Ο φόβος...

Σκιά, ο Φόβος.

Απειλή. 

Μετέωρη. Θολή.

Σαν μαύρη, αόρατη γραμμή. 

Κυριεύει σώμα, νου, λογική. 

Στα τρίσβαθα λιμέρια, 

εδρεύει της ψυχής. 

Επιτάσσει τις αισθήσεις 

και παράγει παραισθήσεις. 

Αλλόκοτες... απροσδιόριστες...

Άλογες... αόριστες...

Το νου, το θολώνει.

Την καρδιά, την αγχώνει... 

Συναισθήσεις καθηλώνει.

Το αίμα παγώνει. 

Ρίγη, βαθιά ανατριχίλα. 

Τραυλά ψελλίζουν τα χείλια. 

Νεκρό το κάθε σου μέλος. 

Σαν πέτρα βουλιάζεις στο έλος.

Συναίσθημα, ακαθόριστο. 

Φοβάμαι... τρέμω... ανησυχώ. 

Του Φόβου ο τρόμος, ηχώ... 

Πεθαμένοι σφυγμοί. 

Στην καρδιά, χαραγμένη ρωγμή. 

Αδρεναλίνη, σφεντόνα στα ύψη! 

Το ταξίδι του Φόβου, 

δεν μπορείς να το κρύψεις... 

Σαν ρεύμα, διατρέχει, 

αφειδώς το κορμί. 

Παραλύει χέρια, πόδια, 

τρελαμμένοι οι παλμοί. 

Αγωνία. Ιδρώνεις. 

Κουβαλάς ταραχή. 

Ανάσας, σιωπηλή ιαχή. 

Βραχνάς.

Ένας βρόχος. 

Θρονιασμένος ο ρόγχος.

Φόβος.

Αόρατος εχθρός. 

Δειλό ανθρωπάκι σε κάνει. 

Στο σκοτεινό, το τούνελ του, 

απρόβλεπτα και ύπουλα σε βάνει. 

Πρέπει να βρεις τη δύναμη, 

να τον αντιμετωπίσεις!... 

Χρειάζεται, απόφαση.

Μα και άλλες ενισχύσεις. 

Τη λογική, σε επιστράτευση, 

το θάρρος να καλέσεις 

και σχέδιο στρατηγικό, 

ευθύς, να καταστρώσεις! 

Τ' απαίσιο, το σκιάχτρο του, 

μ' ανδρεία να εξοντώσεις! 

Αν θες, το κύρος σου, να σώσεις,

να μην καταρρακώσεις. 

Το ανάστημα, με τόλμη ν' ανορθώσεις 

και τα ατού του Φόβου σου, 

στο σκοτεινό το τούνελ του,

εκεί, να τα κλειδώσεις...!

Λιλή Βασιλάκη Δαφερέρα 🌹