Χειμώνα μου...

Μην λυπάσαι,

η Άνοιξη μπήκε,

δεν τσούγκρισε όμως ακόμα το λουλουδένιο ποτήρι της,

κάθε τόσο γουρλώνει τα μάτια της και αδημονεί πότε θα καθήσει στο θρόνο, να πάρει το ντέφι για να διαλαλήσει την όμορφη πραμάτεια της.

- Μείνε ακόμα λίγο Χειμώνα,

κράτησε με στους ώμους σου,

η ψυχή σου είναι λευκή, καθαρή σαν το χιόνι,

σε αγαπώ Χειμώνα, γεννήθηκα την πρώτη μέρα που μπήκες,

σε βλέπω που φεύγεις σιγά σιγά,

και λιώνω όπως λιώνει το χιόνι σου.

Τροχός είναι η ζωή,

θα ξανάρθεις!

(Απο την ποιητική μου συλλογή:

"Επ' αόριστον"

Κατερίνα Ηρακλέους 🌹