Η ΙΕΡΕΙΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Υπάρχει ένα αποτύπωμα μια σκιώδης αντανάκλαση που διαγράφει τις εικόνες, που μουτζουρώνει την στιγμή δίνοντας την δική της σφραγίδα. Όπου και να πας σε ακολουθά ενεδρεύει στην κάθε γωνία ευθεία, διαγώνια, στραβά και κάθετα. Υπάρχει μια αόρατη χείρα και ψάχνει να ανακαλύψει τα αόρατα σημεία των καιρών. Παίρνει κάθε μορφή αλλάζει με τα συναισθήματα, εμβολίζετε από τις εποχές τα χρόνια δεν βαραίνουν τον σκοπό της. τι μάγισσα είναι αυτή που προσκυνά τον κόσμο, ο βωμός της ο σκεπασμένος της θεός που εξυμνούν οι λέξεις. Θυσίες σκορπισμένες στον άνεμο τους που αχολογούν δοξασίες, περνάνε μπροστά από τα σύνορα των ματιών και τα ξεκλειδώνουν, και οι ψυχές λαχταρούν και σπαρταρούν να ζήσουν τις τελετουργίες τους! Όλα ανατρέπονται και οι άγγελοι αγκαλιάζουν στοργικά, την ψυχή που αντιγράφουν τις αιώνιες λέξεις που γίνονται τροπάρια μιας θεάς ιέρειας. Μια καλύπτρα σκεπάζει τον προσωπένιο σχηματισμό της, και τότε διαφαίνεται το έμβολο που ξεκινά να εξαπολύει το γλωσσικό της πλούτο! Τότε η ευτυχία χαράζεται στα χείλη πάνω και γεννά την αγάπη την ευδαιμονία την καλοσύνη που σκορπά τα άνθη της, και δείχνει τον ιδιωτικό της παράδεισο! μετά φανερώνεται η λύπη ο χαμός της απώλειας, το κενό της ανυπαρξίας της μιζέριας ο πόνος που σκορπά τα σπόρια του θανάτου! Η αγωνία του τέρατος που δεν δαμάζεται οι κόγχες των οφθαλμών που φουντώνουν που πυρώνονται, και διαχωρίζει αυτά που φαίνονται ανάμεσα σε αυτά που ψάχνει, σε αυτά που θέλει και δεν βλέπει. Σε αυτά που φαντάζεται και σε αυτά που εξαφανίζονται, αυτά που θες να ακούσεις και αυτά που σιγοτραγουδάς φτιάχνει οπερέτες! Η κόμη πεφωτισμένη από τις λέξεις των ψαλμωδιών της και αλογοουρά σαν χαίτη που ανεμίζει στο πέρας του. σαν γκέμια που καλπάζεις σε δάση μακρινά και θες να κατακτήσεις τα απάτητα, τα ξένα τα μοναδικά σου. Ο κότσος των γυναικών που αποκάλυπτε την σεμνότητα τους τα πρέπει της κοινωνίας τους, η ιέρεια των λέξεων τους που αποκαθήλωνε την ανθρώπινη τους υπόσταση! Οι λευκότριχοι παραμυθάδες να ψάχνουν μέσω αυτών να βρουν το κοινό τους, να ακουστούν μέχρι τα πέρατα της γης και να φτιάχνουν το δικό τους λεξιλόγιο. Όπου κανείς δεν γνωρίζει άλλες εποχές άλλα χρόνια άλλες ιστορίες, για τέρατα για δράκους για ερπετά για μάγους όπου άφησαν το ανεξίτηλο τους ίχνος πάνω στην γη. Μέσω μιας ιέρειας όλα αποκαλύπτονται μέσα από τα βιβλία των γνώσεων παρελαύνουν, και μας δείχνουν μια άλλη μορφή! που η ποίηση ζωντάνεψε και μίλησε στα αυτιά του κόσμου μέσα από αιώνες συμβάντων! Σαν σεντούκι που φυλά τα μυστικά του κόσμου μια βίβλο που πάσχει να διαδώσει τα πολύτιμα αγαθά, όχι μόνο αυτού του κόσμου αλλά και του έξω που ακούν τα ανθρώπινα ραντάρ. Προσπαθώντας να μάθουν να διαβάζουν την γλώσσα της ίδιας της ύπαρξης και της οντότητας. Πολύχρωμη η βιβλιοθήκη του κόσμου αυτού να χρωματίσουμε όλες τις σελίδες τις κενές, με τα χρώματα που πηγάζει ο νους πολύχρωμοι στοίχοι που χρωματίζουν την χροιά της φωνής. Και στοιβάζονται οι λέξεις απανωτά και λατρεύουν τον πλάστη τους, που τους έδωσε την δύναμη να ακουστούν να υμνήσουν να μιλήσουν στις ψυχές των ανθρώπων! Μεσουρανούν παίζοντας την άρπα των αγγέλων με τα αγνά αυτιά τους, να ακουστεί ο αντίλαλος τους ποιο πέρα και από το θρόισμα των φύλλων! Και φτάνει πάνω στο σιδερένιο ρόπτρο και αυτό ακολουθά το πεντάγραμμο, και σε καλωσορίζει ανοίγοντας τις πύλες των ουρανών να σε προσκαλέσει για να σε ταρτάρει τον οίνο των θεικών αμπέλων! Φτάνει σε ένα κομμάτι δρόμου μοναχικού που παίζουν τον σκοπό τους οι αθώες παιδικές ψυχές, και χορεύουν σε ένα ασυναγώνιστο ρυθμό. Ένα –δυο μετράτε τα βήματα τα χοροπηδητά τα ξέγνοιαστα χρόνια τα δικά τους τα ανέμελα. Η ιέρειες σκορπούν τις νότες ακόμα και στα δεκανίκια που μετρούν ντουκου-ντουκου μέχρι το τέλος του λιμανιού που κάποτε διάβαιναν το ταξίδι τους. Η πτήση των βρόχινων σταγόνων παίζουν κλειδοκύμβαλο με τα λουλουδένια πέταλα, και μέλισσες πριγκίπισσες ντυμένες στα χρυσά μελίρρυτες τι άλλο θέλουν για να εμψυχωθούν; Τα ηλιοτρόπια ρίχνουν τους προβολείς τους για να φωτίσουν τις επουράνιες επιγραφές τους. Όλα σε ένα κύκλο μαγικό σε ένα χάρτη απάτητο σε ένα σύμπαν ανεξερεύνητο, οι λέξεις πετάνε αφήνοντας τις γραμμές τους για να τις ακολουθήσεις. Οι σελίδες οι βαμβακερές σκίζονται από τον θυμό του καιρού, όταν θυμώνει τίποτα δεν μπορεί να τον ηρεμήσει. Μια λέξη περιμένει και αυτός να ακούσει –όλα θα πάνε καλά. Οι μύτες των δέντρων τεντώνουν θέλουν να ξετρυπώσουν από τον ουρανό, παλεύουν ακροποδητί να φτάσουν το συρτάρι που κρατά τα πλουμιστά φουλάρια, για να αλλάξουν ενδυμασία. η μεγάλη καυτή ανέμη πλέκει γαλάζια πουλόβερ για να ντύσει τα γήινα από τους κρύους χειμώνες. Τα λευκά φανελάκια να σχεδιάσει τραβώντας γραμμές να τεντώσουν οι κλωστές για τις ζέστες των καλοκαιριών. Μαστίγια αρπάζεις σαν άρμα να περιπλανηθείς σε όλα τα μήκη και τα πλάτη των ουρανών! Ο άνεμος φυσά ξεφυσά αρμενίζει όπου θέλει την ρότα των πλοίων, γυρίζει και αναποδογυρίζει την γυάλινη θάλασσα να ρίξει επάνω τους αφρούς της. και κοχύλια παίζουν στους ρυθμούς των κυμάτων και ακούγονται τα τραγούδια των ναυτικών, οι κραυγές των ναυαγών και οι θρήνοι των θαλασσοπνιγμένων! Διαβάζονται οι επιθυμίες σε φιάλες που σαλπάρουν για να πουν το μήνυμα τους στους χωρισμένους εραστές! Και τότε υψώνονται τα σύννεφα για να υποδεχτούν το νέο κεφάλαιο που διαχωρίζει ήρωες, και ουράνιους πολέμους! και η θάλασσα χαιρετά με τα λευκά της γάντια στο δικό της σαλόνι να χωρέσει τους καινούργιους επισκέπτες! Και ξάφνου σπάει το κέλυφος το επουράνιο και σμήνος πετά μακριά από έμβρυα πτηνών, που διαλαλούν τα γράμματα τους από μια διάλεκτο δική τους όπου η ιέρεια ξεκλειδώνει με την πένα της την φωνή τους! Τα παίρνει ο άνεμος μακριά και τα αφήνει πάνω στην πλάση και τότε όλα ξεκινάνε μια άλλη ιστορία, όπου αν καθίσεις με κλειστά τα μάτια ακούς τους ψιθύρους! Η γη σχηματίζει τον κύκλο της με την βοήθεια του κόκκινου πλανήτη, και ρίχνουν τις στάχτες τους στο μπλε καζάνι να βράσει το μίγμα της αγάπης! Σμιλεύουν τον χάρακα τον αόρατο τον ευθύγραμμο που απαριθμεί τα θαλάσσια πλούτη! Το κατακάθι τους ξερνά πάνω στις υγρές θίνες και λαμποκοπούν τα ιερά τους κειμήλια, το λευκό άνθος τρέφεται με το δικό της γάλα! Και οι βράχοι χάσκουν τριγύρω για να μεγαλώσουν από τις υπόγειες αναταράξεις, και να θαρρέψουν για να ανταγωνιστούν τα βουνά και να διαπλάσουν μυθικούς γίγαντες! Τα βιβλία της ανεμίζουν ψηλά τις άδειες σελίδες που περιμένουν σε κάθε στροφή της γης, σε κάθε στοίχο της ποίησης, σε κάθε παράγραφο της μυθολογίας να καταγράψουν μια άλλη κοσμοθεωρία! Όπου μόνο η ιέρεια των λέξεων γνωρίζει και μπορεί να ζήσει ότι δεν μπορεί κανείς! Το βαρύ μαύρο εξώφυλλο προσδίδει την ιεροσύνη της! τα πουλιά πετάνε γύρω-γύρω από την αγριοκερασιά και κόβουν με τα ράμφη τους τα κλαδάκια που εξέχουν, και πάνε και κάθονται πάνω στην ράχη των βιβλίων και δένουν το σώμα τους το κρεμάμενο! Τότε το δέντρο το φωτεινό χαμηλώνει ταπεινά και δίνει την σκυτάλη στην μουριά, που κρέμονται τα διαμάντια και κλαίνε σκορπώντας τα φέγγινα δάκρυα τους. και από τα δάκρια τους χτίζουν το κάστρο τους το απόρθητο και ανεβαίνουν τα σκαλοπάτια, για να κλέψουν το ολόχρυσο στέμμα της γης το αρπάζουν και το βουτάνε μέσα στην σβηστή λίμνη! Αυτή κοιμάται αλλά το φως την τυφλώνει και αυτή ζωγραφίζει με την δική της παλέτα. Οι καρποί ωριμάζουν πιο γρήγορα παίρνουν πιο εύκολα χρώμα, γλυκίζουν με το άρωμα της νύχτας. Τα λουλούδια ευωδιάζουν από τα βρεγμένα της μαλλιά, που τα στραγγίζει μέσα στις χούφτες τους. τα δέντρα εξυψώνουν τα φύλλα τους για να αγγίξουν τα διαμάντια τα αιωρούμενα, να τα σπάσουν για να βρουν από μέσα τους την οδό του κήπου της εδέμ. Και τα κουρνιασμένα πτηνά θέλουν να αρπάξουν την χρυσή πανοπλία, για να τα βγαίνουν νικητές από τα ξίφη των καιρών. Και η ιέρεια συνεχίζει να περνά πάνω από το κάθε τι σαν φάντασμα που ήρθε από τον άλλον κόσμο, που κανείς δεν ξέρει και κανείς δεν έχει δει. Ο πάγος του καθρέπτη σε καθηλώνει, τα νερά του ξύλου σε ταξιδεύουν, τα χρώματα ζωγραφίζουν, και τα σχήματα σε κάνουν ευφυία! Οι μεταστροφές των μεταλλαγών σε συνεπαίρνουν μαγικά στον ασταμάτητο χορό τους! όταν όλος ο κόσμος μετουσιώνεται μέσω της μαγείας της ιέρειας τότε αλλάζεις και εσύ, σε αγγίζει το ραβδί της και παίρνεις χίλια πρόσωπα ζώντας μέσα από πάμπολλες ιστορίες, και άγνωστους κόσμους! Μόνο τότε συνειδητοποιείς τι αξίζει πραγματικά και ο μοναδικός πολεμιστής είσαι εσύ, που τα βάζεις με το θηρίο που λέγεται ζωή! Εσύ είσαι ο νικητής και μέσω αυτής ο αιώνιος ποιητής!!

Γερασιμία Παναγιωτόπουλου 🥀 🌹