Το κλειδί της καρδιάς

Κράτησες,κράτησα το κλειδί της καρδιάς,

χωρίς ν’ αφήσεις περιθώρια ελπίδας,

το φύλαξα στις κρύπτες της ψυχής,

κανείς δεν ξέρει τα τερτίπια της μοίρας.

Πέρασαν χρόνια,η μνήμη ανακαλεί,

ξεφυλλίζοντας κιτρινισμένες σελίδες,

το συρτάρι με τρεμάμενο φόβο ανοίγω,

το κλειδί φορτωμένο ραγισμένες ελπίδες .

Αραγμένο στης μνήμης την κρύπτη,

το κλειδί τόχει αγγίξει ο χρόνος,

πρόσβαλε η σκουριά την αντοχή του,

τόχει πλήξει απέραντος πόνος.

Εφτασφράγιστη η πόρτα λοιπόν,

το κλειδί έχει παλιώσει,

η κλειδαριά δεν το δέχεται πιά,

για πάντα έχει αμπαρώσει.

Το κλειδί της καρδιάς,

αν και έχει σκουριάσει,

παγιδευμένο στα νειάτα,

προσπαθεί να ξεχάσει.

Εγκλωβισμένο για πάντα,

στης μνήμης τη θέα,

ανοίγει και κλείνει,

η ίδια πάντα αυλαία.

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🪽