Παρακαλώ μη!

Κάτω από τη σκιά σκέψης ψαχουλεύω με γούστο

Αφουγκράζοντας να πιάσω την ηχώ της ερήμου

Ονειροπαρμένος μες του οίστρου το ναίσκο ,

Νοιάζομαι τις ζυμώσεις στης ποίησης το μούστο,

Θέλω να νιώσω την ατόφια μοναξιά της ψυχής μου.

Κρυφόκοιμούνται μέσα μου βαθιά ψίθυροι και στεναγμοί,

Του άγριου μου λήθαργου λάβες σκέψεων πληθώρα

Θαλερές μπουμπουκιασ- μένες άφατες σιωπές

Τεχνοσμηλεμένες

στροφές με ιδέες τρωτές

Τρεμοδονούνται ένα σωρό διλήμματα σεισμοί

Τραγούδια σεργιανόπουλα στης προσφυγιάς τη μπόρα

Δεν άγουροξυπνάω βίαια τα όνειρα μου τα άφωνα

Φαντασίας κουκούλια που σιγο'υ'φαίνουν μετάξι

Κοιμούνται βουτηγμένα σε ανήσυχη γαλήνη

Σαν η θράκα του νου μου που σιγοσβήνει

Το ηφαίστειο με υπόκοφα λόγια και παράτολμα

Φλογοπυρακτω- μένες ρίμες έτοιμο να πετάξει

Παρακαλώ ,άστε με να νιώσω εκείνη τη φλασιά

Να γίνω στίχος, μια μελωδία που απλώνει

Που γίνεται τρικυμία και πέλαγος τρελό

Φώτοχαρμόσυνο γέλιο,ένα παγκόσμιο ταγκό

Ο μερακλής γεωργός που γονιμοσπέρνει την αυλακιά

Ψώνιο που αντί σ' ανθόκηπους χαζεύει σε σαλόνι.

Παρακαλώ αφήστε τα αυριανά

στιχοπλάσματα

Μη σκάψετε και ταράζεται ακόμα τις σιωπές,

Τη στιγμή που ανθοχρυσοκεντάω τους στίχους

Παρακαλώ μη μου γκρεμίζετε της αντοχής τους τείχους,

Τις κελαηδονοφωλιές μη κάνετε χαλάσματα,

Θα σας κάνψουν φωνές διαμαρτυρίας κι' αστραπές.

Λευτέρης ΣιώμοςΚ/68/1.δ.π.ελ.