Ύστερα από μια μακρά διαδρομή σκέψεων, αναζητήσεων και εσωτερικών διαλόγων, παραδίδω στους αναγνώστες το νέο μου βιβλίο (το 7ο κατά σειρά), μια πεζοποιητική συλλογή με τίτλο: 💜 «Η συλλαβή που έλειπε» 💜 Μέσα από τις σελίδες του διατρέχουν σκέψεις και στοχασμοί γύρω από την απώλεια, τη δύναμη της μνήμης και την αέναη περιπέτεια του ανθρώπου να νοηματοδοτήσει την ύπαρξή του. Η «συλλαβή» που λείπει μετατρέπεται σε ένα διαρκές ερώτημα γύρω από όσα μας συμπληρώνουν, μας καθορίζο

Με μια συνεχόμενη ρύση η δημιουργία πλάθεται και αναπλάθεται ένα ατελείωτο παίγνιο, μια συναρμολόγηση στα χέρια ενός μικρού σημείου που ξεκινά από το σύμπαν. Μήτρες διάσπαρτες δεμένες σε ομφάλιους λώρους μπλέκονται ανάμεσα στο άπυρο, από τρύπες αστεριών ανοίγει η δίοδος για την ζωή. Χρώματα εναλλάσσονται με εκείνα τα γήινα συναγωνίζονται ποιο θα συνοδεύσει την μοσχογεννημένη ζωή! Και χτυπά στο κέντρο μια καρδιά χρυσοκεντυμένη ράβει τις ίνες που θα δίνουν το έναυσμα για να ζε

Το νέο βιβλίο της Μαρίας Σαρρή, “Μετάξι στο σκοτάδι”, άμεσα διαθέσιμο από τις εκδόσεις Διάνοια. Βρείτε το τώρα εδώ... https://dianiapublications.com/product/%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac%ce%be%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%84%ce%ac%ce%b4%ce%b9/ «Πίσω από τη λάμψη, μια γυναίκα ντύθηκε με φως για να κρύψει το σκοτάδι της. Κάτι σκοτεινό ράφτηκε με ακρίβεια. Ένα όνομα ξεχάστηκε. Ένα άλλο γεννήθηκε. Το παρελθόν ζητά την τελική πρόβα». Ποια είναι πραγματικά η Ελισάβετ;

Μισό βήμα, μισό βήμα να έκανες πίσω, θα είχαμε σωθεί. Φώναζα, σε παρακαλούσα να μην σε ρουφήξει ο θυμός, να μη βυθιστούμε στο σκοτάδι, στις στάχτες, στον πόνο. Μα εσύ απομακρύνθηκες από το χθες, από το αύριο. Σου φώναξα «λυπήσου μας!». Μα ο πόνος σου σε τύφλωσε. Απόγνωση και απελπισία, ενοχές και τύψεις. Χάσαμε τη ζωή μας, χάσαμε μία κόρη από ναρκωτικά, από ουσίες που έσβησαν την ψυχούλα της μπροστά στα μάτια μας. Τίποτα δεν ήμασταν ικανοί να κάνουμε. Τίποτα δεν μας έκανε να

Όταν Σωπαίνει ο Ήλιος και το Χώμα Ξυπνά Αναρωτήθηκες ποτέ τι συμβαίνει μέσα σε ένα άδειο νεκροταφείο, όταν σβήνει ο ήλιος; Όταν το μόνο φως που απομένει είναι οι φλόγες των κεριών που τρεμοπαίζουν, η βαριά, σιδερένια πόρτα κλείνει πίσω σου και η ησυχία γίνεται εκκωφαντική; Εκεί, οι ψίθυροι των δέντρων γίνονται ένα με τους ψιθύρους της νύχτας. Ο άνεμος φυσά και τα αγριόχορτα πνίγουν τις κορνίζες, τα ονόματα, τις αναμνήσεις. Όλοι γίνονται ένα, χωρίς πρόσωπα, χωρίς ηλικίες, χωρί

Μεγάλες αγάπες μικρές γοργόνες, σκληρό αλάτι, εξωτικές, μαύρες διαμαντένιες χάντρες και πώς να τα αγκαλιάσεις πώς να τους μιλήσεις Το σκοτάδι σε ντύνει σκιά, και χάνεσαι, το σκοτάδι, που σε φοβίζει, Ακόμα μια νύχτα που σ’ αγαπώ, και σου γράφω, χαμένη μου οπτασία Η νύχτα, κι η όμορφη μούσα της, μητέρα, με κόρη απρόβλεπτη Κι όμως, μου αρέσει να την ψάχνω, μόλις ζυγώνει το βράδυ, τη γυρεύω στα νυχτολούλουδα, στα πυροφάνια, στα ξενοδοχεία, αστραπή στα κρύα σκοτεινά σοκάκια Κι όμω

Κορίτσι ήμουνα, θυμάμαι, εικοσιδυό χρονών, σαν ήλθα ξένη εδώ, σε σένα όμορφο χωριό. Φιλότι, ήξερα μονάχα, πως λέγαν τ’ όνομά σου, αλλ' είχα κι ακουστά για τ’ εξαίσιο άρωμά σου. Νοέμβρης ήτανε, Παρασκευής θυμάμαι βράδυ, σαν μ’ άγγιξε το δροσερό της σιγαλιάς σου χάδι. Μες στην καρδιά μου ήχησε γλυκό 'να χτυποκάρδι, κι ένιωσα τέρψη άφατη, γλυκά να μ’ αγκαλιάζει, σαν ο Θεός από ψηλά, νάμα μες την ψυχή να στάζει. Γιατί, σαν πάτησα εκείνη τη βραδιά τα χώματα, με λούσανε ευθύς

Καρδιά μου, κουράστηκες... το ξέρω.... μα σίγουρα θα αντέξεις, είσαι των πράξεών μας αποδέκτης. Ποτέ άνθρωπο δεν μίσησα, όσο κι αν με είχε απογοητεύσει. Αρωγός στεκόμουν πάντα σε όσους κολυμπούσαν στης κοινωνίας τα απόνερα, με στοργή αγκάλιαζα τους αποδιοπομπαίους της άκριτης, μικρόψυχης αναλγησίας. Η στήριξη σε πρωτοεμφανιζόμενους σε κάθε χώρο ήταν δεδομένη, και πάντα επιεικής στις ελλείψεις των απειριών τους ήμουν. Έκανες κινήσεις περιττές στο στήθος μου, μα θα σταματήσε

Σε εκείνο το νησί, θυμάμαι, που η άπνοια βασίλευε όλα τα πρωινά του καλοκαιριού, λίγο μετά τις έξι, όπου οι ιριδισμοί στα φοινικόδεντρα βρίσκονταν στο απόγειο του πράσινου και του μπλε, ενισχύονταν η εντύπωση ότι κάποιος από τους Θεούς θα ήταν λάτρης των έργων τέχνης του 18ου αιώνα. Κι όμως εδώ, παρόλο που μόλις είχες ξυπνήσει, η ήρεμη αθωώτητα των λεπτών χρωμάτων σε παρέσυρε να κλείσεις και πάλι τα μάτια σου. Η θέα, εν ολίγοις, ήταν υπνωτιστική. Ήταν ένα ερημικό παραλιακό

Η Αρετή προσπάθησε, με τα μακριά της χέρια να βρει κάποιο πάτημα στον κοφτερό βράχο αλλά μετά την τρίτη ανεπιτυχή προσπάθεια, απογοητεύτηκε και σταμάτησε. Η Αρετή παρατήρησε, πως το αριστερό χέρι του Έκτορα, έτρεμε από την υπερπροσπάθεια που έκανε. Πόση ώρα θα μπορούσε να τους κρατήσει ακόμα; Σήκωνε το βάρος και των δύο τους. Ξαφνικά τραντάχτηκαν και οι δύο καθώς ένα κομμάτι του βράχου από τον οποίο κρατιόνταν, ξεκόλλησε και έπεσε στην αφρισμένη θάλασσα από κάτω τους. Ο Έκτορ

Ήρθε αργά στον ύπνο μου, μόλις τον αντίκρυσα απ το σφάχτη της καρδιάς του ξύπνησα ... Σχολιαρόπαιδο ήταν ακόμα που μου 'λεγε... απ' τα χείλη σου διψώ ένα φιλί στο στόμα... Ζωντάνεψαν μες στο μυαλό τ' αλλοτινά του λόγια... "έχω σφάχτη στη καρδιά που με πονεί ακόμα" Μεσάνυχτα σε καρτερώ κάτω απ ' το παραθύρι σου τραγουδώ λυπητερά... "Είμαι αητός χωρίς φτερά..." Με τη φωνή τη φάλτσα του να μου τρυπάει τ' αυτιά θυμώνω βρίζω έξαλλα τη μοίρα αναθεματίζω. Την ώρα καταριέμαι γίνομα

Ήταν μια μέρα φωτεινή, από εκείνες που ο ήλιος σκαρφαλώνει ψηλά στον ουρανό και τα χρώματα ζωντανεύουν με μαγικό τρόπο. Η πλατεία έσφυζε από ζωή∙ παιδιά έπαιζαν ανέμελα γύρω από το σιντριβάνι, πλανόδιοι πωλητές διαλαλούσαν την πραμάτεια τους, κι ο αέρας μύριζε καβουρδισμένα κάστανα. Ο μικρός Νικόλας στεκόταν στη μέση, κρατώντας στο χέρι του ένα κόκκινο γαρύφαλλο. Το είχε κόψει από τον κήπο της γιαγιάς του το πρωί. «Να το δώσεις κάπου που το χρειάζονται, παιδί μου», του είχε π

Μέτρησα τα χρήματα και τα βρήκα λίγα, μέτρησα τα χρόνια και τα βρήκα λιγότερα, μέτρησα τους φίλους και τους βρήκα ελάχιστους, μέτρησα την αγάπη και τη βρήκα λειψή• κι έτσι άρχισα να αναπληρώνω, όχι το λίγο, αλλά το δυσαναπλήρωτο. Γιώργος Θανάσης 🪽 Ο Γιώργος Θανάσης γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Ιωάννινα. Ζει στην Καλαμάτα και υπηρετεί ως Αξιωματικός στην Πολεμική Αεροπορία. Σπούδασε Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού της Ψυχολογίας της Υγείας. Αρθ

Τώρα που βρέχει ουτοπία βγαίνω γυμνή και περπατώ... Έτσι γυμνή, χωρίς προκαταλήψεις χαρταετός στα σύννεφα, πουλί πετώ. Με μέθη με λούζει η ευτυχία... Μετά το όνειρο το άλικο φορώ, δώρο απ’ τα μύχια της καρδιάς σου. Μ’ αυτό, που μ’ έντυσες μια νύχτα με τη χλιδή του έρωτά σου... Με ξέγραψε πια η λήθη... με ξεχνά... Ω, επιτέλους, μ’ αφήκε, τι χαρά! Από το χέρι τώρα η τόλμη στ’ ασύνορα του κόσμου με τραβά, στο σύμπαν της χαράς μαζί σου να βαδίσω κι ολάκερο τον κόσμο να γνωρίσω, π

Μια Στιγμή, Μια Αιωνιότητα Η άμμος γέμιζε τα σανδάλια του καθώς περπατούσε. Δεν ένιωθε πια το βάρος τους, ούτε τον ήλιο που έκαιγε τη ράχη του σαν φωτιά που έμοιαζε να ’ρχοταν από άλλον αιώνα. Η έρημος μπροστά του άπλωνε το κορμί της σαν παλαιός χειρόγραφος κύλινδρος – γεμάτη μυστικά, γραμμένη με τα σημεία της σιωπής και τα φωνήεντα της καρδιάς του. Το πρόσωπό του, σκαμμένο απ’ τον ήλιο και την αγάπη, δεν ξεχώριζε πια ανάμεσα στο χρώμα του χώματος και της ψυχής του. Είχε μάθε

Έψαχνε κάτι να βρει. Αγωνιωδώς. Είχε αναστατώσει όλη τη σοφίτα του σπιτιού του παππού. Πρόσφατα τον είχε χάσει και από την αγάπη του γι΄ αυτήν, της είχε αφήσει το σπίτι αυτό κληρονομιά. Ένα όμορφο σπιτάκι με τρία δωμάτια σε υπερυψωμένη βάση, κουζίνα, μπάνιο και από πάνω ένα δωμάτιο εργασίας που ο παππούς έγραφε και ζωγράφιζε. Το ατελιέ του, ήταν η σοφίτα του σπιτιού. Ένας μεγάλος ενιαίος χώρος που μπορούσες να βλέπεις τριγύρω τη φύση από τα επτά μέτρα ύψος. Στο ένα παράθυρο,

Θα τους αναγνωρίσεις απ’ τα επιτηδευμένα χαμόγελα μπροστά σου και δυό λεπτά μετά, θα ψιθυρίζουν τα χειρότερα στο αυτί κάποιου ομοιδεάτη τους. Είναι αυτοί που κρύβονται πίσω από τα υπονοούμενα, τις κρυφές συζητήσεις. Όταν όμως σταθείς στην αλήθεια σου και τους ζητήσεις να βγουν μπροστά, να εξηγηθούν, θα σε κοιτάξουν με μάτια ανέκφραστα, διηγώντας σε τα πιο απατηλά αφηγήματα. Θα σου προσφέρουν ‘’φιλίες’’ του τίποτε, γεμάτες με ιδιοτέλεια, πασπαλισμένες με συναίσθημα για να εκμα

Σου έγνεφαν τα χαμόγελα απ' όλες τις γωνιές της Αλεξάνδρειας, απ' όλα τα σημεία του ορίζοντα, το πάθος σου να ικανοποιήσουν, χαρά να γεμίσουν την ψυχή σου, με φως να λούσουν τα αισθήματά σου, μα εσύ δυνάμωνες τα οδοφράγματα με λύπης υλικά, επέλεξες για συντροφιά σου την σιωπή, δίνοντας άλλη διάσταση στην έννοια αξιοπρέπεια, όχι την δική σου, αλλά όσων σ' αγαπούσαν με τον τρόπο τους, χωρίς να σε καταλαβαίνουν! Επέλεξες για συνοδοιπόρο την μοναχικότητα ,την διακριτηκότητα για

Kαι ο έρωτας κατάντησε μια σκόνη στα πλήκτρα του πιάνου Ένα ωχρό υγρό ανέκφραστο μέσα στο ποτήρι σου Δύο νεκρά περιστέρια μέσα στα δαντελένια γάντια σου Και το πάθος, άρωμα είχε Σαν το βερνίκι του ξύλου που έψαχνε το δέντρο του Το σίδερο του μεταλλικού πόμολου της πόρτας, που έκλεισες πίσω σου Τα δολοφονημένα γράμματα στο σφραγισμένο συρτάρι σου Την τρεμάμενη προσευχή που μίσησες Τα κρεμάμενα φιλιά σε απόντα χείλη Το μετέωρο ράπισμα σε αθέατο μάγουλο Το μύρο από το καμένο για

Ήταν 24 Μαΐου 1819 όταν γεννήθηκε στο London ένα κορίτσι που κανείς δεν περίμενε ότι θα άλλαζε την πορεία του United Kingdom και της παγκόσμιας ιστορίας. Η Queen Victoria ανέλαβε τον θρόνο σε ηλικία μόλις 18 ετών. Λίγες μορφές άφησαν τόσο βαρύ αποτύπωμα στη Βρετανία όσο η Βικτωρία. Όταν ενημερώθηκε ότι έγινε βασίλισσα, η νεαρή Βικτωρία λέγεται πως ξέσπασε σε δάκρυα πριν παρουσιαστεί στο Privy Council. Η βασιλεία της υπήρξε τόσο καθοριστική, ώστε ολόκληρη η περίοδος έμεινε γν