"Χίλια Όνειρα"

Όλα ξεθώριασαν

δεν απομένει τίποτα

πίσω απ’ το βουνό

παρά μονάχα

τα χρυσαφένια σου

μαλλιά

Μια μέρα ο χρόνος

όλα θα τα σβήσει

μου είχες πει

Κι όμως ποτέ δεν έπαψα

να αντικρίζω τη μορφή

σου

στο αφρισμένο κύμα

κι αγάπησα με φλόγα

κάθε στιγμή στο πλάι σου

Σαν απόηχος φωτός

στο σούρουπο

το όνομά σου επέμενε

να ανθίζει μέσα μου

Πόσους χειμώνες

σε καρτέρεψα

κάτω απ’ το κόκκινο

φεγγάρι

Απρίλη μου

Αχ πόσο λαχτάρησα

να πιω όλη την αγάπη

της Ανάστασης

σ’ ένα ποτήρι μαζί σου

Σαν ευωδιά λιβανιού

στον άνεμο

η προσμονή μου

κύμα που δεν γύριζε

πίσω

Μούσα μου

φωτεινή μου αχτίδα

θάλασσά μου

απόμεινες μόνη

Άγγιγμα

ψίθυροι

φτερουγίσματα

χλωμό το φεγγάρι

Δίχως Απρίλη

δεν γεννιέται Άνοιξη

και μπουμπούκια

δεν τολμούν να ανοίξουν

Οι μεγάλες αγάπες

φτερουγίζουν πάντα για

αλλού

κι εμείς τις ακολουθούμε

όνειρα πλατιά

που υπάρχουν μόνο

για να μας ταξιδεύουν

Αγάπη που ευωδίαζε

θυμάρι

αρμύρα θαλασσινή

ένας λυγμός

πάνω στα βράχια

Το πρόσωπο σου

ζωγραφιά

δίχως κανένα λάθος

τα μάτια κόκκινη φωτιά

δυο κύματα το στήθος

Μούσα μου

γαλάζια μου αλήθεια

το άρωμά σου φωλιάζει

στους κήπους με τα ρόδα

και το φεγγάρι πια

υποκλίνεται σιωπηλά

στην αγάπη μας

©Αντώνης Περδικάρης 🌹