Γέρικο σκαρί 💦

Χαράκια της παλάμης μου κοιτώ. Ψάχνω να βρω αν η μοίρα ξανά κοντά μου θα σε φέρει.

Κι όπως στάζει το φεγγάρι στης θάλασσας τ´απάνεμα,

το χρώμα κλέβω και βάφω

τον δικό μου ουρανό.

Το σάπιο κουφάρι μιας βάρκας αναποδογυρισμένης απαντώ

στο περιγιάλι.

Ξεφλουδισμένη από το λιοπύρι

η λαδομπογιά στο κύτος της,

το τέλος που έρχεται κραυγάζει.

Δεν είναι ο φόβος του θανάτου

που την τρομάζει.

Τρέμει πως το ξεφλούδισμα

την ψυχή της πρώτα θα ξεκάμει.

Τα χέρια προσεκτικά πάνω της ακουμπώ, με

ευλάβεια στα ίσια την γυρίζω. Φυσάει γλυκά ο Μαΐστρος και σπρώχνει στη θάλασσα το

άρρωστο σκαρί.

Αργά ξεμακραίνει στα νερά

τα σκοτεινά.

Να λιώσει λαχταρά στης θάλασσας τα βάθη.

Κύμα να γίνει και αφρός.

Να ξανασμίξει με τα γλυκά της νιότης χρόνια, τα χρόνια τα χαμένα.

Σταύρος Συγούρας 🌹