"Καστέλια στην άμμο"

Εφτά χεράκια χάϊδευαν

τα φύκια της πλημμύρας

σιμά στα βράχια τα σκληρά

φουρτουνιασμένης μοίρας

με τον αβέλιο δίπλα τους

χρυσή τους παραμάνα

στο περιγιάλι της χαράς

με του βυθού το μάννα

Εφτά φατσούλες χτίζανε

καστέλια με την άμμο

Στα τείχη τους ξαπόσταιναν

γοργόνες εκεί χάμω

Δελφίνια πήραν τις ζωές

χαμένων Ατλαντίδων

Στα χέρια τώρα των μικρών

χρυσάφι των ελπίδων

Μια κρίση όμως της στιγμής

τους τάραξε τη μέρα

Η αγωνία της ζωής

λαχτάρα του αγέρα

Γιατί στεγνώσανε οι πνοές

στο ριζωμένο βράχο;

Εφτά σκιές πως άφησαν

τον ήλιο τους μονάχο;

.

.

.

.

-Εσείς οι γίγαντες της γης

σαν λυσσαλέοι γύπες

που τρώτε σάρκες και οστά

σε μαύρες αμφιλύκες

αφήστε μας να παίξουμε

χωρίς καρφιά συντέλειας

μπηγμένα σε κορμούς ζωής

με κέρματα ευτέλειας

Γκρεμίστε απ' τις αμμουδιές

τα κάστρα της απάτης

Και χτίστε με χαμόγελα

παιδότοπους αγάπης!

© ΑNASTASIA NEROLI

8/10/24 —10/6/25(Rev)