Τα καπέλα της βροχής

Ακουμπισμένη στο παραθύρι, αγναντεύω πουπουλένια σύννεφα,

ασυνήθιστα πεταμένα στο απέραντο του ουρανού

λικνίζονται δοκιμάζοντας τις πόζες τους

Δοκιμάζουν πότε τούτη, πότε κείνη, σπάζοντας την πλάκα τους

Τελικά καταλήγουν να μοιάζουν με “ανθρώπους”

Ναι, βλέπω συννεφιασμένους ανθρώπους

να φορούν τα καπέλα τους σε έναν χρόνο που τρίζει

Διακρίνω τα χέρια τους, το σώμα τους

βαριά τραυματισμένα

Να και τα πρόσωπά τους, αγναντεύουν, από ψηλά

Βήματα πεταμένα στο “πουθενά” και στο “παντού” πλανώνται,

ρίχνοντας δειλά το τεράστιο πέπλο τους, τριγύρω

Η πίστη και η ελπίδα

άηχες κραυγές, κουρνιάζουν στις πιέτες τους

Η πάλη και ο αγώνας

μυστικές προσευχές, κρυμμένες στις ραφές τους

Όπου έχει άσπρο αναβλύζει η ζωή

απόδειξη πως υπήρξε

Το μαύρο τους, θυμίζει πάντα θάνατο

γυαλιά θρυμματισμένα

Το μπλε τους, θάλασσα και ουρανός μαζί

επίμονες ελπίδες

Με μεθυσμένα όνειρα κεντιόνται

Τί καιρό κάνει εκεί έξω αναρωτιόνται;

Ξάφνου, γεμίζει το τρίχρωμο φόντο του ουρανού

καπέλα

Καπέλα γεμάτα βροχή….

Καπέλα γεμάτα δάκρυα…

Καπέλα γεμάτα δάκρυα και βροχή μαζί….

Καθαρά, μαύρα ή και λασπωμένα καπέλα…

…. στάλες ανθρωπιάς, ανακατεμένες με σταγόνες χαράς και λύπης

…. απλές σταγόνες βροχής, ανακατεμένες με δάκρυα αλήθειας ή σιωπής

…. σταλιές αισιοδοξίας ή απελπισίας

…. σταλαγματιές ομορφιάς ή ασχήμιας

…. σταλίτσες παρουσίας ή απουσίας

…. βροχοσταλίδες λησμονιάς

…. Ψιχάλες αγάπης

Άννα Κλαρίτη 🌹