Άνθρωποι κι ανθρωπάκια

Θα τους αναγνωρίσεις απ’ τα επιτηδευμένα χαμόγελα μπροστά σου και δυό λεπτά μετά, θα ψιθυρίζουν τα χειρότερα στο αυτί κάποιου ομοιδεάτη τους.

Είναι αυτοί που κρύβονται πίσω από τα υπονοούμενα, τις κρυφές συζητήσεις. Όταν όμως σταθείς στην αλήθεια σου και τους ζητήσεις να βγουν μπροστά, να εξηγηθούν, θα σε κοιτάξουν με μάτια ανέκφραστα, διηγώντας σε τα πιο απατηλά αφηγήματα.

Θα σου προσφέρουν ‘’φιλίες’’ του τίποτε, γεμάτες με ιδιοτέλεια, πασπαλισμένες με συναίσθημα για να εκμαιεύσουν κομμάτια απ’ την ψυχή σου.

Ανθρωπάκια χωρίς σκοπό, παρά μόνο την προβολή τους, με την μόνη φλόγα που τους καίει, που συνοψίζεται στην λέξη ‘’Εγώ!’’

Φύγετε μακριά φίλοι μου, γίνετε άνεμος και πετάξτε σε κείνους που ο νους δεν θολώνει, που η ψυχή ξεκουράζεται κι αναπνέει ρυθμικά, σ’ εκείνους που με ενσυναίσθηση θα σας δεχθούν!

Στέλλα Σωτήρκου 🌹