Ύστατος καλπασμός 🐎

Ύστατος καλπασμός

Ο ορίζοντας αρνείται να φαίνεται μια απλή γραμμή

Να τρεμοπαίζει προτιμά σαν μία αμφιβολία

Άτια καλπάζοντα καταργούν αυτές τις διακρίσεις του

Κι έρχονταν, απομακρύνονταν, επέστρεφαν ξανά

Καμία απολύτως σημασία δε του δίνουν

Οι οπλές στρατευμένες με ακρίβεια ρυθμού

Οι χαίτες πανώριες γλιστρούσαν στο φως

Τα σώματά τους παραδομένα στην ηρωική κίνηση

Η μέρα προχωρά αδίστακτη

Οι μυρωμένες σκιές το σκάνε ευγενικά

Ο αναστενάρης ουρανός χρωματίζεται απότομα,

μεταλλικό γκρι προς μαύρο

Η πεδιάδα απέμεινε ολομόναχη

Το καλπαστικό κοπάδι χάθηκε στο σκοτάδι

Πρώτα εξαφανίστηκαν οι χαίτες

Ύστερα τα πόδια στο βάρος της σκόνης

Μετά το περίγραμμά των

Στο τέλος απέμεινε μια αναμπουμπούλα στο χώμα

Ένας τραγικός σπαραγμός στην ερημιά των χόρτων

Ένας ανασασμός ελευθερίας θαρρώ

Όσος ορίζοντας γλίτωσε τον Άδη,

πληγιασμένο ερώτημα κατάντησε

Η πεδιάδα δεν απάντησε

Ο ουρανός το ίδιο

Χαμένες όλες οι απαντήσεις,

μετά τον ύστατο καλπασμό

Η σκόνη του κοίταξε τον μαύρο ουρανό

Αυτός γύρισε το κεφάλι του, αλλού

Η ελευθερία ασυστόλως, ντράπηκε

Η εικόνα που συνοδεύει το ποίημα “ΥΣΤΑΤΟΣ ΚΑΛΠΑΣΜΟΣ”,

είναι σχέδιο με πενάκι σε απλό χαρτί της δημιουργού ΑΝΝΑΣ ΚΛΑΡΙΤΗ,

φιλοτεχνημένο πριν κάποια χρόνια.

Άννα Κλαρίτη 🪽