Η αρμονική γεννιέται από τη συμφιλίωση των διαφορών💕

Έχει συμβεί αρκετές φορές -κυρίως την άνοιξη- να σταθούμε μπροστά σε ένα αθόρυβο μάθημα ζωής, απλωμένο πάνω στη γη σαν υφαντό που δεν το δημιούργησε ανθρώπινο χέρι. Σκέφτομαι ότι τα λουλούδια διαφέρουν μεταξύ τους κι όμως συνυπάρχουν. Δεν χρειάζεται να ανταγωνιστούν για να επικρατήσει κάποιο· δεν προσπαθεί το ένα να γίνει το άλλο. Το καθένα επιμένει στη δική του μορφή, στο δικό του χρώμα.

Τα κίτρινα φωτεινά, μοιάζουν να κρατούν μέσα τους τον ήλιο. Τα μικρά, σχεδόν ταπεινά στρογγυλά άνθη, φανερώνουν μια πιο διακριτική ομορφιά. Τα μοβ με το ροζ στην καρδιά τους, θυμίζουν ότι ακόμα και μέσα στη σοβαρότητα μπορεί να κρύβεται μια τρυφερότητα. Και τα κόκκινα, ζωηρά, σχεδόν φλογερά, φέρουν το πάθος της ζωής.

Κι όμως, όλα αυτά τα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους άνθη, δεν συγκρούονται. Δεν ακυρώνει το ένα την παρουσία του άλλου. Αντίθετα, η διαφορά τους είναι αυτή που γεννά την αρμονία. Αν όλα τα λουλούδια ήταν ίδια, το τοπίο θα ήταν φτωχό, μονότονο, σχεδόν σιωπηλό. Η ποικιλία είναι αυτή που δίνει ρυθμό, βάθος, νόημα.

Η φύση δεν φοβάται την ανομοιότητα. Την αγκαλιάζει. Τη μετατρέπει σε σύνθεση. Κι έτσι, το λιβάδι γίνεται ένας ζωντανός πίνακας, όπου κάθε χρώμα έχει τη θέση του, κάθε σχήμα τον λόγο ύπαρξής του.

Μέσα από τα λουλούδια, διακρίνεται κάτι βαθύτερο: μια υπόμνηση για τον άνθρωπο. Πως και εμείς, με τις διαφορές μας, τις ιδιοτροπίες μας, τις αντιθέσεις μας, θα μπορούσαμε να συνυπάρχουμε όπως αυτά.

Όπως τα λουλούδια απλώνονται σαν χαλί, έτσι κι η ανθρώπινη παρουσία θα μπορούσε να γίνει κάτι όμορφο, ενιαίο, ζωντανό. Ένα σύνολο που δεν χάνει την πολυμορφία του, αλλά την αγκαλιάζει.

Γιατί τελικά, η αρμονία δεν γεννιέται από την ομοιότητα· γεννιέται από τη συμφιλίωση των διαφορών.🌷🪻🌹🌺

Στέλλα Μιχαήλ Ζωγράφου 🌹