Το απωθημένο 🌹

Εύχομαι η "Ελπίδα" που πάγωσε ψυχές και σώματα γρήγορα

ν' αλλάξει τη φορεσιά της απέλπιδας και να φορέσει την παλιά της!

Το απωθημένο

Μια ολόκληρη ζωή, είπες, κυοφορούσες

συναισθήματα για μένα!

Θαύμασα το μεγαλείο της απαντοχής σου!

Και ήλθες και σε δέχθηκα και σου χάρισα

όλα τα αντίδωρα της καρδιάς μου,

για την περιούσια προσφορά τόσων χρόνων

αφειδούς προσμονής...

Έρωτα, εκτίμηση, θαυμασμό, έγνοια, αφοσίωση, Αγάπη!

Όλα τα κατέθεσα εν λευκώ!

Τόσο υψηλά και απόλυτα, ισάξια της προσφοράς σου!

Νόμιζα...

Ξεπερνώντας το φάσμα της γήινης στασιμότητάς μου,

άγγιξα το υπέρυθρο φως μεταλαβαίνοντάς το

στα άβατα ουράνια, αφού διαπέρασα κάθε αντίσταση

που παρεμβάλλετο κατά την ανύψωσή μου...

Και τότε, πυροδότησες όλα τα βεγγαλικά,

που τόσα χρόνια προετοίμαζες, επιμελώς ,

στο εργαστήρι του... "απωθημένου" σου!

Άναψαν όλα με μιας και φεγγοβόλησαν

τα ουράνια της καρδιάς μου.

Εκκωφαντικός ο κρότος της παρουσίασής τους.

Ω, Θεέ μου, τι απόλυτη ταύτιση συναισθημάτων

μας συνεπήρε στην κοίτη του Έρωτα !

Τι ακατάλυπτη ροή ευδαιμονίας!!

Νόμιζα...

Γιατί, όπως όλα τα βεγγαλικά ,

άναψαν κι έσβησαν με μιας...!

Ίδια αστραπή!!

Γκρίζοι αχνοί κατέπεσαν και χάθηκαν στην άβυσσο

της αιωνιότητας...

Κάθετη κι η πτώση μου στον ομφαλό της γέννεσής μου!

Άκρατος θρήνος και οδυρμός στο απόηχο

της καταβαράθρωσης...

Μια καμπάνα ηχεί...

Την ακούς; και με πόση θλίψη...

Δεν αντέχω ν' ακούω το κλάμα της...

Για ποιον, άραγε, θρηνεί;

Οϊμέ... για δες, πάλι παραληρώ ...

Σήμερα θάβω την Αγάπη μου, στο μνήμα

του ματαιόδοξου "απωθημένου" σου...

Την θυμάσαι μήπως ;;

Είναι

στίχοι που άκουσα, καθώς περνούσα

από τους πληγιασμένους ήχους

μιας μελαγχολικής καμπάνας..

Στίχοι στοιχειωμένοι στα ψηλά αετώματα του χρόνου ..

ή ενός παροπλισμένου απωθημένου που κυοφορούσε αέναα

στα βάθη των σπλάχνων του .

Κάποια στιγμή σαν βεγγαλικό ξεπετάχτηκε από μέσα του

άστραψε και βρόντησε ίδια αστραπή !

Αλλά, ποιά αστραπή και ποιά βροντή έχουν διάρκεια ζωής;

Όλα έρχονται και παρέρχονται σαν σύννεφα διαβατάρικα.

Άλλοτε γίνονται σκιά κι άλλοτε βροχή...

Λιλή Βασιλάκη 🌹