Η σπίθα μέσα στο σκοτάδι

Φοβάμαι…

Ο κόσμος σκοτεινιάζει

απ’ όλα τούτα τα άσχημα

που γίνονται συνέχεια, 

και τρομάζω…

Ατυχήματα, αρρώστιες,

παράλογη βία, απειλές πολέμου.

Πραγματικά κι επίπλαστα γεγονότα,

κάθε μέρα ένα καινούριο χτύπημα,

μια δυσάρεστη έκπληξη.

Τρέμω και μελαγχολώ.

Αισθάνομαι πως τίποτα δεν έχει νόημα.

Ένα αόρατο βάρος πλακώνει την καρδιά.

Τα μάτια βουρκώνουν.

Κι ο πόνος, σαν χίλια καρφιά,

τρυπά το κορμί.

Φοβάμαι…

Μια σπίθα μέσα μου διψά για ζωή.

Πρέπει να αντιδράσω.

Να βρω τη δύναμη που χάθηκε.

Κάπου θα υπάρχει μια λύση.

Το τηλεκοντρόλ! Η σωτηρία.

Ένα κλικ. Η οθόνη μαυρίζει.

Το σπίτι γεμίζει ξαφνικά σιωπή.

Οι φόβοι μου βουβαίνονται,

αρχίζουν να ξεθωριάζουν, να ατονούν.

Τα πνευμόνια μου διψούν,

ρουφούν λαίμαργα αέρα.

Αναπνέω ξανά!

Το φως γλιστρά μέσα μου,

διαλύει τη σκοτεινιά.

Η πρώτη ηρεμία επιστρέφει.

Η ζωή ξαναγυρνά.

Νίκη Μαντζαβίνου 🌹