Ποιήματα γράφουν όσοι αγάπησαν πολύ η καθόλου,, Ποιητές γίνονται όσοι αγαπήθηκαν πολύ ή καθόλου,, Αλίμονο σε αυτούς που ποτέ δεν ψιθυρησαν στην αγκαλιά κάποιου,, Αλίμονο στους έρωτες που έσβησαν χωρίς να αφήσουν το αποτύπωμα τους... Ρούλα Παγιαλάκη 🌹

🇬🇷16 Οκτωβρίου 1912 η απελευθέρωση της Βέροιας από τον τουρκικό ζυγό 🇬🇷 Στην καρδιά του φθινοπώρου, όταν τα φύλλα παίρνουν το χρώμα της μνήμης, η Βέροια ανασαίνει ξανά ελεύθερη. Ο ήλιος ανατέλλει αλλιώς εκείνη τη μέρα — όχι μόνο πάνω απ’ τα βουνά, μα μέσα στις ψυχές των ανθρώπων. Οι καμπάνες χτυπούν χαρμόσυνα κι αναγγέλλουν την επιστροφή της αξιοπρέπειας. Κι οι δρόμοι, που κάποτε ποτίστηκαν με φόβο, γεμίζουν βήματα παιδιών και τραγούδια. Η πόλη ντύνεται στα χρώματα τη

Ένα πολύχρωμο σύννεφο ζωντανεύει και γίνεται ο καλύτερος φίλος του Ηλία, στο χωριό, όπου περνάει το καλοκαίρι του με τη γιαγιά και τον παππού. Οι μέρες για τους δύο τους περνάνε σαν παραμύθι στην καταπράσινη κοιλάδα, ώσπου μια μέρα το πολύχρωμο σύννεφο δεν έχει όρεξη πια για παιχνίδι και είναι συνέχεια θλιμμένο. Τι κάνει το Σύννεφό μας λυπημένο; Τι θα κάνει ο Ηλίας για να το βοηθήσει; Και πώς θα τελειώσει η ιστορία των δύο μας φίλων; Ένα βιβλίο γεμάτο φαντασία, χρώματα και δι

Πριν ακόμα φωτίσει η μέρα, ξυπνούσαν και ετοιμάζονταν για το χωράφι,τη γη να δουλέψουν ,αγροτιά... Ίσως κάποιοι το θεωρούν εύκολο αλλά πόσοι μπήκαν για λίγο στη θέση τους, σκέφτηκαν πόση κούραση και ταλαιπωρίας μέσα στο κρύο στον ήλιο και στην βροχή. Ένα δισάκι στον ώμο με λίγο ψωμί , τυρί λίγες ελιές αυτά που είχαν δουλέψει αυτό που με τόσο μόχθο είχα κάνει, να οργώσουν ,να ποτίσουν ,να θερίσουν ,να φτιάξουν ψωμί, τυρί, και το κρασί. Οι δουλειές του αγρότη, κι ό

Όταν ο ποταμός Δρίνος, υποχώρησε μπροστά στο σθένος των Γυναικών της Βόρειας Ηπείρου, το 1940 «Γυναίκες Ηπειρώτισσες, ξαφνιάσματα της φύσης, εχθρέ, γιατί δε ρώτησες ποιον πας να κατακτήσεις;» Πυθαγόρας Παπασταματίου, Ποιητής και ηθοποιός (1912 –1991) Αργυρόκαστρο Δρίνος, 13:00, Δευτέρα 09 Δεκεμβρίου 1940 Η παγωμένη βροχή δεν είχε σταματήσει εδώ και δύο ημέρες να ποτίζει τα χώματα της Βόρειας Ηπείρου. Ο Ελληνικός στρατός στέκονταν στις όχθες του ποταμού Δρίνου, μπροστά στην

Όταν οι γυναίκες του χωριού Λίμνη Ιωαννίνων, αντεπιτέθηκαν στους Ιταλούς εισβολείς του 1940 «Γυναίκες Ηπειρώτισσες, ξαφνιάσματα της φύσης, εχθρέ, γιατί δε ρώτησες ποιον πας να κατακτήσεις;» Πυθαγόρας Παπασταματίου, Ποιητής και ηθοποιός (1912 –1991) Λίμνη Πωγωνίου Ιωαννίνων, 13:40, Τετάρτη 20 Νοεμβρίου 1940 Οι ικεσίες των δέκα νέων γυναικών, αντηχούσαν στο απομακρυσμένο ορεινό χωριό των Ιωαννίνων, κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό. Τις είχαν βάλει στην μέση οι εισβολείς και τ

Κι αν η ζωή με λόγχες σε τρυπά, ποτέ σου μην τα παρατήσεις, στο τεντωμένο το σχοινί, ποτέ μην περπατήσεις. Βγάλε από μέσα στη ψυχή, ότι σε πικραίνει, στο τεντωμένο το σχοινί, ισορροπία δεν μένει. Τα ψηλοτάκουνα σαν φοράς, από ψηλά μην κοιτάζεις, κοίταξε κάτω χαμηλά, χωρίς καν να διστάζεις. Τις γόβες σου να τις φοράς, σε ισορροπία να στέκεις, στο τεντωμένο το σχοινί, ποτέ μην επιτρέπεις. Μην προκαλείς την τύχη σου, και το ποτάμι τρέχει, σαν χάσεις την ισορροπία σου, το σώμα δε

«Στης ιστορίας το διάσελο όρθιος ο γιος πολέμαγε κι η μάνα κράταε τα βουνά, όρθιος να στέκει ο γιος της μπρούτζος, χιόνι και σύννεφο. Κι αχολόγαγε η Πίνδος σαν να ’χε ο Διόνυσος γιορτή.» Νικηφόρος Βρεττάκος, Ποιητής και πεζογράφος (1912 –1991) Πίνδος Καλαμάς, 11:00, Δευτέρα 04 Νοεμβρίου 1940 Οι παγωμένες ριπές της καταρρακτώδους βροχής, θέριζαν τους Έλληνες στρατιώτες και τις σαράντα μαυροφορεμένες γυναίκες, που είχαν καταγωγή από τα χωριά Καλπάκι, Δελβινάκι, Λίμνη, Κεφαλόβρ

Καθισμένο το θηλυκό σώμα, διπλωμένο με τα πόδια επί ξύλου κρεμάμενα. χαλαρωμένο από την μουσική που ανασυνθέτει η ψυχή του, μαζί με την ανακούφιση που εξαπολύει η παραφροσύνη του τρελού ανέμου! Η βαριεστημένη του ανάσα, κόβει βόλτες ξεθωριασμένη και αζωήρευτη από τα πυρ που βαρούν το κάνιστρο του μυαλού του, στέκοντας γυμνό και ασάλευτο! τα σκάγια του ορμητικού αγέρα τριγυρνούν εδώ και εκεί. Δεν έχουν συμφιλιωθεί με την παύση, της ακινησίας που καταρρίπτει η ουρανική απομό

Όταν το θάρρος των Γυναικών της Πίνδου του 1940, έκαμψε την ορμή του ποταμού Βογιούσα. «Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του.» Γιάννης Ρίτσος, Έλληνας ποιητής (1909-1990) Πίνδος Βογιούσα, 10:00, Κυριακή 03 Νοεμβρίου 1940 Ο παγωμένος αέρας λυσσομανούσε, καθώς οι μηχανικοί και οι σκαπανείς του Ελληνικού Στρατού, έβλεπαν τα ξύλινα υποστυλώματα που είχαν μόλις τοποθετήσει, να παρασέρνονται από τα αφρισμένα ορμητικά νερά του ποταμού Βογιούσα. Ήταν

Στιγμές που μια λέξη καθορίζει μια ολόκληρη ύπαρξη. Τα αναπάντητα μονοπωλούν τη σκέψη και κρύβουν τις διεξόδους. Οι ορίζοντες χάνονται απ’ του νου τη διαύγεια και το μόνο που αχνοφέγγει ειν’ η υποψία μιας επιστροφής. Ατέρμονες αναμονές κι απελπισμένες ελπίδες για ένα θαύμα, μια επιλογή, μια απάντηση στον ορυμαγδό της εγκατάλειψης. Οι αισθήσεις δεν νιώθουν το αύριο, δεν υπάρχει. Πίσω απ’ τα σύννεφα δε βλέπουν τον ήλιο. Το σονέτο της μοναξιάς Μια ζωή μ’ ένα αντίο σου έσβησε

Η Σίμπιλ στεκόταν στη μέση ενός τετράγωνου δωματίου. Καθρέφτες κάλυπταν κάθε σπιθαμή των τοίχων. Εκατοντάδες είδωλά της τής ανταπέδιδαν το ίδιο απορημένο βλέμμα. Μέχρι που ένα απέκτησε δική του βούληση. Της έκλεισε το μάτι. Η κοπέλα πάγωσε. Το είδωλο ανοιγόκλεισε τα χείλη και μια ένρινη φωνή αντήχησε από παντού, λες και μιλούσαν όλοι οι καθρέφτες μαζί. «Πριν φτάσεις στο τέλος, κοίτα στον καθρέφτη. Μην το ξεχάσεις. Στον καθρέφτη». Η τελευταία λέξη δυνάμωσε τόσο, που ο αέρας άρ

Του Σίμου Ιωσηφίδη Κάποτε, όταν ήμασταν παιδιά, κάναμε μακροβούτια στη θάλασσα αποδεικνύοντας, με ένα υπεροπτικό, γεμάτο καγχασμό χαμόγελο, πως ακουμπούσαμε το βυθό ανασύροντας ό,τι βρίσκαμε· άμεση απόδειξη μιας ακόμη επιτυχούς κατάδυσης. Άμμο, φύκια, βότσαλα δείχνοντάς τα με θαυμασμό. Τώρα πια, όταν συναντιόμαστε η παρέα, δεν κάνουμε μακροβούτια στη θάλασσα αλλά στο χρόνο. Κλείνουμε τα μάτια, όπως τότε, βουτώντας στο βυθό του παρελθόντος. Και όταν η άνωση του νερού μας

Παιδιά του φωτός Εμείς είμαστε παιδιά της μουσικής και του φωτός. Ενίοτε, γινόμαστε Κυρηναίοι κουβαλώντας αιματοβαμμένους σταυρούς, αφουγκραζόμενοι εξασθενημένες ανάσες κακούργων. Μέσα από Πραιτώρια και Γολγοθάδες δίνουμε άφεση αμαρτιών σε ληστές και Ιούδες. Συνοδοιπόροι στον έρωτα του Πάρη, κραυγή στα δάκρυα της Ελένης, γονυπετείς ικέτες εν τω μέσω ναών για τα καταδυναστευόμενα δίκαιά μας. Αλαλαγμοί από παιδομαζώματα, θρηνοτράγουδα πάνω σε νεκροκρέβατα ηρώων, ιαχές στους παι

Με το παρακάτω διήγημα που έχει τίτλο " Η Πεζοπορία" συμμετείχα στο φετινό διαγωνισμό διηγήματος του Ιανού με θέμα Φύση με Σπασμένα Φτερά και όριο λέξεων 400. Δεν απέσπασε κάποια διάκριση αλλά μου χάρισε ένα όμορφο ταξίδι δημιουργίας. Συγχαρητήρια σε όλους όσους συμμετείχαν κερδισμένους και μη για την υπέροχη προσπάθεια, που συνθέτει μικρά λιθαράκια δημιουργίας κι ενώνει σκέψεις κι ιδέες απανταχού μέσα στον πολυσύνθετο και μαγικό χώρο της γραφής. Εύχομαι να σας αρέσει και το

Σε προσμένω, αγάπη μου. Λικνισμένη στα όνειρά μας, σαν απατηλό χάδι, μες στης νύχτας το απέραντο, βαθύ της σκοτάδι να ξεπροβάλλεις. Να ανακαλύψεις πάλι απ’ την αρχή, τις πτυχές του κορμιού μου. Να απλώσεις το ουράνιο πέπλο σου επάνω στα ιριδίζοντα χρώματα της αστερόσκονής μου, για να σε ζεστάνω με το άγγιγμα των χειλιών μου. Τόσο κοντά. Σώματα ενωμένα, σαν δυο άστρα λουσμένα από το σεληνόφωτο που μάγεψαν με πάθος τον έναστρο ουρανό τους. Η λάμψη μας μοναδική. Πλημμυρισμένη απ

Πόσο αγαπώ τα νέα παιδιά! Αγόρια και Κορίτσια που είναι λεύτερα ν' ερωτευτούν... Να πάθουν ..... για να μάθουν.... Που δεν βάζουν"καλούπια" και "κλισέ" μες της ζωής τα μονοπάτια.... Πού δεν ψάχνουν απεγνωσμένα όταν νυχτο- περπατούν, να βρουν περίπτερο ανοιχτό με τηλέφωνο για το "κοινό", για να ενημερώσουν τους "Κέρβερους" γονείς ότι θ' αργήσουν.... Που δεν ντρέπονται ούτε φοβούνται να πειραματιστούν στη σχέση... στη συνύπαρξη στο γέλιο... και στο δάκρυ.... Πόσο αγαπώ τα νέα

Απογραφή ενός στιγματισμένου έρωτα Μπλεγμένη ακόμα η καρδιά στα δίχτυα του έρωτα, θάλλουσα μεμψιμοιρεί αλύτρωτη τους στεναγμούς του στιγματισμένου αποχωρισμού. Παρηγοριά και θαλπωρή αναζητάει στους βοστρύχους του ήλιου με μια ολόθερμη αγκαλιά της μνήμης να ζεστάνει τις κρύες απαντοχες της και να εξαλείψει το φορτίο των στεναγμών και στων κυμάτων τον αφρό να εναποθέσει τους άληστους καημούς για να τους ταξιδέψει σε άξενα ακρογιάλια της λήθης και του μισεμού ... Ό,τ

Οκτώβρης. Τα χρώματα αλλάζουν. Το πράσινο δίνει τα σκήπτρα στο καφέ,το κίτρινο,το πορτοκαλί. Η ζεστασιά του ήλιου σιγά-σιγά αποδυναμώνεται. Τα βουνά,οι πεδιάδες,τα λαγκάδια φορούν το φουστάνι του φθινοπώρου. Μια εποχή γεμάτη από εικόνες. Ταξιδεύοντας. Εκδρομή. Ένα ξύλινο σπίτι στο βουνό. Δύο κούπες ζεστό καφέ με άρωμα φουντούκι. Εσύ.... Εγώ..... Ένας αόρατος έρωτας για τους άλλους. Ένας ορατός έρωτας για εμάς. Αλήθεια... Τι ερωτεύτηκες σε εμένα; Τι σε κάνει να θες να μου μιλά

Ένα κενό ανάμεσα τους, βαθύ φαράγγι εμπροστά τους, το διάβα απροσπέλαστο, πονάει η καρδιά τους. Τεντωμένο το σχοινί, κρατάνε κάθε του άκρη, τα μάτια τους θολώνουνε, στάζει πικρό το δάκρυ. Σε λάθος σημεία βρέθηκαν, δεν μπορούν ν’ ανταμώσουν, στο χέρι παίρνουν το σχοινί, αδύνατο όσο και να τεντώσουν. Κόκκινο φώς τυλίγεται, στη μορφή εκείνου, κι εκείνη περί λούζεται, λευκό χρώμα του κρίνου. Γεννήθηκε η αγάπη τους, σε λάθος τόπο,χρόνο, έγινε η απόσταση εχθρός, τους βύθισε στο πόν