Κανένα παράθυρο δεν άνοιξε αν δεν θέλησες να δεις τον ήλιο. Μάρτυρας η σιωπή σου... Καμία παγωνιά δεν επικράτησε στο πρόσωπο της μέρας. Μάρτυρας η κραυγή σου... Όλα ξεκινούν από την θέληση για ζωή. Και τελειώνουν στον τρόπο, που η θέληση γίνεται η ζωή σου. Μονάχα οι δισταγμοί μειδιούν στον θάνατο του χρόνου σου, καθώς οι αναβολές μαρτυρούν την άτονη θέληση σου. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Ποιοι άνεμοι ξεφτέρι μου Ποιοι δράκοι συμφορά μου Σε σκόρπισε στ' αγέρι μου Σαν ένα κόκκο άμμου. Ποια κρύα θεριά κι' άπονα Σ' ερήμους σε αφήσαν Βουνά πόνου παράπονα Ελπίδες που δακρύσαν. Ποια χρόνια, άγριες θύελλες Και της αγάπης κλέφτες Ποιες μαύρες και γριές ύαινες Ζωή σου κάναν τέφρες. Πες ποιες κλεφτρόνες θάλασσες Μακριά σε αρμενίζουν Αιώρες ξένες βάναυσες Αλλού σε νανουρίζουν ; Ωχ,τ' όνειρα πια γίνανε Του τρόμου οι εφιάλτες Αλήτες μου τα πήρανε Και άφαντοι διαβάτες.

Θα ΄ρθει μια άνοιξη καλή. Ανάγγελός της το πουλί, γλυκά και ερωτικά, που κελαηδάει. Θα ΄ρθει μια άνοιξη καλή. Ανάγγελός της το πουλί, της φύσης μυστικά, σου μαρτυράει. Θα δεις τον ήλιο φιλικό, να ανατέλλει απ΄το βουνό, μια χρυσαυγή, γλυκά να σε φιλάει. Θα ΄ρθει μια άνοιξη καλή. Θ΄ ανθοφορέσει το κλαδί. Ολάνθιστη η γη θα σου γελάει. Το αεράκι απαλό, χορό θα στήνει στο γιαλό. Τραγούδι χαρωπό θα τραγουδάει. Και μια ανθισμένη μυγδαλιά, που χτίζουν τα πουλιά φωλιά, π΄ ανθεί μόνο

Θάλασσα η ψυχή του, ταραγμένη, με κύματα. Λίμνη η ψυχή της, ήρεμη, με χρυσόψαρα.  Κι όμως αυτός σε λίμνη πνίγηκε. George Kastrounis 🌹 24 Γράμματα

Η νύχτα δειλά δειλά το φουρό της διπλώνει και ότι τούλι έχει αφήσει μες στα σύννεφα το κρύβει. Ότι τώρα τελειώνει κάτι άλλο αρχίζει! είναι η μέρα που με κέφι τραγουδάει , με του ήλιου τις αχτίδες μιλάει,για το λευκό της φουστάνι.. Τα πουλιά στα κλαδιά ξυπνούν και θα πουν καλημέρα .. Συντροφιά ανήσυχος ζητάει ο αέρας μια κουβέντα μαζί του να πεις να είναι όμορφη η Κυριακή. Τα παπούτσια στο χέρι λες και κοντά σου είναι το καλοκαίρι στα βουνά τριγυρνάς πάλι κάποιος

Όποιος στην ζωή απαριθμεί τις νίκες και τις ήττες, βιώνει μόνιμα εμπόλεμη κατάσταση. Σε ποιον πόλεμο όμως γαλήνη και ευτυχία βασιλεύει; Εξαντλείται το περίσσευμα καρδιάς για τα "μικρά και ασήμαντα", εκεί που κρύβεται της ζωής το νόημα, αυτά που ψιθυρίζουν προσευχή στην δωρεά της ζήσης. Πώς να ακουστούν της καρδιάς οι χτύποι στην οχλοβοή της επικράτησης; Πώς να γενεί έρωτας του πουλιού τα λάλημα, το άρωμα του λουλουδιού υπόσχεση να γίνει; Με σχέδια επι χάρτου πώς να αναγεννη

Πρώτα είν' ο έρωτας, μου λες του στεναγμού η δίνη κι ο χρόνος τα γυρίσματα στο σ' αγαπώ τα δίνει.  Πειράζει που απ' την αρχή  ένιωσα την αγάπη  ζεστό, απαλό φτερούγισμα  κι ακόμα δεν εχάθη;  Είσαι κλεισμένη στην ψυχή παντοτινά δική μου αγάπη μου ασίγαστη   ορίζεις τη ζωή μου. Βασιλική Παναγιώτου 🌹

Μια σκέψη, η καθημερινότητα μια ανακωχή με τον εαυτό μας και τους γύρω μας! η καθημερινότητα ένα ποτήρι συνείδησης για τα δύσκολα και τα όμορφα, μη φύγεις με το ποτήρι αδειανό, η ψυχή δεν θα στο συγχωρέσει αλλά ούτε και θα πάρεις το αντίδωρο της μνήμης! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Ήταν τα λόγια σου κόκκινο κρασί μια προσευχή η μια κραυγή τώρα εδώ ανοίξαν οι ουρανοί και αν μπορείς την άβυσσο μου κράτα. Στείλε μου θέλω ένα πικρό φιλί ένα μικρό πολύχρωμο καράβι που θα με πάρει να με πάει μακριά πες μου ο χρόνος μας που πέρασε που πάει; Και είμαι εσύ το πιο ψηλό βουνό με όλα τα σύννεφα τον ήλιο το φεγγάρι πόσο μακριά φτερουγίζουνε οι γλάροι όταν το πλοίο αφήνει το λιμάνι; Ναι είμαι εδώ με ενός σκυλιού καρδιά που περιμένει ένα γλυκό σου χάδι κοίτα πως έγιν

Φοβάμαι… Ο κόσμος σκοτεινιάζει απ’ όλα τούτα τα άσχημα που γίνονται συνέχεια,  και τρομάζω… Ατυχήματα, αρρώστιες, παράλογη βία, απειλές πολέμου. Πραγματικά κι επίπλαστα γεγονότα, κάθε μέρα ένα καινούριο χτύπημα, μια δυσάρεστη έκπληξη. Τρέμω και μελαγχολώ. Αισθάνομαι πως τίποτα δεν έχει νόημα. Ένα αόρατο βάρος πλακώνει την καρδιά. Τα μάτια βουρκώνουν. Κι ο πόνος, σαν χίλια καρφιά, τρυπά το κορμί.   Φοβάμαι… Μια σπίθα μέσα μου διψά για ζωή. Πρέπει να αντιδράσω. Να βρω τη δύναμη

Κολόνια Ευτυχία Ξαφνικά δεν ξέρω γιατί… Όλα όσα μου συμβαίνουν, είναι δύσκολα και γώ προσπαθώ αληθινά τόσο! Μα δεν φαίνεται εξω.   Κοιτάζω γύρω μου. Τι άλλο να κάνω ; Με δεμένα πόδια και κομμένα φτερά τρέχω με αγκάθια εμπόδια ματωμένα.   Άδεια μέσα μου ψάχνω την κολόνια. Ετικέτα Ευτυχία.   Μαρίνα Παπαδοπούλου  🌹

Ακουμπισμένη στο παραθύρι, αγναντεύω πουπουλένια σύννεφα, ασυνήθιστα πεταμένα στο απέραντο του ουρανού λικνίζονται δοκιμάζοντας τις πόζες τους Δοκιμάζουν πότε τούτη, πότε κείνη, σπάζοντας την πλάκα τους Τελικά καταλήγουν να μοιάζουν με “ανθρώπους” Ναι, βλέπω συννεφιασμένους ανθρώπους να φορούν τα καπέλα τους σε έναν χρόνο που τρίζει Διακρίνω τα χέρια τους, το σώμα τους βαριά τραυματισμένα Να και τα πρόσωπά τους, αγναντεύουν, από ψηλά Βήματα πεταμένα στο “πουθενά” και στο “παν

«Η ελευθερία και η υγεία μοιάζουν με το οξυγόνο. Αισθάνεσαι την αξία τους όταν λείπουν.» Ναύπλιο, 4 Φεβρουαρίου 2025, 14:50 Ο λαμπερός ήλιος είχε φτάσει στο απόγειο του, καθώς η Αλκμήνη έφτασε μπροστά στην γυάλινη είσοδο της Νοσηλευτικής Μονάδας Ναυπλίου, στην διασταύρωση των οδών Ναυάρχου Κουντουριώτη και Μαρτινίας. Ο μπάτης μετέφερε την δροσιά της καταγάλανης θάλασσας, καθώς διέρχονταν από το φρούριο του Μπούρτζι, που στέκονταν ακίνητο στο λιμάνι του Ναυπλίου, σαν ένα πέ

Ψάχνω λέξεις ολόγυμνες από υποκρισία που στα σκιερά έγκατα του νου  καταχωνιασμένες ολιγωρούν διαρκώς... Της απουσίας την ωχρή ερήμωση Τα εκκωφαντικά βήματα της αποχώρησης Των άπνοων πόθων την αποδημία να περιγράψουν ενδελεχώς... Τα πυρωμένα δάκρυα διαφυγούσας αγάπης Των μοναχικών κορμιών το δύσκαμπτο βλεφάρισμα Το παγωμένο λίκνο των σεντονιών να χωρέσουν επαρκώς... Αλίκη Πέϊκου ⚘️💔⚘️

Σου κράτησα 'να ουρανό να 'χεις για προσκεφάλι Όταν θα λείπω από δω να γέρνεις το κεφάλι Σου έδωσα μια θάλασσα με βράχια και κοχύλια Να την γεμίζεις όνειρα φώτα και μπιχλιμπίδια Κι αν κάποτε με θυμηθείς βάλε φτερά στους ώμους. Καθόλου μην σκεφτείς κανονισμούς και νόμους. Θα μαι κρυμμένος στην γωνιά με μάτια δακρυσμένα να ψάχνω μέσα στην καρδιά αστέρια σκονισμένα. Κράτησα ένα ουρανό δικό σου και δικό μου να τον ανοίγεις όταν θα ακούς τον αναστεναγμό μου. Foto: Λονδίνο 28/2/202

Η μοναξιά καραδοκεί. Επιδιώκει την τέλεια στιγμή να χτυπήσει την πόρτα σου,και να τα βάλει με την ψυχή σου. Αδιαφορεί για όλα. Αρκεί να σωθεί η ίδια. Δεν μοιάζει να λυπάται για το τι θα προκαλέσει. Διεκδικεί μια θέση στο μυαλό σου, να ακουμπήσει τις ανασφάλειες της. Ντυμένη στα μαύρα  παίρνει αγκαζέ τη σιωπή, και χορεύει ασταμάτητα... Δεν σου ζητά άδεια, ούτε μπαίνει στον κόπο να περιμένει κάλεσμα σου. Της φτάνει να σου αφήσει τη  ψυχή άρρωστη. Παίρνει το θάρρος να χτίσει τον

Το πάλλευκο χιόνι αριβάρει σθεναρά από τα αγέρωχα αόρη με άσπρα φτερά, στραφταλίζει στων Αλκυονίδων τις αχτίδες λιώνει φλογερός εραστής στις βρόχινες ρανίδες. Ξεπροβάλλει η μυγδαλιά με κάλλη νυφιάτικα, τους γυμνούς λειμώνες ντύνει με άνθη ανοιξιάτικα. Να θάλλουν οι ανεμώνες αντάμα με τη μορφονιά, να θάλπουν την καρδιά να μην κρυώσει στην παγωνιά. Να φορτώσει ο Φλεβάρης το περβόλι της καρδιάς, να το στολίσει με την εσθήτα της τρελομυγδαλιάς. Το ηλιοφόρο φιλί να πεταλουδίζει

Στην απέραντη μοναξιά μου οι σιωπές γίναν καταιγίδες... Αστραπές που καιν ' τα σωθικά μου. "Κείνα τα μάτια τα μελιά ... πλάνεψαν τον νου μου,την καρδιά με ανείπωτα του έρωτα... όνειρα και αισθήματα άδολη της καρδιάς αγάπη άγια μου μεταλαβιά. Ω !!!! Πόσο τον αγάπησα  Θ ε  μου; αχ, ας γινότανε.... ας γινότανε... να του το σιγοψυθίριζα.... στ ' αυτί του τρυφερά ...  Να του ' παιρνα γλυκό φιλί κλεφτά... Να του ορκιζόμουνα... αιώνιο "Το θα Σ ' Αγαπώ " Να μη με σφάζουν πικροί καη

Κρέμασα στα καρφιά του άσπλαχνου τοίχου όλες μου τις θλίψεις ολόγυμνες Το δίκιο που δεν βρήκα ποτέ Τις αράχνες που άφησα να δουλεύουν τα βράδια Το μαύρο πανί που στριφογύριζε στο λαιμό μου θρήνος γοερός Το άνοιγμα των χεριών μου ρήγμα σε μαύρο χορό Το λύγισμα του σώματος σα σπασμένη προσευχή Τις ιδρωμένες ισορροπίες μου το κοράκι καραδοκεί Τη βεβαιότητα που πάντα αργούσε ζητώντας, τις αποδείξεις, που είχε υποσχεθεί Τις ψευδαισθήσεις της άμοιρης ψυχής μου σε μια χίμαιρα, πάντα

🍁🍁🍁🍁 Τολμάει !!!!!!!!! Υπερβαίνει τα όρια της με τον φόβο ανεπιθύμητο επισκέπτη και υπό διωγμό Η αφιλοξενία των εφήβων στον φόβο είναι παροιμιώδης Το μονοπάτι φαντάζει σαν τρελή πρόκληση. Χωρίς σκέψη και με ενθουσιασμό ακολουθεί την παρόρμηση της στιγμής. Ο κίνδυνος είναι άγνωστος και εκτός λεξιλογίου Η αυτοπεποίθηση για τις δυνατότητες της ξεχειλίζει. Το τόλμημα φαντάζει εφικτό στο εφηβικό μυαλό όπου η λογική είναι περιθώριο.🌿🌿 Με όλες τις αισθήσεις σε σχέση αλληλοβοήθ

Μια πονετική εξιστόρηση, ένα πικρό αφιέρωμα ψυχής στους ναυαγισμένους της ζωής, σ' αυτούς που η μοίρα όρισε λάθος διαδρομές στα μονοπάτια τους. ..Πώς να μην νιώθεις ένα ασήκωτο βάρος, μια θλίψη, συμπόνια στο συναπάντημα μαζί τους,  γι αυτούς τους ξέμπαρκους της ζωής που αθέλητα ή από λάθη προσωπικά καταντούν σκαριά ναυαγισμένα, απόκληροι της κοινωνίας και κατατρεγμένοι... Ναυάγιο ζωής.... Μόλις το φέγγος της μέρας το χείλι σκάσει, μια αχτίδα τρυπώνει στην ψυχή να τη δαμάσει..

Μια απρόσμενη μυρωδιά, με τη χορευτική κίνηση του ανέμου, έφτασε στα ρουθούνια του.   Μια άυλη, αέρινη ύπαρξη προσπέρασε γοργά, συνεχίζοντας την πορεία της.   Ένα τυχαίο άγγιγμα ικανό να ξεκλειδώσει ένα κομμάτι του μυαλού του.   Μια γλυκιά ανάμνηση έπεσε μέσα του σαν ανάλαφρη ψιχάλα σε διψασμένη γη.   Τη ρούφηξε, λαίμαργα, και ένιωσε ξανά τη ζωή να γεμίζει όλη του την ύπαρξη. Νίκη Μαντζαβίνου 🌹

Αντοχή κι απαντοχή της βούλησης. Άγραφη μνήμη και αέναος έρως· αγριεμένη θάλασσα η καρδιά.   Απούσα η παρουσία· βραδυφλεγής εγκαρτέρηση η αναμονή… και ο λόγος, πάντα, εκεί· να κορυφώνεται σαν οργασμός ανολοκλήρωτος, σα σώμα που δεν βαπτίστηκε στην καυτή πυρά της λατρείας.   Χάρισμα αλαργινό το άγγιγμα και μεστή από δροσιά η νέα ψυχή, αναγεννημένη από τις στάχτες της·  γενναία μέσα στο δόσιμο … και την προδοσία της.   Μαρία Καραθανάση 🌹

Έτσι έρχεται η αγκαλιά στην αγάπη, σαν εξήγηση. Όταν δεν έρχεται ούτε σαν μυρωδιά, ούτε σαν χάδι, είναι ανεξήγητη. Κατερίνα Κυπραίου 🌹