Υγιείς και άρρωστες ιστορίες 8ή

Έψαχνε κάτι να βρει. Αγωνιωδώς. Είχε αναστατώσει όλη τη σοφίτα του σπιτιού του παππού. Πρόσφατα τον είχε χάσει και από την αγάπη του γι΄ αυτήν, της είχε αφήσει το σπίτι αυτό κληρονομιά. Ένα όμορφο σπιτάκι με τρία δωμάτια σε υπερυψωμένη βάση, κουζίνα, μπάνιο και από πάνω ένα δωμάτιο εργασίας που ο παππούς έγραφε και ζωγράφιζε. Το ατελιέ του, ήταν η σοφίτα του σπιτιού. Ένας μεγάλος ενιαίος χώρος που μπορούσες να βλέπεις τριγύρω τη φύση από τα επτά μέτρα ύψος. Στο ένα παράθυρο, το μικρό δάσος. Στο άλλο, ο χώρος που έβαζε το αυτοκίνητό του και ο κήπος του. Από την άλλη μεριά, κοιτούσες το πιο όμορφο στοιχείο του κόσμου, το ποτάμι. Ο παππούς λάτρευε το ποτάμι και το ίδιο και αυτή. Ο όμορφος συνεχής ήχος του νερού, το χρώμα, η αδιάκοπη ροή που σήμαινε ότι «η ζωή δε σταματά ποτέ, μικρή μου», όπως έλεγε ο αγαπημένος της παππούς, καθώς περπατούσαν δίπλα στην κοίτη του στις Κυριακάτικες βόλτες.

-Παππού; Τον ρωτούσε η μικρή. Γιατί το ποτάμι δε σταματάει να ξεκουραστεί; Αυτό δεν κουράζεται να πηγαίνει συνέχεια κάπου; Αλήθεια, που πηγαίνει;

-Άκου μικρή μου αγαπημένη, το ποτάμι έρχεται από τα βουνά. Η βροχή που πέφτει γίνεται πολύ νερό και κατεβαίνει εδώ που το βλέπεις και πάει στη θάλασσα. Μετά το νερό εξατμίζεται, γίνεται σύννεφο, βροχή, πέφτει στο βουνό, ξαναγίνεται ποτάμι. Να γιατί δε σταματά να τρέχει και δεν κουράζεται.

Η ίδια, χαρούμενη και ενθουσιασμένη όταν άκουγε τον παππού να της διηγείται, ένιωθε πως είχε δίπλα της τον καλύτερο άνθρωπο του κόσμου.

Αυτό τον πίνακα έψαχνε να βρει στη σοφίτα. Αυτόν που εξηγούσε με ζωγραφική τον κύκλο του νερού.

Στα τελευταία πράγματα που κοιτούσε, ένα κάδρο τυλιγμένο καλά-καλά στεκόταν υπομονετικά περιμένοντάς την. Το πήρε προσεκτικά και άρχισε να το ανοίγει με αγωνία και προσμονή.

-Ναι! Ναι! Αυτό είναι. Αυτός είναι ο πίνακας που ήθελα να βρω. Θυμάμαι που τον ζωγράφιζε ο παππούς για να μου κάνει έκπληξη. Αλλά, τον έχασα πριν να συμβεί αυτό.

Πήρε τον πίνακα και τον τοποθέτησε στο σκονισμένο καβαλέτο. Τον κοίταξε προσεκτικά από άκρη σ΄ άκρη. Στην κάτω γωνία δεξιά, έγραφε: « Η ζωή δε σταματά ποτέ»

Υ.Σ. Η αγάπη είναι πάντα κοντά μας.

Κ. Γ. Κ. 2026