Μια Πασχαλιά που άνθισε Μέσα σ' όλο το φως Έφερε την Ανάσταση Κι έλαμψε ο ουρανός Κι ήταν περίσσια η χάρη της Στου δρόμου τη στροφή Γύριζαν και την κοίταζαν Όλοι οι περαστικοί Μια μυρωδιά, μια ανάσα Πάρε κι εσύ ουρανέ μου Εγώ ανοίγω το φεγγάρι Και κατεβαίνω Τακτοποιήθηκαν οι σκέψεις μου!! Πήρα το πινέλο μέσα από το ντουλάπι του χρόνου κι έβαλα αστέρια στο δρόμο σου... Να ρθείς να με βρείς!! Κι εσύ Πασχαλιά της αυλής του χρόνου πάλι θα ξανα-ανθείς !! Βάσια Μητράκου 💯

Εκεί που η νύχτα γίνεται σιωπή. Εκεί θα τρέξω κρυφά πριν την αυγή. Στις αγορές στα άδεια καφενεία. Στα κατακόκκινα του δρόμου τα θηρία. Εκεί που πίνουνε γελώντας μεθυσμένοι όλοι οι άγγελοι του κόσμου οι προδομένοι. Αυτοί που κρύβουν στις τσέπες τους φτερά. Και με ρωτάνε αν έχω μια φωτιά. Μα φυσικά και έχω μια φωτιά. Και ένα κλουβί τις νύχτες να κοιμάμαι... Αν σε θυμάμαι; Κάποτε ήσουν φως. Τώρα κερί που λιώνει και λυπάμαι... Κώστας Κούκας 🌹

Νοσταλγία απέναντι στο άγνωστο. Έλκει τα ψυχικά μου ποθούμενα. Την αναδημιουργία του μυαλού μου που δεν βλέπει πια από το βάρος, της ματαιότητας που δρομολογεί η ζωή. Μάτια ανύπαρκτα μέσα στο χρόνο, που μετρά μέχρι το μηδέν. Η απόλυτη μοναξιά τους είναι η κυρίαρχη συντροφιά τους. Δίχως ουρανό να σαλεύει. Δίχως το κυματοειδή νήμα, να γνέθει την μορφή τους. Τα διαπεραστικά σφυρίγματα του ανέμου. Οι απανωτές του γυροβολιές. Αυτά είναι που στροβιλίζουν την σκέψη μου, την στερεμέν

Αφιερωμένο Στην “μητέρα” μου….εκεί ψηλά, στον κόσμο των αγγέλων “Aχ μάνα μου, πως να κουβαλήσω ολόκληρο ουρανό, μέσα σε μια αγκαλιά;…” ΜΑΝΑ ΜΟΥ.... Μάνα μου Γυναίκα εσύ, με όλες τις εποχές ραμμένες στα μαλλιά σου θροΐζεις Μάνα γλυκιά, που στις καταιγίδες ανθίζεις Οι ρίζες σου ελπίδες γεννούν Και ανθιά χρυσά σιωπές βλογούν Αντέχεις τους ουρανούς, νανουρίζοντας τους κεραυνούς Και το παιδί σου μάνα, κοιμάται Και το παιδί ακουμπά στην καρδιά που χτυπά Ω! μάνα γλυκιά, μέχρις να μ

Σε αναζητώ στου ονείρου μου τα υγρά μονοπάτια μες απ’ τα αγριολούλουδα μοσχοβολιά τα βήματά σου, έρωτά μου για να σε βρω για να σε φτάσω να σ’ ανταμώσω στις ίριδες των ματιών σου αστέρια καθρεφτίζουν υποσχέσεις φεγγαρόφωτο στέμμα υφαίνει τα μαλλιά σου ευωδιαστές ανάσες τα καυτά φιλιά σου μέσα απ’ τα μάτια σου ο χορός των αστεριών μια ανάσα φως φύσηξες μέσα μου γάργαρο γέλιο της ψυχής τραγούδι στο άγγιγμά σου ψήλωσε η καρδιά Μαρία Δασκαλάκη 🌹

Χρόνια πολλά κι ευλογημένα στη Ζωή και στην Πηγή... Και πόσο ξεθωριάζει η παιδική μνήμη στο Πανηγύρι της Ελεστρίας της Κορώνης σαν σήμερα το 1964 εννέα ετών! Τότε που πήρα ευλογία από τον Ασκητή μιας κοίτης σαν κουτί... Φώτισε τα μάτια μου θώπευσε τη ψυχή μου ...να σαν να ήταν χθές... Και αναφέρομαι στο σήμερα με μια παροιμία: Μάης είναι νάζια κάνει, πότε κλαίει πότε γελάει... Ανοιξιάτικη Τερτίπη Πόσο αγαπώ την ηλιαχτίδα της Αυγής Την Απρίλιο- Μαγιάτικη! Και π

"Η μπουρού του σφύριξε βραχνιασμένα τρεις φορές. Απέσυρε τη σιδερένια σκάλα του κι έλυσε τον κάβο. Το Μοσχάνθη διέσχιζε σε λίγο την έξοδο του λιμανιού και ξανοίχτηκε στα γαλήνια, ευτυχώς, νερά του Αιγαίου, δρομολόγιο Σύρος-Πειραιάς. Ήτανε αρχές Σεπτέμβρη του 1953. Η κουπαστή ήτανε βρεγμένη και κολλούσε απ' την αλμύρα της θάλασσας που την έκανε πιο έντονη ο υγρός νοτιάς. Τον ένιωθες να νοτίζει το δέρμα και να περονιάζει μέχρι μέσα τα κόκαλα. Η γιαγιά Θεανώ ταξίδευε με την

Σκέψεις... εικόνες, εικόνες χωρίς να περπατούν, δρόμοι που δεν τους προσπέρασα, φωτογραφίες παντού, θάλασσες παράλυτες, βουνά και δένδρα με άπνοια, ρυάκια , ποτάμια με νερό θολό, εικόνες που κρατάμε φυλακτό εκεί σπείραμε και θερίσαμε, εκεί αγκαλιάσαμε τις λέξεις, όμορφα , όμορφες περιηγήσεις στιγμές που δεν θα ξανά φορεθούν, είδαμε, ζήσαμε, ίσως να αισθάνονται κι άλλοι άνθρωποι έτσι, ίσως πάλι εγώ να σκέφτομαι με αυτό τον τρόπο, απλά τις ανάπνευσα, τις αγκάλιασα, με έζησαν,

Καθισμένοι στο πέτρινο τοίχωμα με την πλάτη στον τοίχο νιώθαμε την νεκρή ανάσα του Το κέντρο της προσοχής η σκηνή Οι νότες ζεστά αγκάλιαζαν τον χώρο Ο πιανίστας με την πλάτη γυρισμένη στους θεατές χάιδευε τις νότες και άλλοτε τις επέπληττε Μια κιθάρα παραμιλούσε πιο πίσω Καθώς η μουσική με είχε απορροφήσει στράφηκε η προσοχή μου στους στίχους του τραγουδιού. Μια παραπονιάρικη φωνή από το μικρόφωνο μου φάνηκε ότι έπαιζε μόνο για μένα και άρχισα να ζω μέσα σ αυτό . Η φωνή

Όνειρα που ξεμείνατε, στις κρύπτες της ψυχής, με πόνο στερηθήκατε, την γλύκα της ζωής. Όνειρα που στο πέταγμα, σας κόψαν τα φτερά, σαν τα πουλιά χωρίς φωλιά, σε θολερά νερά. Τα όνειρα ορέγονται, ψωμί για να χορτάσουν, μα μόνο λίγα ψίχουλα, έμελλε ν’ απολαύσουν. Λιγοστό ήταν το ψωμί, γλυκό σαν πετιμέζι, λιγοστά ήταν και τα ψίχουλα, κάτω απ’ το τραπέζι. Τα μάζεψαν δειλά δειλά, σε μιά γωνιά κουρνιάσαν, όνειρα που δεν έζησαν, σ’ άλλη φωλιά φωλιάσαν. Όνειρα τα παγίδεψαν, το ψέμα κ

Κλείσε τα μάτια σου σφιχτά το Φως το αθέατο να δεις που κάθε σου κύτταρο θερμαίνει... Άνοιξε χώρο στην καρδιά κι άκουσε της Σιωπής τα χρώματα... Άγγιξε στην πρώτη γέννα τους τα ανθισμένα αρώματα... Γέμισε το στέρνο σου με Φως ακτινοβόλο... ✨️Κι ύστερα... άνοιξε τα μάτια απαλά... ✨️Ώριμο Φ ω ς . . .✨️ Που χρόνων ρωγμές σφραγίζει... Και καθρεφτίζει της Ψυχής την ιερή γεωμετρία... ✨️Υπέρλαμπρο Φ ω ς . . .✨️ δόρυ χρυσό και πανοπλία... 🌹Ε σ ύ . .

Μάνα ,λέξη ιερή, γλυκιά σαν χάδι. Ήσουν πάντα εκεί, φύλακας της ψυχής μου, να διώχνεις μακριά ό,τι πλήγωνε την καρδιά μου και να μου θυμίζεις πως οι ευαίσθητες ψυχές δεν είναι αδύναμες,είναι φως. Μεγάλωσες μέσα σε δυσκολίες, μα ποτέ δεν άφησες τον πόνο να σκοτεινιάσει την αγάπη σου. Με μια αγκαλιά ανοιχτή και ένα χαμόγελο ζεστό, μου έμαθες το δίκαιο, την ανθρωπιά και τη δύναμη της καλοσύνης. Σήμερα τιμούμε όλες τις μάνες του κόσμου, και ιδιαίτερα τις μάνες των αγνοουμένων και

Το ποδήλατο του περίμενε στην αυλή. Κατέβηκε σιγά σιγά τις σκάλες. Χαιρέτησε την γειτόνισσα. Η οποία τον καλημέρισε ψυχρά. Κράνος και έφυγε για την γυμναστική του. Ο ουρανός καταγάλανος ήταν ευκαιρία για περισσότερα χιλιόμετρα. Τα πάντα άνθισαν γρήγορα. Σταμάτησε μπροστά σε μια βιτρίνα για λίγο. Παρατηρούσε το κόκκινο φόρεμα. Δίπλα υπήρχε ένα ζευγάρι γόβες. Η πληρωμή του άργησε. Υπομονή έκανε. Δούλευε σε συνεργείο. Σήμερα είχε ρεπό. Κάθε Σάββατο και Κυριακή βρισκόταν σπίτι με

❤️Κλειώ ❤️ Της Λένας Δημητριάδου Κάποιες συναντήσεις κουβαλούν μνήμες, συγκίνηση και περηφάνια… Με τη Λένα Δημητριάδου, συμμαθήτριά μου , ανταμώσαμε για πρώτη φορά , εδώ στο Facebook,, μέσα από τη σελίδα «Παλιές φωτογραφίες της Βέροιας», όταν ανέβασε μια δική της φωτογραφία από σχολική μας παρέλαση. Και τότε σαν να άνοιξε ένα παράθυρο μνήμης κι αγάπης … Η πρώτη μας αληθινή αγκαλιά ήρθε το 2018, στο Αντάμωμα των συμμαθητριών μας, γεμάτη συγκίνηση, χαρά και όλες εκείνες τις σ

Το δεύτερο παραμύθι της Μαρίας Κουρνέτα, «Θρυαλλίς» (εκδ. Συμπαντικές Διαδρομές, 2025), είναι εξίσου λυρικό με το πρώτο της και βασίζεται σε παρόμοιες αφηγηματικές τεχνικές: αξιοποίηση μύθων, έντονη φαντασία, αντίθεση καλού και κακού, καθώς και μια δομή που περιλαμβάνει πρόβλημα και λύση. Αυτήν τη φορά, όμως, το μήνυμα που μεταδίδεται αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς επικεντρώνεται στην προστασία του περιβάλλοντος. Μέσα από ένα παραμύθι που απευθύνεται κυρίως σε μικρά παιδιά,

Το σπίτι μύριζε πάντα λεβάντα και φρεσκοπλυμένα αρωματισμένα πατώματα... Είχε χτίσει τη δική της "ασπίδα". Έπρεπε όλα να είναι στην εντέλεια, οι γωνίες των ακριβών χαλιών να ήταν ίδιες, ευθυγραμμισμένες, οι πίνακες στους τοίχους ξεσκονισμένοι, και το δείπνο έπρεπε να αρχίσει ακριβώς στις οκτώ, έτσι θα γλίτωνε τα προβλήματα κι οι καταιγίδες δεν θα ξεσπούσαν. Η Ελένη κοίταξε θλιμμένη το φλιτζάνι στο χέρι της. Ήταν το αγαπημένο του, με τη χρυσή μπορντούρα,και το γαλανό με ρ

Τα λόγια που ήταν κάποτε, ερωτική λατέρνα, που έκρουε τα φύλλα μιας εύφλεκτης καρδιάς, διάπλατα ν' ανοίξουν για ν' ακούσουν, του Έρωτα οι νότες να ηχούν, ματσάκια ήταν γιασεμιών, εφήμερα πετάγματα σε πίστες προσμονών... Στο διάβημα του χρόνου ωχριούν. Λευκώματα σε λήθη αφημένα, με όλα τα "γιατί" απορημένα, τη μνήμη με μόχθο λοιδωρούν... Λέξεις, λιακάδα, μιας ημέρας, στο διάβα τους σκεπάστηκαν με σύννεφα σταχτιά. Βροχή σε χείμαρρο ριγμένες ταξίδεψαν, σκορπίστηκαν σε άβυσσο

Υποκλίνομαι στό μεγαλείο της ψυχής της ΜΑΝΑΣ , του αγνοούμενου κ τού πεσόντα ήρωα. Οι μάνες ηρωίδες ,πού ο πόνος τους είναι αβάσταχτος , όμως υπομένουν καρτερικά, γιά να μάθουν τί απέγιναν τα παιδιά τους. Μάνες δεν άντεξαν κ έφυγαν με τη πίκρα στην ψυχή τους. Ένα ποίημα αφιερωμένο στην Κύπρια μάνα τού πεσόντα ,τού αγνοούμενου! Στέφανα δάφνης και μυρτιάς, πρέπουν σου ,να σου μπλέξουν, τόν πόνο της καρδούλας σου, ίσως καί γαληνέψουν! 20 Ιουλίου 1974 . Εισβολή τών Τούρκων. Μαύρη

Μια τζούρα από 'σενα. Μία στιγμή μαζί σου. Να σε κοιτώ και να χάνομαι. Πέλαγος το βλέμμα σου. Ωκεανός η σιωπή σου. Λύπη. Λύπη νιώθω μακριά σου. Τα μάτια μου βούρκωσαν πάλι απόψε. Άραγε που αρμενίζεις; Η σκέψη σου τι να θωρεί; Ανάσα και οξυγόνο η φωνή σου. Δροσιά στο διψασμένο μου κορμί η ηδονή σου. Ω! Εσύ. Πάλι εσύ. Την σκέψη μου μονοπωλείς. Άρχοντα της θάλασσας και του αθέατου υδάτινου κόσμου. Ποσειδώνα. Λίγο ακόμα έμεινε να φιλήσω τα χείλη του. Ηρέμησε τα κύματα κι άφησε το

Φάνηκε να ζωντανεύει κάτι σε κάποιο απόμακρο κομμάτι της μνήμης. Ξυπνάει απότομα Ονειρεύεται το σπίτι των παιδικών του χρόνων Την ομορφιά που το περιτριγυρίζει Αμέσως διαπιστώνει ότι συνεχίζει να κοιμάται Είχε ονειρευτεί ότι ξύπνησε. Βρίσκεται στην γνώριμη γειτονιά της νιότης του μόνο εκεί υπάρχει αληθινή ζωή. Ο θόρυβος του τρένου που περνά τον ξυπνάει για δεύτερη φορά με έναν αναίτιο φόβο Προσπαθεί να διατηρήσει τις αισθήσεις του και διαπιστώνει για ακόμα μία φορά πως είχε α