Έρωτα τα βέλη...

Καλημέρα σε όλους σας αγαπημένοι μου φίλοι!

Μέσα σε όλα όσα συμβαίνουν στον πλανήτη μας, ας κρατήσουμε κάτι που πάντα μας σώζει την αγάπη.

Έρωτα τα βέλη.

Τα αστέρια του ουρανού απόψε θέλω να σου χαρίσω

μα είναι τόσο ψηλά κι εγώ, θνητή, δεν μπορώ να τα φτάσω.

Τότε θαρρείς πως άκουσε τη σκέψη μου

το χρυσωμένο φεγγάρι

και μου έκλεισε πονηρά το μάτι.

Ξαφνιάστηκα μα χαμογέλασα.

Ήθελα να μάθω αν αυτό που ζούσα

ήταν αληθινό

ή μια γλυκιά ζάλη

από του έρωτα τα βέλη.

Και τότε μου μίλησε .

Μου έριξε μια χρυσωμένη σκάλα

φτιαγμένη μόνο για μένα.

Δεξιά κι αριστερά

στάθηκαν δυο παραδεισένια πουλιά

και άρχισαν να τραγουδούν

το τραγούδι της αγάπης.

Κι εγώ ανέβαινα,ανέβαινα

μέχρι που έφτασα ψηλά,

στον δικό μου ουρανό.

Έκλεινα τα μάτια

και άγγιζα τα αστέρια

τραγουδώντας το "σ’ αγαπώ" για σένα.

Και τότε,

σου τα χάριζα όλα.

Κι εσύ, αγάπη μου,

άπλωνες τα χέρια,

τα έπιανες

και μου τα χάριζες ξανά.

Χαμογέλασε πάλι το ολόγιομο φεγγάρι

κι εσύ έσκυψες

και με φίλησες,

ψιθυρίζοντας γλυκά

το σ’ αγαπώ.

Γιατί όταν η αγάπη είναι αληθινή, ακόμη και τα αστέρια βρίσκουν τον δρόμο για την καρδιά μας.

Μαρία Ιωάννου-Φίλη 🌹

17-3-2026