Μια αφιέρωση στον σύζυγό μου,που έφυγε απρόσμενα...

Στην πλευρά του στίχου ανατέλλει το φως ..

Ξυπνάμε υπνοβάτες στη γραμμή της μελαγχολίας με άγραφα ποιήματα ..

Σαν μια μοναδική σιωπή η γραμμή της αγάπης ...που να κατευθύνω τις λέξεις,

φιλιά καταναλώνονται σε δάκρυα,

ελπιδοφόρα όνειρα ..

Σκαρφαλώνεις στα άπειρα γαλάζια

μου όνειρα η γραμμή της ζωής

κόβει τη γραμμή της Αθανασίας

νσαρκωμένη στο όνειρο..

Οι χτύποι της καρδιάς σβήνουν

στη σιωπή ...

Από το απέραντο γαλάζιο κατέκτησα

το χαμόγελο σου όταν το φεγγάρι

σε κοίταζε ...

Ένα δάκρυ ευτυχίας έκλεψα

σημάδι για να βρω τον δρόμο ...

Πες μου που να βρω το δρόμο για σένα .

Μας τυλίγει η σιωπή για δρόμους

που η μοίρα χωρίζει ...

Με τον ίδιο ρυθμό του Χρόνου έφυγες με θρόισμα ανέμου ...

Αφιερωμένο στο σύζυγό μου που έφυγε απρόσμενα .....

Νατάσα Τσιλφίδου 💜