Δάκρυα μνήμης

Ποιοι άνεμοι ξεφτέρι μου

Ποιοι δράκοι συμφορά μου

Σε σκόρπισε στ' αγέρι μου

Σαν ένα κόκκο

άμμου.

Ποια κρύα θεριά κι' άπονα

Σ' ερήμους σε αφήσαν

Βουνά πόνου παράπονα

Ελπίδες που δακρύσαν.

Ποια χρόνια, άγριες θύελλες

Και της αγάπης κλέφτες

Ποιες μαύρες και γριές ύαινες

Ζωή σου κάναν τέφρες.

Πες ποιες κλεφτρόνες θάλασσες

Μακριά σε αρμενίζουν

Αιώρες ξένες βάναυσες

Αλλού σε νανουρίζουν ;

Ωχ,τ' όνειρα πια γίνανε

Του τρόμου οι εφιάλτες

Αλήτες μου τα πήρανε

Και άφαντοι διαβάτες.

Στυγνές μοίρες σε έστειλαν

Στις Χάριτες τις μαύρες

Μου κλέψανε και φόνεψαν

Τις ίριδας ανταύγειες.

Μα ποιος τυφώνας άκαρδος

Ποια μέγαιρα μου θλίψη

Και ποιοι ανθρώποι άνανδροι

Ζητούν να σπείρουν λύπη;

Ζεις,πρόσφατα το έμαθα,

Μακριά κάπου στα ξένα

Χαράς χρώματα έβαψα

Καρδούλας ανθισμένα.

Με δάκρυα μνήμης έφτιαξα

Αγάπης κεχριμπάρι

Στο βυθό θάλασσας έπλασα

Ψυχής μαργαριτάρι.

Λευτέρης Σιώμος 🌹