Ο χρόνος πλέον κυλά αντίστροφα για μένα... Ένα διψασμένο παιδικό όνειρο τείνει να καταστεί πραγματικότητα και να ξεδιψάσει τον ουρανίσκο της ψυχής μου! Κάπως έτσι είμαι και στην καθημερινότητα μου, στην ζωή μου… Δεν δραπετεύω,παλεύω,κυνηγάω και δε συμβιβάζομαι... Ανήκω σε μένα και στα όνειρα μου! Τα όνειρα μας δεν έχουν ηλικία. Κάπως έτσι ξεκινά και η πρώτη μου ποιητική έκδοση.. Με μια στροφή που έγραψα όταν ήμουν δεκατεσσάρων ετών. «Αν ο έρωτας είχε όνομα, θα ήταν…» Η ποιητ

Αγαπημένοι φίλοι, η συγκίνησή μου είναι πολύ μεγάλη γιατί όλα αυτά τα ποιήματα νομίζω περίμεναν πάρα πολύ μέσα σε ένα συρτάρι. Λέξεις γραμμένες σκόρπιες και μοναχικές σε χαρτιά δεν διαβάστηκαν ποτέ από κανέναν άλλον εκτός από μένα που τις έγραψα. Πάλευαν να βρούν κάποιο σημείο στο χάρτη της ζωής να ζήσουν. Έψαχναν μιά πνοή. Ευχαριστώ πρώτα εμένα γιατί το "τόλμησα". Ευχαριστώ όλους όσους με παρότρυναν να ξεκινήσω αυτό το μονοπά

Η ζωή είναι λίγη Η αίθουσα άδεια με φώτα σβησμένα κι εγώ στην πλατεία με μάτια κλαμμένα. Θέατρο παίζεις, καρδιά μου, σε κρύα σκηνή. Σφίγγεις τα χείλη σαν ζωγραφιά σινική. Φοράς το μαύρο παλτό και φιλέ στη ψυχή και φυσάει βοριάς και πέφτει η βροχή. Τα ρολά τραβηγμένα, μα ο πόνος τρυπώνει, τις ρωγμές της ψυχής σου η θλίψη μπαζώνει και το νου σου παγώνει της σιωπής η κραυγή... Κάτοικος είσαι, να ξέρεις, μιας γης πολικής... ! Τρέξε και βγες, καιρός, να ξεφύγεις...! Απ' την ψυχή

Είναι καιρός πια ν ' αρχίσω να ζω... Ότι δεν έζησα γιατί το άφηνα, να το ζήσω αργότερα. Περιβάλλω τώρα τον εαυτό μου με όμορφα πράγματα, που με κάνουν ευτυχισμένη. Αξίζω ψυχική ηρεμία, ευημερία, φροντίδα, ζεστασιά, Α υ τ ο α γ ά π η. Δεν φορτώνω τον εαυτό μου με προβλήματα, εγωισμούς, πόνο, θλίψη. Προσέχω την υγεία μου, ένα καφεδάκι με ηρεμία στο μπαλκόνι μου με θέα τη θάλασσα, θύμησες από όμορφες αναμνήσεις. Περίπατοι να μου δίνουν χαρά. Αφήνω ξωπίσω μου της ψυ

θυμάσαι τότε Θυμάσαι τότε που δεν υπήρχε «πριν» ούτε «μετά» παρά μόνο ένα τώρα, που μας κατάπινε Θυμάσαι τότε που δεν ήμασταν πρόσωπα αλλά κάτι ακαθόριστο μια σκιά, ίσως, που δοκίμαζε να γίνει σώμα Θυμάσαι τότε που ο χρόνος δεν μετρούσε· μόνο φθειρόταν πάνω μας Θυμάσαι τότε που η σιωπή δεν ήταν έλλειψη αλλά απάντηση και τώρα… μετράμε χωρίς να ξέρουμε, γιατί μιλάμε χωρίς να αγγίζουμε τίποτα, τα σώματα υπάρχουν μα δεν κατοικούνται κι εκείνο το «τότε» επιστρέφει όχι σαν μνήμη αλ

Τίποτα δεν έμεινε, για να σε θυμάμαι πανδαμάτωρ, μονάχα σκόρπιες γυμνές φωτογραφίες που αποθανάτιζες τη νιότη μας. Μα κι αυτές ασπρόμαυρες, ξεθώριασαν άκαρπες στη φθορά του χρόνου, ν' αγγίξουν πια την καρδιά δεν μπορούν. Άραγε μύθος οι αιώνιοι όρκοι μας, πεθαμένα τα μεγαλεπήβολα όνειρά μας, ξεφτισμένη η πανάκριβη αγάπη μας, θαμμένα τα πολύχρωμα αισθήµατα, στο βαθύ μπαούλο της λήθης ή ραμμένα στο πανωφόρι της συνήθειας; Κουρνιάζω σαν το λαβωμένο τσιχλοπούλι κάθε σούρουπο στο ξ

Μιά απέραντη σιωπή, ένας κόμπος ανεβοκατεβαίνει στο λαιμό, ελπίζεις να γλιστρήσει και να βγεί, ή να εξαφανιστεί ως δια μαγείας. Μα αυτός επιμένει εκεί , να κομπιάζει και να ανεβοκατεβαίνει, καμιά φορά νομίζεις θα εκραγεί , από συμφόρηση της ψυχής. Τα μάτια στεγνά,χωρίς έκφραση, καθηλωμένα να κοιτούν το πάτωμα, μετρώντας τα βήματα τα ατάραχα, κλαίνε χωρίς τα δάκρυα να ξεχειλίζουν... Οι λίμνες των ματιών στερέψανε , τα δάκρυα βουλιάξανε,πέτρωσαν, μέσ’ της ψυχής τα απόμερα καταφ

Μεγάλες αγάπες μικρές γοργόνες, σκληρό αλάτι, εξωτικές, μαύρες διαμαντένιες χάντρες και πώς να τα αγκαλιάσεις πώς να τους μιλήσεις Το σκοτάδι σε ντύνει σκιά, και χάνεσαι, το σκοτάδι, που σε φοβίζει, Ακόμα μια νύχτα που σ’ αγαπώ, και σου γράφω, χαμένη μου οπτασία Η νύχτα, κι η όμορφη μούσα της, μητέρα, με κόρη απρόβλεπτη Κι όμως, μου αρέσει να την ψάχνω, μόλις ζυγώνει το βράδυ, τη γυρεύω στα νυχτολούλουδα, στα πυροφάνια, στα ξενοδοχεία, αστραπή στα κρύα σκοτεινά σοκάκια Κι όμω

Ασημένια η νύχτα χύνονταν στη θάλασσα και δυο γλαροπούλια λαβωμένα από έρωτα κρέμονταν ανάμεσα στον ουρανό και στη γης. Πυκνώθηκε ο άνεμος και σάλεψε. Γιόμισε η νύχτα πεύκινη ευωδιά. Ο έρωτας σαν το νυχτολούλουδο άνοιξε στη νύχτα και μοσχοβόλησε το άρωμα της αγάπης. Χόρευε ποκάρι το όνειρο σαν σύννεφο χνουδάτο στον ουρανό. Και η καρδιά σαν σβωλαράκι ασκώθηκε, σαν συννεφούλα δροσίστηκε με του έρωτα την υφάρμυρη γλύκα. Το όνειρο σμιχτό αναπετάριζε ερωτοφλεγές κι αρμένιζε σε α

Κορίτσι ήμουνα, θυμάμαι, εικοσιδυό χρονών, σαν ηλθα ξένη εδώ, σε σένα όμορφο χωριό. Φιλότι, τώρα, μονάχα, πως λέγαν τ’ όνομά σου, απ’ εκεί να ακουστεί για τ’ ξαίσιο άρωμά σου. Νοέμβρης ήτανε, Παρασκευής θυμάμαι βράδυ, σαν μ’ άγγιξε το δροσερό της σιγαλιάς σου χάδι. Μες στην καρδιά μου ήχησε γλυκό να χτυποκάρδι, κι ένιωσα τέρψη άφατη, γλυκά να μ’ αγκαλιάζει, σαν ο Θεός από ψηλά, νάμα μες την ψυχή να στάζει. Γιατί, σαν πάτησα εκείνη τη βραδιά τα χώματα, με λούσανε ευθύς των

Στο λυκαυγές της ζωής ο κόσμος παίρνει χρώμα, η ψυχή ξυπνά δειλά, δειλά, αγάπη γυρεύει στο πρώτο φως, στην αγκαλιά της μάνας. Στο πρώτο χάραμα του χρόνου, πριν μάθει η καρδιά τον πόνο, ένα φως τρεμοφέγγει και ψιθυρίζει: «Ζήσε, είναι νωρίς ακόμη». Οι πρώτες ώρες μας γεννούν, είναι η στιγμή που το όνειρο βγαίνει απ’ το κουκούλι, μια πεταλούδα που πετά, δεν ξέρει να γερνά. Το κάθε βήμα είναι αρχή, κι ένας ουρανός που σε καλεί. Στο λυκαυγές της ζωής ο αέρας μυρίζει μέλλον, τίποτε

Ύστατος καλπασμός Ο ορίζοντας αρνείται να φαίνεται μια απλή γραμμή Να τρεμοπαίζει προτιμά σαν μία αμφιβολία Άτια καλπάζοντα καταργούν αυτές τις διακρίσεις του Κι έρχονταν, απομακρύνονταν, επέστρεφαν ξανά Καμία απολύτως σημασία δε του δίνουν Οι οπλές στρατευμένες με ακρίβεια ρυθμού Οι χαίτες πανώριες γλιστρούσαν στο φως Τα σώματά τους παραδομένα στην ηρωική κίνηση Η μέρα προχωρά αδίστακτη Οι μυρωμένες σκιές το σκάνε ευγενικά Ο αναστενάρης ουρανός χρωματίζεται απότομα, μεταλλικ

Ένα βήμα πριν την τρέλα, πριν την ερωτομανία, ένιωσα την καύτρα της αρχής του καλοκαιριού λίγο πριν φτάσω στο μετρό, λίγο πριν μετρήσω σχολαστικά τα λεπτά της ώρας, λίγο πριν ρουφήξω αυτό το κόκκινο κρασί, λίγο πριν μυρίσω το γιασεμί στην μάντρα του σπιτιού, λίγο πριν μεταμορφωθεί το είδωλό σου σε Κούρο, στον θολωμένο μου νου και σβήσει τις πίκρες μου, σβήσει τα παράπονά μου, σβήσει την ουτοπία μου, και όλα τα παράσημα, κι όλα τα βραβεία, και όλες τις εφήμερες δόξες μου, αφού

Η ιστορία σου σε κυνηγάει επίμονα Έχει διπλωθεί μέσα σου Ορισμένες στιγμές μειδιάς άλλες πάλι σε οδηγεί σε μονοπάτια θλίψης γεμάτα σκιές. Να την αποτινάξεις !!! Να σβηστεί!!!!! Να μηδενιστεί!!! Να ξεκινήσεις διάφανη με κρυστάλλινη παρθένα μνήμη Να μαζέψεις τα όνειρα να τα δεις να πραγματοποιούνται χωρίς στεγανά . Αδυνατείς !!!!!!! Η ιστορία σου λαθρεπιβάτισσα σιωπηλή υποχθόνια σε εξουσιάζει τυραννικά Σε καθορίζει Ουρανία Μαρίνογλου 💯

Η νύχτα ακροπατώντας προχωρεί σε ασημιά κι εφήμερη φεγγαρογραμμή Η λαχτάρα σπαρταριστή στη σκέψη ακροβατεί Αν σε ξανανταμώσω τ' άλλο πρωί εναγωνίως απορεί Το κορμί μου κατάστρωμα αγυάλιστο σε προσμονή διαρκή Ένα βελουδένιο άγγιγμα δικό σου αδημονεί ν' αξιωθεί Στον καθρέφτη των ματιών σου τ' ανέγγιχτο είδωλό του καρποφορόν να ξαναδεί Με το κεφάλι αναγερτό αρχίζω να σ' αναζητώ Μ' αγωνία ουρανομήκη μ' άηχη φωνή σε καλώ Μάντεις ξενόφερτους ρωτώ Αν γιατί υπάρχεις αγάπη μου εσύ κάθ

❣️ Η Ψ υ χ ή θυμάται... τους δρόμους που βάδισε κρατώντας το λατρεμένο σου χέρι που έλαιο έσταζε κισσού... ✨️ Θυμάται... το Φ ω ς που έλαμπε στο βλέμμα σου το άπειρο όταν στίχους της χάριζες με τα αστροδάχτυλα της Σελήνης... ❣️ Τώρα ακούει τη σιωπή σου... Κι η Α γ ά π η ζωντανεύει! Πάλλεται στους πόρους της σαν ταραγμένα κύματα στο πέλαγος της αντοχής που λαχταρούν να λυτρωθούν στις πύλες των ματιών σου... ✨️ Γυμνώθηκε η Μ ν ή μ η... Και τολμά να αναμετρηθεί με την πλη

Τον βλέπω στον καθρέφτη. Τον ψεύτη... Που παίρνει χρόνια. Και μια σταγόνα θυμίζει ναυάγιο στα βαθιά. Τον βλέπω στο ποτήρι. Στα άδεια χείλη. Και στο τσιγάρο που καίει στο τασάκι. Τον βλέπω στα τραγούδια. Και στα λιμάνια. Στις λίμνες στα ποτάμια που έμειναν μισά... Τον βλέπω μέσα στο σκοτάδι. Να μου γελάει... Με ένα μαχαίρι πάνω στο δέρμα. Τον βλέπω πίσω από το ψέμα. Και με ένα δάκρυ πάνω στο βλέμμα. Κι όλο φοβάμαι να του το πω. Πως έχει πια πεθάνει. Δεν μένει πια εδώ... (Τίτλο

Καμία σταγόνα θλίψης δεν στάζει στα χείλη μου. Πίνω για το σήμερα που υπάρχω εκεί έξω... Για τις κερασιές που ανθοφορούν την άνοιξη. Για το φεγγάρι που γεμίζει την καρδιά του Αυγούστου. Για τα παιδιά που μοιράζουν χρώματα, σύνορα δεν γνώρισε ο νους τους. Πίνω για τις πληγές που έκλεισαν, ραμμένες απ' τις κλωστές του Μάη. Μεθάω με τις ρώγες της χαράς, που κρέμονται από τα τσαμπιά που μας ενώνουν. Την ποίηση την γεύομαι στα χείλη μου, σαν θάλασσα που μέθυσε τον νου μου. Νικόλας

Ο χρόνος κυλάει σαν το γάργαρο νερό Όταν δίνω ζωή στο άψυχο χαρτί... Όταν συνδυάζω λέξεις, κάνω προτάσεις φτιάχνω νόημα... Τότε γίνομαι Άψηλη ίσαμε τον ουρανό! Τότε : Δεν υπάρχει χρόνος... Δεν υπάρχει πόνος... Δεν υπάρχει ρίγος... Δεν υπάρχει ζήλος... Υπάρχει μόνο το γάργαρο νερό μιας σκέψης Τυλιγμένης με μπόλικα καντάρια νοσταλγίας! Που με σφιχτά αγκαλιάζει και με συνεπαίρνει σαν το μικρό παιδί στα σπάργανα του τυλιγμένο που κλαίει ρυθμικ

Γλυκά χάραζε η μέρα με ανταύγειες χωματιστές. Στο πελάγου και στου ουρανού το γαλάζιο και θαλασσί. Στα κατάρτια οι γλάροι της μέρα το άγελμα χαρούμενοι φώναζαν. Σταμάτησε η θάλασσα να πάλλεται τρυφερή μοναδική απλώνονταν ως εκεί που η ματιά σκόνταφτε πότε σε βράχια πότε σε κάτι που αρμενίζει πότε σε κάτι που πετούσε, και στην άκρη του Λιμενοβραχίονα το φάρο που ρυθμικά αχνοφαίνοταν ο ήλιος άρχισε να προβάλει από τον βράχο της Παναγίας που αν και ψηλά αν και μακριά σαν