Η σκιά...

Μαζί με το χαμόγελο του ήλιου,

και η σκιά γεννιέται... δηλώνει παρουσία.

Πολύ αλλόκοτη αλήθεια...

Απ' όλους ζητάει προστασία.

Το φως αδυνατεί να αντικρίσει.

Λιγώνεται...

Θαρρείς, θα ξεψυχήσει.

Φοβάται το φως,

την πύρινη αχτίδα.

Παντού γυρεύει σώματα

γι' ασπίδα...

Σαν ξυλοπόδαρος πρωί

πως μοιάζει...

Σαν μαριονέτα, αμίλητη κοιτάζει...

Σαν το καρμπόν ό,τι κινείται αντιγράφει,

Ωσάν τον ήλιο, το κάθε σώμα περιγράφει...

Όσο ο φωτοδότης ανεβαίνει,

τόσο το μπόι της μικραίνει.

Και σαν το μεσημέρι φτάνει,

τρέχει τη σιέστα της να κάνει...

Μα σαν ο ήλιος τη ρόδα του,

επάνω στο ουράνιο τόξο του,

αφήνει με γλύκα να κυλίσει,

ξυπνά και θέλει, ξανά να περπατήσει...

Καθώς στη στράτα το βήμα μας ηχεί,

τη νιώθουμε, αυτή ακολουθεί.

Αθόρυβη, ευέλικτη, αέρινη, βουβή...

Επάνω στα χνάρια μας πατά.

Μ' ακρίβεια τα βήματα μετρά.

Ποτέ, ούτε γραμμή δεν αστοχεί,

σαν τον αέρα, ανάλαφρη, αχνή...

Κι όταν ο ηλιάτορας χαθεί στη δύση,

ζητά κι' αυτή, εκεί ν' αποδημήσει.

Χάνεται σαν έρχεται το βράδυ.

Σαν άχνα πεθαίνει στο σκοτάδι...

Ακόμα κι η σκιά έχει διάρκεια ζωής.

Τίποτε στον κόσμο δυο φορές δεν ζει...

Το λέει κι ο Ηράκλειτος, στη ρήση τη σοφή,

στο ίδιο το ποτάμι δεν μπορεί να ξαναμπεί ..

Περνά σκιά του καθενός μας η ζωή...

Είναι ένας κύκλος... κυλά σαν αστραπή.

Σαν φτάνει στο τέρμα της, τη δύση,

σαν τη σκιά κι' αυτή θα ξεψυχήσει...

Λιλή Βασιλάκη 💞 🌹