Μια πράξη αγάπης στα Χανιά

Η Αρετή προσπάθησε, με τα μακριά της χέρια να βρει κάποιο πάτημα στον κοφτερό βράχο αλλά μετά την τρίτη ανεπιτυχή προσπάθεια, απογοητεύτηκε και σταμάτησε. Η Αρετή παρατήρησε, πως το αριστερό χέρι του Έκτορα, έτρεμε από την υπερπροσπάθεια που έκανε. Πόση ώρα θα μπορούσε να τους κρατήσει ακόμα; Σήκωνε το βάρος και των δύο τους. Ξαφνικά τραντάχτηκαν και οι δύο καθώς ένα κομμάτι του βράχου από τον οποίο κρατιόνταν, ξεκόλλησε και έπεσε στην αφρισμένη θάλασσα από κάτω τους. Ο Έκτορας κρατιόνταν με νύχια και δόντια, από το κομμάτι που είχε απομείνει, με όλο το σώμα του να του δίνει σήματα πόνου, τα οποία αγνοούσε.

«Έκτορα», είπε η Αρετή, με δάκρυα να σχηματίζονται στα λαμπερά μάτια της. «Δεν βλέπω να έρχεται βοήθεια, αν δεν κρατούσες εμένα ίσως θα μπορούσες να ανέβεις. Πρέπει να με αφήσεις. Αν καταφέρω να αποφύγω τα βράχια και να πέσω στην θάλασσα, μπορεί και να την γλυτώσω με κανένα διάστρεμμα μόνο.»

«Αρετή, ούτε να το σκέφτεσαι καν», απάντησε ο Έκτορας φοβισμένος. «Είναι μια πτώση τριάντα μέτρων σε αιχμηρούς βράχους και αφρισμένη θάλασσα. Και να καταφέρεις, να αποφύγεις από θαύμα τους βράχους, η πτώση στην θάλασσα από τέτοιο ύψος, θα είναι σαν να πέφτεις σε τσιμέντο. Ξέχασε το.»

«Έκτορα σε αγαπάω», εκμυστηρεύθηκε η Αρετή κλαίγοντας. «Πάντα σε αγαπούσα αλλά αγαπάω και τον γιο μας όπως και εσύ. Αν έχω να επιλέξω ανάμεσα στο να μεγαλώσει ο γιος μας χωρίς γονείς ή να έχει τουλάχιστον τον πατέρα του στο πλάι του, επιλέγω εσένα και τον γιο μας. Να μου τον προσέχεις.»

Το δεξί χέρι της Αρετής κρέμονταν πλέον στο κενό και ο μόνος συνδετικός κρίκος με τον άντρα της ήταν το λεπτοκαμωμένο αριστερό της χέρι.

«Αρετή ΟΧΙ….σε παρακαλώ ….μη….», ούρλιαξε ο Έκτορας και έπιασε σαν τανάλια το χέρι της. «Μαζί φέραμε τον γιο μας σε αυτόν τον κόσμο και μαζί θα τον μεγαλώσουμε. Μην μας εγκαταλείπεις…»

Απόσπασμα της ιστορίας «Μια πράξη αγάπης στα Χανιά», από το βιβλίο μου «15 Γυναίκες 13 Ιστορίες» των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές.

Γιώργος Παλαιστής 🌹