Γιατί κάθε τέτοιο σενάριο γρήγορα εκτυλίσσεται σε επίλογο  με τελευταία στιγμή μιά τελεία ; Ήταν κάποιες στιγμές εξαίσιες, που για μας μόνο θέλαμε να κρατήσουμε και να χαρούμε σε χρόνο εναλλαγών αυγής και νύχτας. Κι απόψε το βραδάκι ξανασμίξαμε στο μπαρ της Ρόζας πίνοντας κόκκινο κρασί, μ' ένα φως παράξενο στα μάτια γύρισες ξαφνικά κι αυθόρμητα, μου ψιθύρισες, μωρό μου ... Ίσως να 'ταν το κόκκινο κρασί, η θαλπωρή , η ανοιχτή αγκαλιά της παραλίας , η εφηβική καρδιά που κρύβουμ

Εύθραυστη η ψυχή, από πούπουλο φτιαγμένη, μέσα μας ζεί κι αναπνέει, μα είναι βαθειά κρυμμένη. Όσα κρύβει μέσα της, ποτέ δεν ξεστομίζει, τάχει κάνει φυλαχτό, δικά της και τα ρίζει. Θυμώνει και ωρύεται, όποιος την πλησιάζει, στο άγγιγμα της θλίβεται, λέξη ποτέ δεν βγάζει. Θέλει γλυκά κι όμορφα, θέλει να δεί σημάδι, την πρόθεση σου οσμίζεται, αν θα της δώσεις χάδι. Ιερό πράγμα η ψυχή, δεν μπορείς να περάσεις, αν βγάλεις τα παπούτσια σου, ίσως την δελεάσεις. Πάνω στις μύτες των π

Στοχασμοί από ένα φθινοπωρινό περίπατο στην Πλάκα της Νάξου. Αφορμή η λήψη μιας εγκατάλειψης στις αμμοθίνες...  Το σκαρί της λήθης  Έρμο σκαρί στην αμμουδιά παροπλισμένο,  μόνο στης μοναξιάς τις θίνες αφημένο...  Κοιτά πέρα τη θάλασσα, την άφθορη θωριά της και η ψυχή του λάμνεται στα γαλανά νερά της. Μα πόσο λαχταρά στο κύμα πάνω να πρυμνήσει κόντρες τ' άγρια πέλαγα σαν νιόσκαρο να σκίσει.. Με θλίψη, τώρα, ακροθωρεί τ' ασύνορα τα  πλάτη. Πόσα και πόσα κουβαλά, στης μνήμης του

Με  την  ελπίδα να  μην  παίζεις. Είναι  η  μόνη  που  στα  δύσκολα  πιστεύει  στη  ζωή.   Σε  άκουσα  να  πικραίνεσαι. Για  ποιόν; Αυτόν  που  τρέφεται  από  την  πίκρα  σου;   Άκυρο.  Μη  πιστέψεις  όσα  ακούγονται  τριγύρω. Υπάρχει   ηχορύπανση.   Σ' αγαπάω.  Μην  κρύβεσαι  από  μένα. Εγώ  είμαι  μόνιμος  οπαδός  σου...  Κων σταντίνος Καραμπερόπουλος 🍁

Πώς είναι να φεύγεις στα δεκαεννιά σου χρόνια, για μακρινό ταξίδι χωρίς επιστροφή στο έμπα του Χειμώνα; Ειμαρμένη ή τραγωδία; Τι κρίμα να μην προλάβεις τα φετινά Χριστούγεννα με το φωταγωγημένο δέντρο, τη γαλοπούλα στο τραπέζι, τα μελομακάρονα στην μεγάλη πιατέλα και τα γιορτινά χαμόγελα, να αιωρούνται στο σαλόνι... Πάντα σου άρεσαν οι γιορτές... Το χαρούμενο διάλειμμα της ζωής έλεγες, και η πολύχρωμη φορεσιά της... Έκλεινες τότε ερμητικά τα βιβλία, και χουχούλιαζες στον καν

Ο Κλόουν Ποτέ σου δεν ζήλεψες τον Άνθρωπο... Του "Φαίνεσθαι"! Πάντα προτιμούσες τον Άνθρωπο Του "είσαι"! Κι εκείνος 'κει ο άμοιρος ο Κλόουν... Πόσο φτιασίδι πια... Πόση χρυσόσκονη... Πόσο κοκκινάδι.... Όλα αυτά... Για ένα τέταρτο ή και μια ώρα προβολής και δημόσιας θέας.... Και ούτε ένας δεν βρέθηκε ποτέ να του σκουπίσει στο μάγουλο το δάκρυ, που έτρεχε γυαλιστερό... Κι εκείνος μισό άνοιγε τα χείλη να γελάσει... (Επ' ευκαιρία των Αγίων ημερών αφιερωμένο σ' όλους εκείνους του

Πως δεν καταλαβαίνω; Πως δεν βλέπω τον τρόπο που με εκμεταλλεύεσαι; Τι νομίζεις; Ότι είμαι τυφλός, ανίδεος, ανίσχυρος μπροστά στις κινήσεις σου; Πως δεν βλέπω το ύπουλο παιχνίδι σου, τον τρόπο που κοιτάς μόνο το συμφέρον σου; Πως κάθε σου πράξη είναι ένα βήμα να πάρεις κάτι από μένα χωρίς να δώσεις τίποτα πίσω; Δεν ξέρω τι νομίζεις εσύ που είσαι αφεντικό. Ότι η θέση σου σε κάνει άτρωτο; Ότι μπορείς να απαιτείς χωρίς να σε νοιάζει ποιος πληρώνει το κόστος; Ότι η εξουσία σου εί

Ηθοποιός στιγμές ψυχής σκηνή θεάτρου... Ηθοποιός ναι! Σημαίνει μύχιο φως... Κάμερες, άγχος, κόσμος γελαστός. Ευχές, χαμόγελα... Ηθοποιός, κλαις,γελάς, πονάς. Κάθε γκριμάτσα μία μάσκα. Δεν του ανήκει, τις δανείζεται. Χαρμολύπη η ζωή του στο σανίδι, μόνο η ψυχή του αληθινή, και η κοφτή ανάσα του. Κάθε ρόλος τον απογειώνει, άλλος τον λυτρώνει, άλλος τον θλίβει. Μα προσφέρει τα μέγιστα... Ηθοποιός τεχνηέντως δυνατός, ψεύτης, αστείος, θλιβερός. Θαυμάστε τον! Στιγμές φόβου, ρυτίδες

Αύριο θα πάρω τα βουνά και τα όρη, θα περπατήσω μέσα στο κρύο, στα μονοπάτια της φύσης, θα αγγίξω το χώμα, θα το κάνω βόλους και θα τους ρίξω στα μικρά ρυάκια , η φύση θα μυρίζει έντονες ευωδιές , αύριο όλα θα μοιάζουν αλλιώτικα, θα φορεθεί η ψυχή με το χρώμα που της πηγαινει, θα φανεί στον ουρανό το δικό μου αστέρι για να χαιρετήσει και να ευχηθεί την πρώτη μέρα του μήνα Δεκέμβρη, θα ανταλλάξουμε δώρα αγάπης! Το ψυχρό αεράκι θα χαϊδέψει το πρόσωπο, θα το καθαρίσει από τις

Είχε αλλάξει χρώμα η θάλασσα.... η δική της... Δεν ήταν εκείνη που την έλουζε ο ήλιος ακόμα και τη νύχτα ένιωθε πως άλλη θάλασσα αγκάλιαζε εκείνος. Ξέβαψε κι ουρανός της που μοσχομύριζε ο γαλάζιος της ο κρίνος. Αλλά νησιά αγκάλιαζε ...το ένιωθε και ... οι ακτές της ήταν δακρυσμένες δεν τις ρώτησε, ήξερε πως θα πληγωθούν, δεν είχαν απάντηση να βρουν ... Το ένιωθε πως ήταν πληγωμένες. Κι ο ήλιος της πέρναγε απ'την αυλή της σκυφτός... Τι να της πει πια δικαιολογία που τώρα σε

Ο Πιότρ κάθεται μπροστά στο τζάκι, στα χέρια του κρατάει μια κούπα τσάι, ενώ από το κασετόφωνο παίζει ένα από τα αγαπημένα του τραγούδια. Όσο τ' ακούει, το μυαλό του είναι εκεί, δεν μιλάει, μόνο μένει συγκεντρωμένος στα λόγια του τραγουδιού. Η κούπα του πέφτει από τα χέρια λερώνοντας το χαλί. Τα χέρια του έχουν χαλαρώσει, μένει εκεί και ακούει όσο ο Przemyslaw Gintrowski* τραγουδάει το Tylko Kołysanka. Χαμογελάει... Τα μάτια του γίνονται υγρά, όσο έρχονται εικόνες η μια πίσ

«Και εμείς οι ίδιοι αισθανόμαστε, πως αυτό που κάνουμε είναι σταγόνα στον ωκεανό. Αλλά ο ωκεανός θα ήταν μικρότερος αν έλειπε αυτή η σταγόνα.» Μητέρα Τερέζα, Καθολική καλόγρια, φιλάνθρωπος & αγία (1910-1997) Αθήνα οδός Ευαγγελιστρίας, 18:45 5 Δεκεμβρίου 2023 Ο χαρακτηριστικός ήχος από τα γυαλισμένα σκαρπίνια του, ηχεί στο πλακόστρωτο, καθώς ο Ανέστης πλησιάζει τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, μια επιβλητική τρίκλιτη βασιλική με τρούλο, σε σχήμα στ

Ήταν Παραμονή Χριστουγέννων. Τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια της πόλης, έλαμπαν παράξενα μέσα στο σκοτάδι, σαν να τρεμόπαιζαν από κάποια αόρατη αναπνοή. Το μεγάλο ρολόι της πλατείας άρχισε να σημαίνει μεσάνυχτα. Με τον πρώτο κιόλας χτύπο, από όλα τα μεγάφωνα ακούστηκε μια παιδική φωνή να τραγουδά: « You’d better watch out, you’d better not cry, you’d better not pout I’m telling you why, Santa Claus is coming to town …» Η φωνή που τραγουδούσε ήταν μεν παιδική, αλλά είχε κάτι το α

Κρατώ στα χέρια μου την ποιητική συλλογή της ομότεχνης, Αγγελικής Σταύρου. Όταν μου προτάθηκε η βιβλιοκριτική δεν φανταζόμουν ότι η κύρια Σταύρου έχει τη δύναμη αυτή, να αγγίξει καρδιές σαν τη δική μου, διότι δεν τη γνώριζα. Έτσι, η κριτική αυτή έχει μια άλλη αξία που δεν αφορά τη "γνωριμία" αλλά την αντικειμενικότητα. Οι  "Λ(έξεις) του έρωτα" συμπεριλαμβάνουν 54 ποιήματα, προσφέροντας το άγγιγμα στην ψυχή του αναγνώστη. "Θα είμαι εδώ να μαζεύω τα δάκρυά σου... Κάθε φορά που

Έγειρε το κεφάλι κι άφησε τη σκέψη του να στάξει, να χυθεί, να κυλήσει αργά, σιωπηλά… να συρθεί κρυφά, ανύποπτα σαν ερπετό στο απέναντι τραπέζι κάτω απ’ τα πόδια της… Αυτή, χωρίς να τον έχει δει, ένιωσε ξαφνικά τον υγρό του πόθο στις πατούσες της, στις φτέρνες της, στα δάχτυλα των ποδιών της… Και βιαστικά, χωρίς να γίνει αντιληπτή, χωρίς να κοιτάει, ξαναφόρεσε, ψηλαφίζοντας με τα πόδια της, τις μαύρες της γόβες… George Kastrounis A 24Γράμματα

Τα γράφω, έτσι απλά, όπως τα νιώθω, ευελπιστώντας να τα θυμηθούν και να τα νιώσουν μαζί μου, όσοι τα έζησαν. Τα γράφω, για να μην τα ξεχάσω ... Γιατί είμαι η μνήμη μου. Είμαστε οι μνήμες μας. Ευχές, από τα βάθη της ψυχής μου!❤️ "Ασπρομηνιάς!" "Ασπρομηνιάς" κι αναπολώ τα παιδικά μου χρόνια! Το δέντρο μας ολάκερο του έλατου δυο κλώνια! Με μήτε φιόγκους λαμπερούς, λαμπιόνια και στολίδια, ούτε φανταχτερό παχνί κι άχρηστα μπιχλιμπίδια! Με δίχως δώρα τις γιορτές, λούσα και τεμενάδε

Κόκκινος βαρύς ο ουρανός σαν μια πέτρα που θέλει να θρηνήσει. Έχει αλλάξει χρώματα ο βυθός και εσύ κοιμάσαι στης λησμονιάς την θλίψη. Κι όλο ρωτάς, που τελειώνει ο ουρανός ένα κερί γιατί καίει στο σκοτάδι; Κοίτα το φως πως λάμπει ιλαρό σαν σπαραγμός μιας τελευταίας λάμψης. Μα έξω γελάνε και πάλι τα παιδιά και ερωτεύονται το δέρμα της Μαρίας. Υγρά φιλιά στο σώμα τους καρφιά βροχή που πέφτει το χώμα να δροσίσει. Θα' ρθω ξανά στο φως της χαραυγής πίσω απ' τον φάρο που δένουνε τα

Σα στοιβαγμένα πετραδάκια πλάι στ’ ακροθαλάσσι ξαπλώνουν της ψυχής τα κρίματα. Και προσμένουν.. και προσμένουν, να ‘ρθει το κύμα το τρισκάθαρο και να ξεπλύνει τη σκληρή, την πέτρινή τους ύπαρξη. Και να λάμψουν.. να λάμψουν ξανά στην πρώτη μέρα της ζήσης. Αμόλυντα, καθάρια, γεμάτα ζωή και όνειρα το κύμα που θα ξαναρθεί, απλά να επιβραβεύσει! Κωνσταντίνος Καραμπερόπουλος 🍁

Καλημέρα φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι Καλή εβδομάδα με υγεία αγάπη και χαρούμενες στιγμές και σκέψεις Καλό μήνα κι ευλογημένο με όλα τα καλά του Θεού ! Εύχομαι από καρδιάς ο Μήνας Δεκέμβρης να είναι ✨ Μήνας υγείας ✨ Μήνας αγάπης ✨ Μήνας φώτισης και εσωτερικής γαλήνης ✨ Μήνας ευγνωμοσύνης και μικρών θαυμάτων ✨ Μήνας χαμόγελων — αληθινών, φωτεινών και καθημερινών Ο χειμώνας μπορεί να είναι βαρύς, αλλά το πνεύμα των Χριστουγέννων είναι πάντα εκεί για να μας θυμίζει την ελπίδ

Ο δικός μου Δεκέμβρης είναι φωτεινός. Δεν δόθηκαν πολλές υποσχέσεις, μα λίγες φράσεις έγιναν πράξεις. Το μεγάλο ταξίδι του χειμώνα βρήκε το δικό του μήνα. Λαμπερός γιορτινός ανυπόμονος, ανυπότακτος, κουρτίνες με χρώματα, γλυκές αλχημείες, ανθρώπων όνειρα, γεύσεις και χαμόγελα ψυχής, του Δεκέμβρη συναισθήματα. Οι νύχτες μυρίζουν βροχή, η αίσθηση του πάγου στα χέρια υποταγμένη, μα η θέρμη του ξύλου που σιγοκαίει στο τζάκι χαράζει μελλοντικές αναμνήσεις. Στα δακρυσμένα τζάμια