Αυγές και δειλινά 🧡

Στο λυκαυγές της ζωής

ο κόσμος παίρνει χρώμα,

η ψυχή ξυπνά

δειλά, δειλά,

αγάπη γυρεύει

στο πρώτο φως,

στην αγκαλιά

της μάνας.

Στο πρώτο χάραμα του χρόνου,

πριν μάθει η καρδιά

τον πόνο,

ένα φως τρεμοφέγγει

και ψιθυρίζει:

«Ζήσε,

είναι νωρίς ακόμη».

Οι πρώτες ώρες

μας γεννούν,

είναι η στιγμή

που το όνειρο βγαίνει

απ’ το κουκούλι,

μια πεταλούδα που πετά,

δεν ξέρει

να γερνά.

Το κάθε βήμα

είναι αρχή,

κι ένας ουρανός

που σε καλεί.

Στο λυκαυγές της ζωής

ο αέρας μυρίζει μέλλον,

τίποτε δεν χάνεται,

τίποτε δεν τελειώνει,

τα μάτια κοιτούν ψηλά,

στου απείρου

το γαλάζιο.

Ο κόσμος έξω

είναι θολός,

μα μέσα σου

καθαρός,

κι όλα κυλούν

σαν τον τροχό

του χρόνου

που δεν γυρίζει πίσω.

Την ώρα του λυκόφωτος

μεγαλώνει η σκιά,

μα δεν τρομάζει,

τα χρώματα βαθαίνουν,

κι η κάθε στιγμή

βαραίνει.

Δεν τρέχεις πια

να προλάβεις,

αναπολείς,

στοχάζεσαι.

Κοιτάς τον δρόμο πίσω,

τα βήματα που πόνεσαν,

τα βήματα

που λύτρωσαν,

μα όλα

σε έφεραν εδώ.

Το φως σιγά σιγά

απομακρύνεται,

μα δεν χάνεται,

τόπο αλλάζει,

κι η σιωπή μιλά.

Στο λυκόφως

η νύχτα φέρνει

σκοτεινιά,

κι ο αέρας

μυρίζει τέλος.

Λαμπρινή Ζαφείρη 🌹