Το μόνο αίμα που θα' θελε μάνα να δει να ρέει, είναι αυτό που ακολουθεί την έλευση του σπλάχνου της στη Γη, της μήτρας συνοδευτικό σαν καλωσορίσματος "σ' αγαπώ"... Ποια μάνα θα' θελε να δει το εκ σαρκός δημιούργημά της, θυσία προσφερόμενη στο βάρβαρο βωμό αιμοσταγών πολέμων, ματαιότητας ανθρώπινης προσάναμμα για μιας ισχύος την επιβολή...; Πώς να' ταν άραγε ο κόσμος αν το νοιάξιμο της μάνας έμπαινε οχύρωμα στην πρώτη γραμμή...; Αλίκη Πέϊκου 💔

Αδέσμευτο Σύμπαν, απάγκιο της θλίψης μου καίγεσαι από φλεγόμενα αστέρια που ξεψυχούν στους ανηφορικούς δρόμους της σκλαβιάς μου Ελεύθερα πνεύματα των προγόνων μου εμφωλεύουν μέσα σου, καταδεικνύοντάς μου την τρομερή όψη του δικού μου ανείπωτου βίου Οι ελπίδες μου για μια νέα απελεύθερη ζωή ματωμένες αργοπεθαίνουν Καταπτοημένη μένει η ουράνια θάλασσα του φωτός που δε με φωτίζει τόσους πολλούς αιώνες Δούλη είμαι ακόμη άπληστων και σκληρών εμπόρων γεμάτων με άνομους πόθους κέρδο

Πάντα ζεστή η μνήμη και η καρδιά γεμάτη αγάπη και ευγνωμοσύνη, για τις γυναίκες, που μας στήριξαν στην ζωή, που μας ανάθρεψαν, μας διδαξαν ήθος και αρχές, που ονειρεύτηκαν μαζί μας και στάθηκαν δίπλα μας και μας συμπαραστάθηκαν Ευχαριστώ τον Θεό, που μου έδωσε την μάνα μου Μαρία και την γιαγιά μου Φανή!!! Απέραντη ευγνωμοσύνη ΝΑ ΠΩΣ ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλες τις ηρωϊδες γυναίκες, τις αγωνίστριες της ζωής. Θεοφανώ Θεοχάρη 🌹

Αγαπημένοι μου φίλοι. Σήμερα είναι η ημέρα που είναι αφιερωμένη στη γυναίκα. Μα η γυναίκα δεν χωρά σε μία μόνο ημέρα. Δεν είναι μια γιορτή στο ημερολόγιο. Η γυναίκα είναι κάθε ημέρα. Είναι δύναμη, υπομονή, αγάπη, θυσία και ψυχή. Η γυναίκα κρατά μέσα της πολλούς κόσμους. Είναι εργαζόμενη, μητέρα, σύντροφος, φίλη, στήριγμα για όλους. Μέσα της υπάρχουν τόσα κομμάτια που συχνά την τραβούν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Κι όμως, βρίσκει τη δύναμη να στέκεται όρθια. Να ισορροπεί. Ν

«The Kiss» – Gustav Klimt (1907–1908 Φιλήδονη σκιά, άγουρη ερωμένη πανσέληνη πλημμύρα μου γυμνή και ορειχάλκινη τίγρη στη καρδιά μου. Έμμονη οπτασία μου αστόλιστη παρθένα μελίρρυτα τα χάδια σου μελτέμι στο κορμί μου. Σε ζέστανα με ενός κεριού την φλόγα αναμμένη μεθώντας απ’ τις ρώγες σου στου Διόνυσου το αμπέλι. Ποτάμι αφανέρωτο βαπτίστηκα εντός σου ατίνακτος κρεμάστηκα στον ήλιο να στεγνώσω. Εξάντλησα τον θάνατο που χτύπησε τη πόρτα, με τη σιαγώνα ανοικτή περιπαθούς επαίτη.

Φωτογραφία Μαρία Μαρμαρά 🌹 Πόση θάλασσα έζησες... Πόση θάλασσα θυμωμένη σου έπνιξε τα όνειρα άδειασε τις ελπίδες σου! Νέα κορη που γεννήθηκες και μεγάλωσες στην γη σου, έγινες γυναίκα... τώρα μεσήλικη! Κάθεσαι στην εξώπορτα.. το βλέμμα στην αυλή σου.. όλη σου η περιουσία! Πόσο όμορφη είναι.. πόση χαρά με γεμίζει.. πόσο έντονα μυρίζουν τα ματσικόρυδα μου! μονολογεί.. Σηκώνεται και κόβει δύο... τα μυρίζει και τα μάτια της μιλούν! σήμερα γιορτάζεις... υποκλίνομαι σε σένα γυναί

Κάτω από τη σκιά σκέψης ψαχουλεύω με γούστο Αφουγκράζοντας να πιάσω την ηχώ της ερήμου Ονειροπαρμένος μες του οίστρου το ναίσκο , Νοιάζομαι τις ζυμώσεις στης ποίησης το μούστο, Θέλω να νιώσω την ατόφια μοναξιά της ψυχής μου. Κρυφόκοιμούνται μέσα μου βαθιά ψίθυροι και στεναγμοί, Του άγριου μου λήθαργου λάβες σκέψεων πληθώρα Θαλερές μπουμπουκιασ- μένες άφατες σιωπές Τεχνοσμηλεμένες στροφές με ιδέες τρωτές Τρεμοδονούνται ένα σωρό διλήμματα σεισμοί Τραγούδια σεργιανόπουλα στης

Ήρθε και πάλιν η Άνοιξη, με βουρκωμένα μάτια, φωτιά βάλαν στη στράτα της, βόλια στα μονοπάτια. Έσκυψε το κεφάλι της, ματώνει στο πέρασμα της, αντί λουλούδια και ανθούς, ντρόουνς βλέπει μπροστά της. Σκιάζουνε την όψη της, θολώνουν την θωριά της, γκριζόμαυροι είν’ οι καπνοί, πνίγουν την ευωδιά της. Μιά Άνοιξη αλλοιώτικη, χωρίς πολύχρωμο φουστάνι, σκούριασε απ’ τους καπνούς, ρέει θολό ποτάμι... Πνίγεται η μέση Ανατολή, κι η Άνοιξη σκοτεινιάζει, στην Κύπρο μας σαν σεργιανεί, σκέψ

Λόγια και τιμές, Λέξης και αγωνία, Πείσμα και τόλμη, μπροστά στο αγώνα, μπροστά στη ζωή , Μάνα, Γυναίκα, αγάπη,Αδελφή, στοργή. Χορεύει ο χρόνος κι εσύ γελάς, μέσα στο σπίτι,στη δουλειά, Πόνος και θλίψη, μελάνι στεγνό, με άγραφος νόμος με νοτισμένο φτερό, αρχαία γραφής. Γυναίκα μπροστά στον αγώνα, μπροστά στη ζωή, Γυναίκα δύναμη με ψυχή. Μάνα,αγάπη,Αδελφή. Νίκη Σιγάλα 🌹 🌹 🌹

Εύχομαι η "Ελπίδα" που πάγωσε ψυχές και σώματα γρήγορα ν' αλλάξει τη φορεσιά της απέλπιδας και να φορέσει την παλιά της! Το απωθημένο Μια ολόκληρη ζωή, είπες, κυοφορούσες συναισθήματα για μένα! Θαύμασα το μεγαλείο της απαντοχής σου! Και ήλθες και σε δέχθηκα και σου χάρισα όλα τα αντίδωρα της καρδιάς μου, για την περιούσια προσφορά τόσων χρόνων αφειδούς προσμονής... Έρωτα, εκτίμηση, θαυμασμό, έγνοια, αφοσίωση, Αγάπη! Όλα τα κατέθεσα εν λευκώ! Τόσο υψηλά και απόλυτα, ισάξια της

Χαράκια της παλάμης μου κοιτώ. Ψάχνω να βρω αν η μοίρα ξανά κοντά μου θα σε φέρει. Κι όπως στάζει το φεγγάρι στης θάλασσας τ´απάνεμα, το χρώμα κλέβω και βάφω τον δικό μου ουρανό. Το σάπιο κουφάρι μιας βάρκας αναποδογυρισμένης απαντώ στο περιγιάλι. Ξεφλουδισμένη από το λιοπύρι η λαδομπογιά στο κύτος της, το τέλος που έρχεται κραυγάζει. Δεν είναι ο φόβος του θανάτου που την τρομάζει. Τρέμει πως το ξεφλούδισμα την ψυχή της πρώτα θα ξεκάμει. Τα χέρια προσεκτικά πάνω της ακουμπώ,

Στη μέση του πεζόδρομου, πάνω σ' ένα κομμάτι χαρτόνι, ένας γέρος ζητιάνος βρώμικος, γερμένος ως το έδαφος. Άνθρωποι περνάνε γύρω του βιαστικοί, αφηρημένοι, αδιάφοροι, δεν τον βλέπουν καν. Αντρικά πόδια, γυναικεία, παιδικά. Κανείς δε σταματά κι εκείνος όλο και λυγίζει προς τη γη. Δυο γυναικεία πόδια μειώνουν ταχύτητα. Δυο χέρια ψάχνουν στην τσέπη. Λίγα κέρματα κουδουνίζουν στο πιατάκι. "Νά' σαι καλά", ψιθυρίζει εκείνος. Η κυρία προχωρά γρήγορα σκουπίζοντας τα δακρυσμένα τη

Έσπασε κόρη η καρδιά μου, σαν είδα λάβα και φωτιά να καίγεται μες τη νυχτιά, το τραίνο που σ' φερνε κοντά μου. Τους δρόμους πήρα παγανιά, άγνωστα μονοπάτια και στενά Ψάχνω παντού για να βρώ τα όμορφα μάτια που αγαπώ. Ρωτάω τους περαστικούς, τα λούλουδα, τα δέντρα, τα πουλιά μην είδαν πέρδικα να περπατεί, πεντάμορφη και λυγερή... Ρωτάω και τον ουρανό που είναι μαυρισμένος ρωτάω τον άγριο βορριά φυσάει δαιμονισμένος. Ο ήλιος κι αυτός εκρύφτηκε μες το θλιμμένο δείλι και η ν

Με συνοπτικές διαδικασίες και αφόρητο άλγος, στο ικρίωμα της άνοιξης η μια μετά την άλλη απαγχονίστηκαν οι λέξεις οι ανείπωτες –το άλας της ζωής– και καταδεικνύοντας τοιουτοτρόπως τη θνητότητά τους, ξεψύχησαν αργά στα κλειδωμένα χείλη. Αδίστακτοι δήμιοι οι αναβολές τις εκτέλεσαν γράμμα γράμμα ως την τελευταία, πνιγηρή συλλαβή. Τα λευκά φτερά τους απλώθηκαν, έτριξαν στον αέρα γυρεύοντας το δρόμο του ουρανού να πάρουν, εγκαταλείποντας τα παράπονα του γήινου ρεαλισμού. Τα αδηφάγ

Γυναίκα, πελαγίσιο αγέρι, σπιθοφεγγιά των άστρων, γάργαρο φεγγάρι των αναστεναγμών, κεντί του φλογερού έρωτα, λυχνάναμα του ήλιου, Μαγιά, ψυχορμησιά, το χαμόγελο της ζωής, το πιο γλυκό τραγούδι. Ωκεανίδα, ενάλια Νύμφη, γιόμισε νερό τους ποταμούς και τις θάλασσες. Δώσε στον άνεμο την ανάσα σου. Μεθύστρα Αφροδίτη, φλόγα καυτή που επωάζεις την αγάπη, λιοστάλαχτη, αστερόεσσα, στα χείλη σου ο έρωτας, στην αγκάλη σου η αγάπη, αρχέγονη μήτρα, αιώνια, ανασταίνεις τη ζωή, την ελπίδα τ

Του Σίμου Ιωσηφίδη Κάποτε, όταν ήμουν νέος, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όντας ενήλικας, επισκέφτηκα την Ζάκυνθο. Εκεί, στις μεγάλες υγροτοπικές εκτάσεις των Αλυκών Κατασταρίου, κατέφευγε κράζοντας, σπαραχτικά είναι αλήθεια, ένα μυστήριο πτηνό, η περίφημη Τυτώ, ένα νυκτόβιο αρπαχτικό που φημολογείται ότι καθόταν στην σκεπή του σπιτιού του ποιητή Ούγκο Φόσκολο επηρεάζοντάς τον στην συγγραφή της τραγωδίας Θυέστης. Καθημερινά τον βασάνιζε με την μεταφυσική ατμόσφαιρα της

Μην λυπάσαι, η Άνοιξη μπήκε, δεν τσούγκρισε όμως ακόμα το λουλουδένιο ποτήρι της, κάθε τόσο γουρλώνει τα μάτια της και αδημονεί πότε θα καθήσει στο θρόνο, να πάρει το ντέφι για να διαλαλήσει την όμορφη πραμάτεια της. - Μείνε ακόμα λίγο Χειμώνα, κράτησε με στους ώμους σου, η ψυχή σου είναι λευκή, καθαρή σαν το χιόνι, σε αγαπώ Χειμώνα, γεννήθηκα την πρώτη μέρα που μπήκες, σε βλέπω που φεύγεις σιγά σιγά, και λιώνω όπως λιώνει το χιόνι σου. Τροχός είναι η ζωή, θα ξανάρθεις! (Απο

🌹Άγρυπνες νύχτες... Πίσω από τοίχους που όρθωσε η σκαπάνη της Μνήμης... ✨️Ἀεί η Μνήμη... Νῦν οι ρωγμές απ' όπου εισέρχεται του καλπασμού σου η λάμψη... 💕Άγρυπνες νύχτες γνώριμες... Νῦν το αηδόνι στο παράθυρο που υμνεί το όνομά σου Νῦν η επίκληση του βασιλικού που σκορπίζει παντού την ευωδιαστή σου ανάσα... 🌹Ἀεί η Μνήμη η ανεξίτηλη... Γεμίζει το σκοτεινό δωμάτιο με το ζωτικό χρώμα της πανσέληνης φωνής σου που χαράσσεται αδιάλειπτα στο δέρμα μου το γήινο... ως τον βυθό του χ

Ερχόσουν σα θύελλα και η αγωνία έσφιγγε την καρδιά μου σαν έγραφα ποιήματα ερωτικά και μάζευα από το πάτωμα τους πόθους μου. Κάθε που σου έγραφα έτρεμα μην δραπετεύσεις από το όνειρο μαζί με όλα σου τα' αστέρια που φώτιζαν τα μάτια μου. Τώρα προσπαθώ να μη σου γράφω παλεύω μες την πυκνή ομίχλη με τους δαίμονες γιατί φοβάμαι μην χάσω τον παράδεισο, τον δικό μου παράδεισο, Είπα να ξεριζώσω τα μάτια μου να μη γέρνουν μαραμένα πλάι σου μες το μισοσκόταδο που οι πληγές ματώνουν. Ν

Γυναίκα εσύ Που το φως σου υποκλίνεται στη σιωπή, τα μαλλιά σου κεντούν τα όνειρα κι η αγκάλη σου κρατιέται από τους χρόνους Τα μάτια σου ανοικτά σαν καθρέφτες, δυο φεγγάρια που εξομολογούν τις νύχτες Με ανάσες να πλέκουν υποσχέσεις Κατακόκκινα τα χείλη, να πετούν φλόγες Και οι λέξεις να γλιστρούν απαλά απ’ τις άκρες τους να σκοντάφτουν στο στόμα σου και να χύνονται μες στη ψυχή σου Γυναίκα εσύ Γυμνή, μα και ντυμένη έρωτα, με την ομορφιά σου την ανεξίτηλη Έκσταση κόκκινου κρα