Καλημέρα αγάπη μου...

Έφυγε ο χειμώνας κι εσύ βουβή και πάλι

σα να 'σβησε η σπίθα της καρδιάς σου

και η αστερόσκονη που 'λουζε τα όνειρα σου

χάθηκε σαν τις τελευταίες ψιχάλες της βροχής.

Άδικα σε περιμένω στο σοκάκι το ερημικό

εκεί που τα φιλιά μας ποτάμι ορμητικό

παράσερναν τα κορμιά μας στου έρωτα το πάθος

της φύσης καταφύγιο το φως του φεγγαριού.

Θυμάμαι τα ζεστά σου δάκρυα,

διαμάντια στο ωχρό σου πρόσωπο

ακόμη δεν μπορώ να τα ξεπλύνω

ούτε θα πάψουν ποτέ ν' ανατέλλουν.

Άδικα σε περιμένω με σκονισμένα όνειρα,

τσακισμένες ελπίδες, πονεμένες αγκαλιές,

θρυμματισμένους πόθους για ταξίδια ψυχής

π' αρμένισαν γι' άλλους ουρανούς.

Κι ήταν τα στερνά τα χρόνια δύσκολα

γεμάτα αγωνίες, θλίψη και κατάντια

κι εσύ αλλόφρων έψαχνες για παρηγοριά

μα κανείς δε σ' αποκρίνεται- η νύχτα πάντα σκληρή.

Ντύθηκε ο ουρανός με τα χρώματα της θλίψης

σα νάρθε και πάλι η ώρα του αποχωρισμού,

μες το βουβό αδιέξοδο ακούω τ' αναφίλητα σου

όπως τη μέρα που έβαλες τέλος στη ζωή σου.

Καληνύχτα αγάπη μου.

Νίκος Μητρόπουλος 🌹