Με μέτρο της αλήθειας λατρεύω κάθε φίλο, Αγνό του χαρακτήρα,ατσάλινο ηθικό Να ειν' ο εαυτός του,ζωής του το ειδύλλιο Για μένα τότε μόνο μετράει μοναδικός. Αν δεις ανθρώπους άπραγους ,μόνο με θεωρία Αυτούς που δε μοιράζονται πράγματα πιο απλά Αυτοί που τσιγκουνέουν ρηχή φιλοξενία Να μη τους θεωρήσεις με κότσια σταθερά. Όσους πουλάν για χιούμορ μια καυστική ειρωνεία Αδιάφορα να βλέπεις πουλάν πλαστή μαγκιά Τον κόσμο όλο βλέπουν με κιάλια αλαζονείας Το φως που πέφτει πάνω σου κα

Σε Αδειανή αγκαλιά ήρθε και στάθηκε μαύρο πανί ...ανέμιζε παντιέρα στοργική σε φρούδα ελπίδα και ψεύτικη απαντοχή. Ώρες σιγής βαριές κι ανάλαφρες ...γαλήνιες ώρες στο μονοπάτι της νύχτας ..πυγολαμπίδες στα κλαριά ρίχνουν φως στο μονοπάτι της νύχτας .. Κι ο πόνος ακουμπά στις καρδιές μας ... Δύο γυαλιά πικροστάλαγο θέλουν να λυτρωθούν στης νύχτας το σοκάκι ... Θολή επαιτεία σε σκοτεινή γωνιά ... Να ήταν μπορετό να σταθούν να ξεγυμνωθούν δίχως το σκοτάδι να νιώσει την οδύνη...

Ούτε και σήμερα άνοιξα κάποια πόρτα. Κρέμομαι εδώ και χρόνια σ' ένα σκουριασμένο καρφί, δίπλα στο παράθυρο της αποθήκης. Κανείς δεν θυμάται ποια κλειδαριά μου ανήκε. Ούτε εγώ είμαι βέβαιο πως θυμάμαι. Κάποτε, κάθε πρωί, με έπαιρνε μαζί του ένας άντρας με χέρια τραχιά από τη δουλειά. Με έβαζε στην τσέπη του τζάκετ του και περπατούσαμε δρόμους μακρινούς. Τότε νόμιζα πως οι πόρτες ήταν το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο. Ύστερα κατάλαβα πως η αξία της κάθε πόρτας μετριόταν από τ

Στα χέρια σου παίρνεις τη ζωή, και όπως θές την πλάθεις, ζυμάρι ακατέργαστο , στη πορεία θα την μάθεις. Τα « Πρέπει» αν νικήσεις, τα « Αν» αν σβήσεις, το νόημα θα βρείς, εσύ θα αποφασίσεις. Βάλε χρώματα στη ζωή, απ’ της αυγής το χρώμα, να σου φωτίζει τη ψυχή, και το μυαλό ακόμα. Βάλε χρώματα του δειλινού, τον ήλιο που βασιλεύει, γαλήνη να δίνει στη ψυχή, ότι η ψυχή γυρεύει. Δώσε νόημα στη ζωή, με τα δικά σου πρέπει, ζωγράφισε τα θέλω σου, όσα σου επιτρέπει. Μιά κλωστή είναι η

Όταν ξεθυμάνει ο έρωτας, τι μένει κι απομένει; Ένας θάνατος απλός, άοσμος και διάφανος. Η βεβαιότητα πως η Ανάσταση είναι ένα ακόμη παραμύθι. —Και τα καρφιά; —Κρατούν το παραμύθι εντός του Γολγοθά κι ίσως να γνώρισαν δια ζώσης την ιδέα της Ανάστασης. Δεν υπάρχει μικρός ή μεγάλος έρωτας· μονάχα έρωτας και πλάνες. Γι’ αυτό σου λέγω, σαν ξεθυμάνει, πέραν του θανάτου τη συντροφική σκιά, καλπάζεις και με τον κρίνο του μαρασμού στα δάχτυλα ξεχνώντας τη γεύση ακόμη και του αίματος.

«Δίκαια δράσας, συμμάχους έξεις θεούς. Αν ενεργείς δίκαια, θα έχεις συμμάχους τους θεούς.» Μένανδρος, Αρχαίος Έλληνας ποιητής (4ος αιών π.Χ.) Δοκεία, 25 Ιανουαρίου 985 μ.Χ. Το γλέντι κρατούσε καλά στην κατάμεστη κεντρική αίθουσα του Βυζαντινού Πύργου της Δοκείας. Ο πρωτεύων άρχοντας Πρωτόπαπας, που κάθονταν στην κεφαλή του τεράστιου δρύινου τραπεζιού περιτριγυρισμένος από τους τοπικούς άρχοντες της Δοκείας, γιόρταζε τα δωδέκατα γενέθλια της μοναχοκόρης του, Ελένης. Τα χαρούμ

ΜΥΘΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ Στις όχθες του χειμάρρου του λόγου η αγάπη εναποθέτει μύθους ιστορίες αφηγήσεις. Μέσα στην ευημερία του μυαλού Η φ ι λ ο μ υ θ ί α αρπάζει την καρδιά την ταχταρίζει την κάνει μια άλλη. Παίρνει το μυαλό και το ταξιδεύει μακριά από τον εαυτό του. Τα ρεύματα της σκέψης το παρασέρνουν και προσφέρουν ευχαρίστηση στην ψυχή και την καρδιά Θεραπεύει ( εάν η θέληση ξυπνήσει) τον αδαή που κοιμάται στην μιζέρια και την δυστυχία του. Αφηγήματα που

Ώρα 6.00 μμ Αυτή η πόρτα κάτι μου θυμίζει. Κάπου εδώ έζησα και ένιωσα τη βαθιά αγάπη και κάπου εδώ αναζητώ τώρα μια τοσοδούλα γωνιά για να ακουμπήσω τα ματόκλαδα της κρύας μοναξιάς. Κρυώνω ναι, κρυώνω πολύ μες στο σκοτάδι τής μαύρης φυλακής μου. Σας παρακαλώ, κάποιος από εσάς εκεί έξω, να τυλίξει σφιχτά με την κουβερτούλα τής παρηγοριάς τα πυκνά μου δάκρυα. Δυο μπουκιές ανθρωπιάς, αυτό μόνο ζητώ από τη θορυβώδη ζωή, που μου στέρησε ολοσχερώς το μπαστούνι τής αξιοπρέπει

Τη μέρα που γεννήθηκες η θάλασσά σου νύχτα Φαιό το χρώμα της, απογυμνωμένο, σκοτεινό, ανέλπιδο Τα κύματά της έρχονταν αφρίζοντας αμίλητα Έσπαζαν αδίκως στα πόδια σου Υποχωρούσαν ντροπιασμένα πάλι πίσω Και εσύ πέτρα αδιάφορη κι ολόμαυρη σαν έρεβος, με μια γκριζοκόκκινη ρίγα στη ραχοκοκαλιά Σε γλείφει η παλίρροια μα δε σε σκεπάζει Σε δέρνει ο άνεμος κι όμως δε σε παίρνει Τα πόδια σου βρεγμένα μα το σώμα σου άνυδρο Γύρω ν΄ανεμίζουν αλάτια, αλλά εσύ άνοστη, ανώνυμη ορθώνεσαι, γεμ

Οι κραδασμοί έγιναν έντονοι Κανείς δεν τους άκουγε Ήταν ο σκουριασμένος καθρέφτης που ράγιζε επιτηδευμένα Ήξερε τα πάντα Το καμπανάκι της συνείδησης χτύπησε αλλά ο ήχος ήταν νεκρός Τα φυλλοκάρδια ξεράθηκαν Απότιστα, στεγνά, μαραμένα λες και δεν είχαν ζήσει ποτέ Η ανυπακοή ήταν ο θάνατος Το τέλος δεδομένο Ψάχνει να δικαιωθεί τώρα Το πάτωμα απολογείται Λάθος βήματα πάνω σε σπασμένα μάρμαρα Μια ζωή σε δύο βαλίτσες Ξέρεις που θα πας.; ΟΧΙ..! Τα πόδια ξέρουν..! Θα βρουν τον δρόμο

Έρχεσαι με πολλή φόρα από πίσω μου και μου κολλάς μου κάνεις σινιάλο με τα φώτα κι ύστερα με προσπερνάς. Τέρμα πατάς ύστερα το γκάζι και χάνεσαι για μια στιγμή μα το φανάρι πιο κάτω σε πιάνει και σταματάς ξαφνικά εδεκεί. Εγώ έχω αλλάξει λωρίδα κι αργότερα δίπλα σου τυχαία σταματώ με κοιτάς τότε με απορία πώς να έχει γίνει σκέφτεσαι αυτό. Τα μάτια σου γουρλώνεις και φαίνεσαι νευριασμένος και πάλι το αμάξι γκαζώνεις ενώ σε λίγο είσαι ξανά εξαφανισμένος. Η κίνηση ξεκινά όμως να

Αέλια...η ποιητική συλλογή της ποιήτριας και φιλολόγου Όλγας Τρυφωνίδου Ζώγλη. Η τρίτη κατά σειρά συλλογή της θα αφήσει το δικό της αποτύπωμα στην έκθεση βιβλίου στο Πεδίον του Άρεως την Παρασκευή στις 11/09. Αύριο η αγαπημένη μας Όλγα θα χαρεί να σας συστήσει τα πνευματικά της παιδιά μια που η σειρά της γέννησης τους είναι Αλγηδόνα,Σελάνα, Αέλια. Οι εκδόσεις Κούρος θα τιμήσουν την υπέροχη πένα μιας ταλαντούχας γυναίκας. Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη σου ευχόμαστε από το Λόγω Τιμής κ

Φθινόπωρο στην σκέψη μου κι η μοναξιά θεριεύει Πέφτουν τα φύλλα σαν φωτιά στου κόσμου την αγέλη Συννέφιασε στα στήθια μου κι ο ουρανός δακρύζει που είσαι άνθρωπε να δεις τον πόνο που θερίζει Κλείνουν παντζούρια και καρδιές έρμες οι ακρογιαλιές Τα φύλλα πέφτουν και γελούν χειμωνιάζουν οι καρδιές -R- Φύσυξ' αέρα δυνατά φέρε τα πάνω κάτω κράτα ζεστή την θάλασσα και το μυαλό φευγάτο Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Τρέξε τους Αυγούστους στα μπροστινά πελάγη, στους γιαλούς που χλιμιντρίζουν τα θερινά πέλματα, ως τα πρόσκαιρα καταλύματα, αφυδατώνοντας τη σάρκα σου. ​Τρέξε. ​Στα υποτυπώδη ηλιοβασιλέματα που θρέφει το φθινόπωρο με κόπο, στα σοκάκια όπου οι πολλοί εμπαίζονται, κρατώντας τη σταθερά των δαχτύλων, μέτριων στη μνήμη, αόκνων στην παλάμη. ​Κάθε Αύγουστο, κρύψου. ​Θα γυρίζεις πάντα το φθινόπωρο να βρίσκεις τον θάνατο στα κίτρινα θεμέλια. ​Γιατί στην αγάπη βγαίνεις στον πηγαιμό κι η

Π Ο Μ Φ Ο Λ Υ Γ Ε Σ ( σε παράφραση) Σε μια περιπλάνηση αφηρημάδας με το μυαλό σε απραξία ο δρόμος οδήγησε στις ειδήσεις της οθόνης Πολιτικές πομφόλυγες εκτοξεύονται με μεγεθυντική τάση κούφια λόγια με στόχο τον εντυπωσιασμό χωρίς ουσία παροχές με επικάλυψη γενναιοδωρίας για τους αδύναμους μια ξεκάθαρη κυβερνητική ανεπάρκεια και υποκρισία επιεικώς Μετά όρμησαν τα γεγονότα σαν χείμαρρος και γκρέμισαν ένα ένα τα δωμάτια του μυαλού χωρίς να αφήσουν ούτε ένα για κατα

Μεγάλε μου Καημέ ξυράφι κοφτερό χαράζεις, την καρδιά μου. Σαστισμένη μου η ματιά, στη γλαυκή της συννεφιά, τον ουρανό κοιτά, έτοιμος κι αυτός να κλάψει. Αλόγιστα τρέχει ο λογισμός βουίζουν τ ' αυτιά, αβάσταχτος ο πόνος, η κάθε ανασαιμιά, στην καρδιά σφιχτή θηλειά. Αχ, πόσο λαχταράει την τρυφερή του αγκαλιά, της αγάπης του, το μεθυστικό άρωμα, του έρωτά του τη " φωτιά " . Σαν τρελή παραμιλάει ματώνει της η ψυχή "Φως και δάκρυ", της ζωής της το κερί. Η αιώνια της Αγάπη στα χαμ

Με πόνεσαν περισσότερο οι άνθρωποι που μ' αγάπησαν ή έλεγαν πως μ' αγάπησαν. Με πλήγωσαν με τη ζήλια, τον φθόνο, τις απαιτήσεις, τη λάθος εκτίμηση, την άδικη κριτική τους. Σαν τον Προκρούστη με έκοβαν ή με τανούσαν να χωρέσω στα στενά όρια της δική τους φαντασία. Κανείς δε ρώτησε τι θέλω, τι ονειρεύομαι, τι μου αρέσει. Μα δεν αναρωτήθηκα ούτε καν εγώ για τα όνειρά μου. Τα ξέχασα... Σαν να μην άξιζαν. Σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Πόσο λάθος με υπολόγιζαν... Πόσο λάθος με υ

Θυμάμαι σαν ήμουνα παιδί, ήθελα να μεγαλώσω, τακούνια της μάνας μου φορώ, τάχα για να ψηλώσω. Περνούν τα χρόνια γρήγορα, χωρίς να το καταλάβω, και νάμαι πιά μεγάλωσα, και τρέχω να προλάβω. Ωωωωχ πόσο θα ‘θέλα, τη παιδική ζωή μου, να παίζω γύρω στη αυλή, να χαίρεται η ψυχή μου. Να παίζω με τις κούκλες μου, και να τις νανουρίζω, κι όταν αυτές τις βαρεθώ, άλλο παιχνίδι ν’αρχίζω.... Ο χρόνος ανυπάκουος, και δεν γυρίζει πίσω, χίλια δυό του έταξα, ίσως τον μεταπείσω. Μπροστά μου στ

αααα...η ποίηση! η ποίηση και το χάος... το χάος και η ποίηση! μακάριοι όσοι τους αδράγγιξεν η μαγική θηλή, με την μυστηριακήν της γεύση στα χείλια... εγώ δραπετεύω! ούν... μακάριος ούκ είμι! Σακελλαρης Καμπουρης https://lykavgi.blogspot.com/2014/11/blog-post_69.html http://youtu.be/VgTzUXebxQI

Σκοτεινοί Διάλογοι [Το τέρας που πληγώνει] Ξέχασες να κλείσεις το τετράδιο Η τελευταία σελίδα κενή Περίνενε το τέλος! Κρίμα το μελάνι που ξόδεψες Η ζωγραφιά στο εξώφυλλο, έχασε το χρώμα της Οχι! Δεν ξεθώριασε με τα χρόνια Οχι! Η λάμψη από την αρχή της, σκοτεινή Και καμώνεσαι τώρα πως δεν γνώριζες Μα απ’την αρχή γνώριζες το τέλος Και τώρα λυπάσαι Αχ, αυτά τα ψέματα! Ποτέ δεν είναι αθώα Της άγνοιας έχουν την παιδική αφέλεια Τέλος το κρυφτό Φτού ξελευτερία ΣΩΘΗΚΑ ! Όταν τον τ