Κάρμα 🪽

Σας φαντάζομαι νεκρούς

με τα θεσπέσια

κατορθώματα,

τις θυσίες και τις

πομπές σας,

με τα λευκά σαρκία σας

σκαλιστά

σαν νεοκλασικά.

Τα είχε εικόνα το λεξικό

μου

που, όλος τυχαίος,

τα έλεγε λήθη.

Κι ύστερα

ερωτευόμουν την άτρωτη απραξία του θανάτου,

σαν μέντορας που

σκιαγραφεί τον Άδη

κρίνοντας τους ζώντες

σχετικά με τους νεκρούς,

φορώντας μαύρο τον

έρωτα.

Τώρα

ξυπνώ μετέωρος τα

βράδια.

Κι αυτά είναι άγρια,

σαν γεύμα μεσημεριανό

που σε αφήνει

πεινασμένο,

πείθοντάς σε

πως τόσο φτάνει.

Φτάνει;

Κι έτσι ακόμη,

σας φαντάζομαι νεκρούς

σε ένα περιγιάλι που δεν

φοβάται ν’ αλλάξει,

παραμένοντας πάντα

ίδιο,

σαν την απαράλλαχτη

αγάπη ενός θεού

που βαρέθηκε πάνω στις

προσευχές,

και έκανε το θέλημά του.

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🪽