Σαν "Άνοιξη"..."Σαν Ποίηση"

Σαν “Άνοιξη”… Σαν “Ποίηση”

(Αφιέρωμα στην ΓΙΟΡΤΗ της ΠΟΙΗΣΗΣ- 21 Μαρτίου 2026)

Τα ανοιγμένα χαρτιά μου

Ουρανοί αναστενάρηδες

Σελίδες που τσάκισαν,

διπλώθηκαν,

έγιναν πουλιά,

ξεπήδησαν και σκόρπισαν

στον ουρανό

Λέξεις με σφυγμούς

κουβαλούν τα όνειρα,

τις φωνές, τα μυστικά

των δρόμων,

τον θόρυβο και την

ανάπαυσή του

Τα ανοιγμένα χαρτιά μου

Γίνανε “Ποίηση”

Μια διασπορά φωτός

λησμόνησε τα φράγματα,

απλώθηκε παντού

στα χείλη των τόπων

Ηρέμησε στους ώμους

των ανθρώπων

Κρύφτηκε στις παύλες

των στίχων

Κούρνιασε στα κενά

των λέξεων

Τα ανοιγμένα χαρτιά μου

Στύβουν μαύρα σύννεφα,

μελάνια

Οι σταγόνες τους

ρουφιώνται από τις

σκέψεις

Κι αυτές λιποθυμούν

μες στις ρωγμές,

που με πείσμα υπομένουν

προσπαθώντας να κλείσουν

Το γινάτι της ψυχής

αρνείται να σωπάσει

Τα ανοιγμένα χαρτιά μου

Ανασαίνουν κρυφά στα

χνούδια της αυγής

“Άνοιξες” που αναστενάζουν

στα όνειρα

και αφήνουν τα σημάδια τους στο χώμα

“Άνοιξες” που κοκκινίζουν

τα μάγουλα

και αφήνουν την αύρα

τους απαλά

ανάμεσα στις παπαρούνες

Σαν “Άνοιξη”…

Σαν “Ποίηση”…

Τί και αν κλείσεις το

βιβλίο

Ο ουρανός μένει πάντα

ανοικτός.

Άννα Κλαρίτη 🌹.