Ποιητή, εσύ που ντύνεις με ρούχα τις λέξεις, τούτη την ώρα, που η μοναξιά και η σιωπή πεθαίνουν, σε κάλεσα με τ’ όνομά σου. Χαμογέλα, ποιητή! Μη μείνεις μόνος και αφήσεις τις λέξεις ισόβια κλεισμένες στις στιγμές. Θα συναντηθούμε στο ηλιοβασίλεμα. Σε μια χούφτα γιασεμιά θα κλείσουμε τις λέξεις σου. Μαζί θα δακρύσουμε, αφήνοντας μια ανταύγεια σιωπής στο σώμα μας. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Σαν “Άνοιξη”… Σαν “Ποίηση” (Αφιέρωμα στην ΓΙΟΡΤΗ της ΠΟΙΗΣΗΣ- 21 Μαρτίου 2026) Τα ανοιγμένα χαρτιά μου Ουρανοί αναστενάρηδες Σελίδες που τσάκισαν, διπλώθηκαν, έγιναν πουλιά, ξεπήδησαν και σκόρπισαν στον ουρανό Λέξεις με σφυγμούς κουβαλούν τα όνειρα, τις φωνές, τα μυστικά των δρόμων, τον θόρυβο και την ανάπαυσή του Τα ανοιγμένα χαρτιά μου Γίνανε “Ποίηση” Μια διασπορά φωτός λησμόνησε τα φράγματα, απλώθηκε παντού στα χείλη των τόπων Ηρέμησε στους ώμους των ανθρώπων Κρύφτηκε στις

Η μοναξιά είναι σκληρή σκληρότερη από πέτρα, χωρίς κουβέντα, χωρίς ζωή άδεια η κάθε μέρα. Κρύο το σπίτι, κρύα η καρδιά, αξημέρωτη η νύχτα, έχει φωλιάσει η ερημιά, η απελπισιά, η πίκρα. Τα χείλη δεν γελάνε πια, τα μάτια βουρκωμένα ολούθε, πέφτει βαρεμιά, όνειρα γκρεμισμένα. Ένα παράπονο πικρό, κόμπο μου δένει το λαιμό, με πνίγει, με τρελαίνει χάνομαι, με πεθαίνει. Αχ τίποτ' άλλο δεν ζητώ σ ' αυτό τον κόσμο το "μικρό μόνο" αυτό, έναν άνθρωπο να έχω για παρέα, δυό κουβεντούλε

Μπήκες απο λάθος πόρτα, φτιαγμένη από μπετόν, γεμάτη από συνθήματα ανορθόγραφα, μπήκες... ντυμένη με ένα φόρεμα μακρύ, τσαλακωμένο, μισοβρεγμένο, άχρωμο, με δύο διαφορετικές γόβες. Άνοιξη, σκόνταψες και κτύπησες στα πόδια μόλις μπήκες, σε παρέσυρε το πλήθος που απλά κραύγαζε, δεν έγινες αντιληπτή, βρήκες ένα κορμό δένδρου, και κάθησες ακόμα εκεί βρίσκεσαι, και περιμένεις, κάνεις δυο με τέσσερα βήματα, όταν ο ήλιος βυθιστεί λίγο στα μάτια σου, έχεις ακόμη χρόνο ζωής, οι αμυ

Νύχτωσε γρήγορα. Μια ήσυχη ημέρα πέρασε. Έκανε τον σταυρό της. Επιτέλους μετά από χρόνια ζούσε με ηρεμία. Η δουλίτσα της ήταν με νόημα. Βοηθούσε ανθρώπους. . Τι πιο όμορφο! Το επέλεξε αργά . Δεν είχε ευκαιρίες όπως άλλοι και αυτό την εμπόδισε στην σταδιοδρομία της. Αν αγαπάς αληθινά κάτι το κυνηγάς. Έτσι έπραξε. Κάθε μέρα στο γραφείο της άκουγε προβλήματα με ενδιαφέρον. Είχε γίνει ενεργή ακροάτρια. Με δυο κουβέντες της που ήταν μετρημένες, έδινε ανακούφιση. Άλλωστε τα πολλά λ

Automat είναι ένας πίνακας με λάδι του 1927 του Αμερικανού ρεαλιστή ζωγράφου Edward Hopper Μπορώ να σου μιλώ μέσα απ’ το σύμπαν που ακούει, λες και θα ’ρθει να σε βρει να σου φέρει το δέρμα μου, την αφή μου μέσα απ’ το τακτοποιημένο χάος. Δεν ήρθες... Αφήνω ανοιχτό το παράθυρο• σαν ενταφιάζομαι στις λέξεις, ποθώντας τον αέρα να με συλλάβει ή έστω ένα αλλόκοτο σπουργίτι που ξέρει να μιλά, να φτάσω σε σένα όπως φτάνει η βασανισμένη άνοιξη πριν το θέρος. Κι άφησα τα ρούχα σ

Πριν φύγω ήρθα σου’πα σ’ αγαπώ, μες στις φουρτούνες που θα μπω, εσύ να με προσέχεις σαν άνεμος, γιατί για με συ δεσμός άρρηκτος. Δεν μου απάντησες θαρρώ, μόνο ένα τριζόνι ζωηρό, πέταξε ως τον ουρανό, τραγούδι μελωδίας στο δειλινό. Μα μες στη γαλήνη, στη σιωπή, είν’ του πατέρα η συμβουλή, μια θαρρετή αναλαμπή, και μια ουράνια προσευχή. Με την ευχή σου προχωρώ, και μια φωνή ακολουθώ, για το δικό μου το μονοπάτι, με οδηγεί το δικό σου λευκό άτι. Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹

Καλημέρα σε όλους σας αγαπημένοι μου φίλοι! Μέσα σε όλα όσα συμβαίνουν στον πλανήτη μας, ας κρατήσουμε κάτι που πάντα μας σώζει την αγάπη. Έρωτα τα βέλη. Τα αστέρια του ουρανού απόψε θέλω να σου χαρίσω μα είναι τόσο ψηλά κι εγώ, θνητή, δεν μπορώ να τα φτάσω. Τότε θαρρείς πως άκουσε τη σκέψη μου το χρυσωμένο φεγγάρι και μου έκλεισε πονηρά το μάτι. Ξαφνιάστηκα μα χαμογέλασα. Ήθελα να μάθω αν αυτό που ζούσα ήταν αληθινό ή μια γλυκιά ζάλη από του έρωτα τα βέλη. Και τ

Γεμίσανε τα όνειρα με άνοιξης λουλούδια μα γύρισ' ο καιρός νωρίς μαράνθηκαν τα γιούλια 🪽 Κάθε που πάει να φανεί το γέλιο ξεφουσκώνει κι έρχεται δάκρυ αδάμαστο τα χείλη μαχαιρώνει Αυτός ο ήλιος που γυρνά το σύμπαν ξαλαφρώνει χάνεται μες την σκοτεινιά φθινόπωρο τον ζώνει 🪽 Άνοιξη μες τα μάτια σου ένιωσα τον χειμώνα Κι έγιν' ολόχρονα πλατιά του ψύχους ανεμώνα Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Υπάρχει ένα αποτύπωμα μια σκιώδης αντανάκλαση που διαγράφει τις εικόνες, που μουτζουρώνει την στιγμή δίνοντας την δική της σφραγίδα. Όπου και να πας σε ακολουθά ενεδρεύει στην κάθε γωνία ευθεία, διαγώνια, στραβά και κάθετα. Υπάρχει μια αόρατη χείρα και ψάχνει να ανακαλύψει τα αόρατα σημεία των καιρών. Παίρνει κάθε μορφή αλλάζει με τα συναισθήματα, εμβολίζετε από τις εποχές τα χρόνια δεν βαραίνουν τον σκοπό της. τι μάγισσα είναι αυτή που προσκυνά τον κόσμο, ο βωμός της ο σκεπα

Φοβάμαι όλους εκείνους με τα πλατιά υποκριτικά χαμόγελα χωρίς καμία σύσπαση συναισθήματος στο πρόσωπό τους. Φοβάμαι τα παχιά τους λόγια, τα όμορφα, τα παραπλανητικά, που ωθούν την ψυχή σε εκστρατείες της ζωής, αλλά με την ίδια ευκολία αφαιρούν την αρματωσιά σου σαν νιώσουν πως έχεις διαφορετικό προορισμό από τον στόχο τους! Φοβάμαι εκείνες τις χειραψίες, τις χλιαρές, τις άψυχες, τις τυπικές, που η αδιαφορία είναι εμφανής, αναζητούν πρώτα διερευνητικά την ωφελιμιστική σου πα

Έφυγε ο χειμώνας κι εσύ βουβή και πάλι σα να 'σβησε η σπίθα της καρδιάς σου και η αστερόσκονη που 'λουζε τα όνειρα σου χάθηκε σαν τις τελευταίες ψιχάλες της βροχής. Άδικα σε περιμένω στο σοκάκι το ερημικό εκεί που τα φιλιά μας ποτάμι ορμητικό παράσερναν τα κορμιά μας στου έρωτα το πάθος της φύσης καταφύγιο το φως του φεγγαριού. Θυμάμαι τα ζεστά σου δάκρυα, διαμάντια στο ωχρό σου πρόσωπο ακόμη δεν μπορώ να τα ξεπλύνω ούτε θα πάψουν ποτέ ν' ανατέλλουν. Άδικα σε περιμένω με σκον

ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΣΤΟ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟ Στην Αρχή τα πάντα φαίνονται πρωτότυπα και συναρπαστικά Ώσπου ανακαλύπτεις σιγά σιγά πως αυτό που κάποτε πίστευες ότι ήταν κάτι ξεχωριστό δεν είναι παρά μια μετριότητα. Μια εθελοτυφλία σου που παραμερίστηκε και εξιδανίκευσε τα χαρακτηριστικά ενός συνηθισμένου ατόμου και βαρετού. Μια εσωτερική εξέγερση που εκκολάπτεται εκτοξεύεται με κρότο και εξωτερικεύεται με χρόνια ένταση. Μακρόσυρτη σιωπή που τρυπώνει ανάμεσα βοηθάει να παρθεί η

Ένα μικρούλη λουλουδάκι αχ, να μπορούσα στη ζεστή μου αγκαλιά να το κρατούσα, μα μου είπε,εγώ αντέχω, γιατί εχω δίψα για ζωή θέλω τον ήλιον αντικρίζω. Τα δάκρυά σου σκούπισέ τα. Μην με λυπάσαι,έχω περάσει πιο πολλά, στάλα είναι μονάχα και όχι δάκρυ γιατί έχει απόψε ξεστεριά, μα άμα θέλεις κοίταζε μόλις στον ήλιο ζεσταθώ θα ανοίξω όλα τα πέταλα μου,θα είμαι πανέμορφος άνθος. Νίκη Σιγάλα 🌹

Σκιά, ο Φόβος. Απειλή. Μετέωρη. Θολή. Σαν μαύρη, αόρατη γραμμή. Κυριεύει σώμα, νου, λογική. Στα τρίσβαθα λιμέρια, εδρεύει της ψυχής. Επιτάσσει τις αισθήσεις και παράγει παραισθήσεις. Αλλόκοτες... απροσδιόριστες... Άλογες... αόριστες... Το νου, το θολώνει. Την καρδιά, την αγχώνει... Συναισθήσεις καθηλώνει. Το αίμα παγώνει. Ρίγη, βαθιά ανατριχίλα. Τραυλά ψελλίζουν τα χείλια. Νεκρό το κάθε σου μέλος. Σαν πέτρα βουλιάζεις στο έλος. Συναίσθημα, ακαθόριστο. Φοβάμαι...

Όλα ξεθώριασαν δεν απομένει τίποτα πίσω απ’ το βουνό παρά μονάχα τα χρυσαφένια σου μαλλιά Μια μέρα ο χρόνος όλα θα τα σβήσει μου είχες πει Κι όμως ποτέ δεν έπαψα να αντικρίζω τη μορφή σου στο αφρισμένο κύμα κι αγάπησα με φλόγα κάθε στιγμή στο πλάι σου Σαν απόηχος φωτός στο σούρουπο το όνομά σου επέμενε να ανθίζει μέσα μου Πόσους χειμώνες σε καρτέρεψα κάτω απ’ το κόκκινο φεγγάρι Απρίλη μου Αχ πόσο λαχτάρησα να πιω όλη την αγάπη της Ανάστασης σ’ ένα ποτήρι μαζί σου Σαν ευωδιά λ

Δεν μπορώ να με αναγκάσω να πω. Είναι φορές που όσα νιώθω, τα κρατώ . Γιατί πρέπει και έτσι είμαι καλά τελικά. Έψαχνα κάτι,σημασία σε μάτια δανεικά. Γλιστρούσα από τα δάκρυα στα λάθη. Κανείς δεν προσπάθησε να μου μάθει. Τυλίγω την ψυχή μου στα χέρια σαν παιδί. Σκεπάζω το φοβισμένο μου είναι σαν πουλί. Μια μέρα τα σπασμένα φτερά θα ανοίξουν. Στα σύννεφα τρελά σχήματα θα ζωγραφίσουν. Έως εκείνη τη στιγμή βυθίζομαι σε κόσμους. Κόσμους ανύπαρκτους που διαλέγω σενάρια. Μαρίνα Πα

Στην Ελένη μου 🌹 Ελένη, κοριτσάκι μου με τα παιχνίδια κούκλες Άσε αγάπη τα μαλλιά και τις χρυσές τους μπούκλες Ποτέ δεν,ξεχωρίζεσαι τις παιδικές σου φίλες, Αν σου τις πάρει και κανείς νιώθεις ανατριχίλες. Δικά σας χάδια και φιλιά,τρελές οι αγκαλίτσες, Ψυχούλα Έλενάκι μου με τις μικρές κουκλίτσες. Γλυκοκοιμάστε ενώ αυτές στα μάτια σ' αγναντεύουν Κορούλα μου,κουκλάκι μου θαρρείς πως σε νταντεύουν . Λευτέρης Σιώμος 🌹

lsle of the Dead-Isle of the Dead 1883 O Bocklin ζωγράφισε αυτόν τον πίνακα ως σύμβολο του περάσματος στον άλλο κόσμο, ως σιωπηλή λύτρωση. Ακροτελεύτιε ιερέ, ησυχαστή μεγαλοπρεπή, κλειδοκράτορα βαδιστή, χνούδι ο ερχομός σου. Συ που μορφές και ορμές μεταβάλλεις, δάσκαλε κανόνα, ψύχεις τους ήχους. Είσαι της ατόφιας γαλήνης εωσφόρος. Κύκνε της λύτρωσης, των παθών αιμολύτη, σκιά της γέννησης, της αρχής μελωδία – του τέλους αυλαία. Άχνοτε εφέτη της θλίψης επωδέ. Της πρώτης αυγής σ

Λίγο πριν χαράξει, χτυπά το σκοροφαγωμένο παραθυρόφυλλο. Τρίζουν οι μεντεσέδες,θαρρείς το κάνουν επίτηδες, μόνο και μόνο για να σε ξυπνήσουν. Ανοίγεις τα μάτια, όχι πως κοιμόσουν λίγο πριν. Από τις γρίλιες μόλις χωρούν δυο αχτίδες φεγγαριού που τρυπώνουν στο σκοτεινό δωμάτιο. Αργεί η πανσέληνος. Στέρεψε το φεγγάρι κι η ζωή σου. Η νιότη έφυγε, λιγόστεψε και ο ουρανός. Ξόδεψες τα όνειρα σου και τα μυστικά με λάθος ανθρώπους. Τώρα απόμεινες φτωχός, σχεδόν γυμνός. Μήτε που νοιάζ