Η μπαλωμένο μπλούζα

Μπάλωνα όλο το πρωί

μια τρυπημένη μπλούζα

με ξηλωμένες ραφές.

Και σαν κιτρινισμένα φύλλα

έπεφταν απ' το νου μου

της ζωής μου

οι διαβατάρικες στιγμές.

Κάθε βελονιά μια θύμηση,

κάθε βελονιά ένας καημός.

Και με τα μάτια μου θολά,

συνέχιζα άτσαλα, βουβά.

Και κάθε λίγες βελονιές

η βελόνα με τρυπούσε

και μια σταγόνα αίμα

ξέφευγε από το δάχτυλο

και δυο απ' την καρδιά μου.

Θυμάμαι, πριν χρόνια πολλά

το μαύρο της ήταν λαμπερό

κι είχε έναν μπεζ γιακά.

Τον ξήλωσα... δεν ταίριαζε

στου πένθους τη συμφορά.

Έπαψε να' ναι γιορτινή,

κι από τα χρόνια

και τα πλυσίματα θαμπή.

Κι όταν στους αγκώνες σκίστηκε,

έκοψα τα μανίκια.

Πώς να την αποχωριστώ;

Ντουλάπα και συρτάρια

ξέχυλα από μπλούζες.

Μα σαν εκείνη καμιά,

τόσο δική μου συντροφιά.

Και σαν τελείωσα,

τη σήκωσα.

Την κοίταξα.

Μα δεν την αναγνώριζα πια,

έτσι κουρέλι, τρυπημένη,

από άτσαλες βελονιές.

Ίδια η ζωή μου,

γεμάτη πληγές.

Την αγκάλιασα και κλάψαμε μαζί.

Πώς να παλέψεις

με του χρόνου την ορμή;

Νίκη Μαντζαβίνου ☔️