Πάντα θα ξημερώνει...

Λίγο πριν χαράξει,

χτυπά το σκοροφαγωμένο παραθυρόφυλλο.

Τρίζουν οι

μεντεσέδες,θαρρείς

το κάνουν επίτηδες,

μόνο και μόνο για να σε

ξυπνήσουν.

Ανοίγεις τα μάτια, όχι

πως κοιμόσουν λίγο

πριν.

Από τις γρίλιες μόλις

χωρούν

δυο αχτίδες φεγγαριού

που τρυπώνουν στο

σκοτεινό δωμάτιο.

Αργεί η πανσέληνος.

Στέρεψε το φεγγάρι κι

η ζωή σου.

Η νιότη έφυγε,

λιγόστεψε και ο ουρανός.

Ξόδεψες τα όνειρα σου

και τα μυστικά με

λάθος ανθρώπους.

Τώρα απόμεινες

φτωχός, σχεδόν

γυμνός. Μήτε που

νοιάζεσαι πια για ό,τι

σου απέμεινε. Τα

χάρισες όλα με

απλοχεριά σε όσους

στάθηκαν κάποτε

κοντά σου.

Όμως δεν νιώθεις

φτωχός

γι’ αυτό, μόνο

γιατί πλάι σου δεν

έμεινε κανένας.

Και είναι τόσο παράξενο,

που

ενώ τα μάτια στο

μισοσκόταδο μένουν

ανοιχτά, επιμένεις να

ονειρεύεσαι.

Αυτό σου αρκεί.

Ξέρεις, τελικά, πως

πάντα θα ξημερώνει.

Σταύρος Συγούρας 💯