Ανασχηματισμός των μελών

Με μια συνεχόμενη ρύση η δημιουργία πλάθεται και αναπλάθεται ένα ατελείωτο παίγνιο, μια συναρμολόγηση στα χέρια ενός μικρού σημείου που ξεκινά από το σύμπαν. Μήτρες διάσπαρτες δεμένες σε ομφάλιους λώρους μπλέκονται ανάμεσα στο άπυρο, από τρύπες αστεριών ανοίγει η δίοδος για την ζωή. Χρώματα εναλλάσσονται με εκείνα τα γήινα συναγωνίζονται ποιο θα συνοδεύσει την μοσχογεννημένη ζωή! Και χτυπά στο κέντρο μια καρδιά χρυσοκεντυμένη ράβει τις ίνες που θα δίνουν το έναυσμα για να ζει η δημιουργία, να υπάρχει μέχρι να ξηλωθεί μέχρι να ξεφτίσει. Και τα μακριά κορδόνια να την αγγίξουν και να την λύσουν από τα δεσμά της από την σκοτεινή της ύλη, και να την ελευθερώσουν να την κάνουν να σταθεί. Και τα αβγά ζωής που μεταφέρουν οι κομήτες εκτινάσσονται και σχηματίζουν νέες υπάρξεις, και εικόνες από ξεχασμένους γαλαξίες. Μέσα από τις φλέβες κυλά το μαύρο αίμα που πηγάζει από απύθμενα άτομα, σαν διάφανα έντομα που τρώνε τους καρπούς. Σαν να σκάβουν τα λαγούμια τους που θέλουν να πέσουν μέσα να κρυφτούν, να δραπετεύσουν από μια αφώτιστη φυλακή. Ταξιδεύοντας στο χρόνο με μια μηχανική μήτρα που τροφοδοτεί το κενό γεννιέται η ζωή. Μέσω αυτής το μαύρο αίμα εισχωρεί στα γαλάζια όρη και σταλαγματιάζει το ολοπόρφυρο υγρό, πάνω στους λευκούς μανδύες που τυλίγεται το νεογνό. Όπως τα χελιδόνια κουβαλάνε στην πλάτη μια σπιθαμή ενός άλλου σκοτεινού διαδρόμου, που οδηγεί σε τόπους ξένους αλλά από την μεριά της καρδιάς τους ζωγραφίζεται η αγνότητα τους! όπου μόνο ένα νεογνό και αθώο πλάσμα μπορεί να σχηματίζεται από αυτήν. Και κάπως έτσι αρχίζει το παραμύθι από το σκονισμένο βιβλίο που το ανοίγουν δυο μαγικά θεικά χέρια, και οι σελίδες τους φτερά αγγέλων χτυπιούνται μεταξύ τους, και η πένα του χρόνου γράφει την μοίρα και ταίζει μικρές μπουκιές ευτυχίας! Κενές σελίδες γράφονται από αόρατα μελάνια δεν φαίνονται γιατί σε αυτά γράφει η ψυχή, ο πραγματικός συγγραφέας που γνωρίζει πιο καλά από όλους τα συναισθήματα! Καθρέπτες θηρία κατατρών κομμάτια ουρανού η αντανάκλαση των δυο μορφών διαφαίνονται, φτιάχνουν τις ψηφίδες του κόσμου. Όλα τα χρώματα ζωηρεύουν αποζητούν να εμπλακούν στην σκηνή για να δώσουν την δική τους πινελιά, το δικό τους στίγμα μέσα από την αφετηρία ζωής. στέλνουν σαν αντηλιά που χωρίζεται από τις σκιές, που προσκυνά και κάμπτεται μέσα από ουράνιες φυλλωσιές! Αστράφτει σαν ολόγιομο φεγγάρι και όλα δίνουν το παρόν μέσα από την δική τους μυσταγωγία, σαν τον υπέρλαμπρο ήλιο που φορά όλα τα χρυσάφια του κόσμου και γίνεται κυρίαρχος των πάντων! Μέσα από την λάμψη που στροβιλίζεται και συσφίγγει την φύση της γης που τα φύλλα αποκτούν φλέβες, και πράσινες στάλες δροσίζουν τον κορμό τους! οι ρίζες σκελετώνονται και κρατούν ορθά το σώμα προσπαθώντας να μην λυγά στην απονιά του ανέμου, να μην χτυπιέται από το λευκό λιθοβολισμό που εξαπολύουν οι σπασμένοι καθρέφτες! Το κλάμα των νεφών να μην παρασύρει την κορμοστασιά του! οι παγεροί χειμώνες να μην πληγώνουν την εύθραυστη καρδιά τους και να μην δαγκώνουν τα πέταλα τους από τις πληγές του! τα δέντρα στέκουν υπερήφανα τα κόκκαλα τους επιβλητικά στα περάσματα των καιρών, ο σχηματισμός των κλαδένιων χεριών αψηφάν τους κινδύνους. Αυτά κρατούν σφιχτά στην χούφτα τους τα μπουκέτα τους να τα προσφέρουν στα πουλιά, να τα καλωσορίσουν και να τους μιλήσουν την γλώσσα των κορμών τους! να τους διδάξουν πως να αποκρούουν κάθε βάσανο πως να γιατρεύουν κάθε πληγή, πως να είναι υπερήφανα στο κάλεσμα ενός ξεσπάσματος αλλά και ταπεινά, σαν το πρόβατο που κουρνιάζει στην γωνιά του! η χλόη τεντώνει το κορμί για να ρουφήξει το κάλεσμα ζωής, για να το μοιράσει απλόχερα στους περαστικούς που περιμένουν τον άρτο της ζωής! της θάλασσας τα οστά ξεβράζονται και γράφουν ύμνους στην άμμο παίζουν την απαράμιλλη μελωδία τους, τα σπασμένα κομμάτια του ουρανού αγγίζουν την σάρκα της και γυαλίζει, σαν κόψη μυτερή σπαθιού έτοιμη να αμυνθεί απέναντι στον εχθρό! Σθεναρή αμείλικτη ξεφυλλίζει τα χαρτικά της και σου φανερώνει τα άλμπουρα των πλοίων, που τα κάτασπρα κοκκάλινα πανιά τους αρμενίζουν μπρος στις αντίξοες συνθήκες, και μάχονται σε όλα τα προβλήματα της ζωής. ορθά και κοφτά σχίζουν τα νερά μέσα στην μήτρα της θάλασσας να βγουν στον κόσμο, να βρουν την δική τους στεριά. Και τυλίγονται μέσα στους κάτασπρους αφρούς και πίνουν το αλμυρό γάλα τους, για να πετάξουν ανάστημα και τα κόκκαλα τους να αγγίξουν τους καθρέπτες των ονείρων τους των ηρώων τους! αυτούς που θα θέλουν να αντιγράψουν κάποια στιγμή και σαν ακολουθήσουν τα χνάρια τους, να κατακτήσουν τον κόσμο! Γιατί όλα μια αντανάκλαση των ουρανών μια φλόγα η αρχή ένα ελπιδοφόρο φως για το τέλος! Ένα σπίτι μοναχό σηκώνει και αυτό τα κοκκάλινα θεμέλια του, για να σηκώσει την πίκρα της ορφάνιας και της μοναξιάς. Αναζητεί το παιδικό γέλιο αναζητεί να κρυφακούσει τις προσευχές, να τρυπώσει στα άδυτα της ψυχής να ανακαλύψει τα μυστικά της. μέσα από μια οστέινη κατάταξη προχωρά που έχει αντιγράψει τους καθρέπτες, όπου μόνο εκεί γίνεται η αληθινή σειρά των πραγμάτων εκεί μόνο πραγματοποιείτε η μετουσίωση των πάντων! Όποιες συνθήκες και να το ταλαιπωρούν εκείνο μένει αγέρωχο, τα οστά των ουρανών βαστάν γερά για να σταθεί στα πόδια του! τότε μόνο θαύματα γίνονται όταν υπάρχει η ψυχική δύναμη και ο σχηματισμός εδραιώνεται για τα καλά! Και αυτό παίζει φαντάζεται να στοιβάζει τα οστά των σύννεφων, τα κοιτάζει με τα πολλαπλά του μάτια ανοίγει το στόμα και μιλά την γλώσσα της θαλπωρής, και φτιάχνει δρόμο να ακολουθήσει που θα το βγάλει στον δικό του παράδεισο! πιο κει τεράστια οστά σαν κοίτη απλώνουν το εκτόπισμα τους, βουνά ξαπλωμένα περιμένουν να αναδείξουν τα προσόντα τους. μετακινούνται υπό την λάμψη των ουράνιων κάτοπτρων προσπαθώντας να αλλάξουν το σκηνικό τους, επιθυμούν να δείξουν την δική τους σημασία! Κομψά και λυγερά σκαμμένα από τα νύχια του ανέμου θέλουν να βγουν νικητές, σε μια μάχη που δίνουν καθημερινά. Φαντάζουν μεγαλοπρέπεια αλλά και αυτά έχουν τις αδυναμίες τους, μαζεμένα στα στιβαρά τους πόδια διαλύονται χάνουν τα κομμάτια τους, πέφτουν σαν βροχή στην απόχη της λύπης τους. ένα απαλό χάδι τα ταρακουνά και αρχίζουν και λιώνουν τα οστά και λιώνει η αντανάκλαση τους, και ανασχηματίζονται σε κάτι νέο σε κάτι διαφορετικό! Αλλάζουν την φορεσιά τους και ονειρεύονται νέες γαίες νέα συναισθήματα νέες παρεμβολές ζωής! τότε ανοίγουν τα χέρια τα πελώρια να δεχτούν την νέα ζωή τα μαύρα θαλάσσια βάθη πλάθουν την ψυχή, τα λουλούδια τοποθετούν πάνω στα πέταλα τους το όριο ζωής! τα δέντρα σχηματίζουν το κενό της που υπάρχει στην κουφάλα του που βρίσκεται στην αφάνεια, τα κάτοπτρα φτιάχνουν τα πάμπολλα είδωλα της που θα την ακολουθούν από όλες τις μορφές των αισθημάτων! Μέσα στα άλμπουρα γεννιέται αιώνιος ταξιδιώτης που θα ψάχνει την γη της επαγγελίας του, όπου βρίσκει φουρτούνες θα πολεμά για σπαθί θα ξιφουλκεί την άγκυρα του. και θα δημιουργεί ψυχικούς πίνακες που θα ζωγραφίζει με την πορφύρα της, και θα μαζεύει το αλάτι που θα θεραπεύει τις πληγές του. και μέσα στα αμπάρια του μυαλού του θα χαρτογραφούνται νέοι κόσμοι! Τότε αρχίζει να καμπουριάζει ανάμεσα από τις θαλάσσιες συσπάσεις, και σκύβουν τα άλμπουρα και διαφαίνονται ένας ένας οι σπόνδυλοι οι κόμποι της ζωής του. αυτοί που μετράνε της μοίρας το ριζικό αυτοί που μοιάζουν σαν πέτρινα λοφία, να δείξουν υπερήφανα την ύπαρξη τους! δυο κουταλόπλατα έτοιμα να ανοίξουν σαν πέταλα να μαζέψουν τα δάκρυα της, η σαν δυο πανιά έτοιμα να διασχίσουν την πορεία τους να τεντωθούν για να αγγίξουν την επουράνια είσοδο. Σε στάση προσευχής επικαλούνται παιδικά πνεύματα να τους χαρίσουν την αθωότητα τους! δυο χέρια μικροκαμωμένα ενώνονται με εκείνα τα βουνίσια που τους δίνουν την ώθηση να ανέβουν το βάθρο της ευτυχίας, να πιάσουν τα πουλιά και να ανοίξουν μαζί τους και τα δικά τους φτερά! Δυο πόδια που ψάχνουν να πατήσουν γερά να ορθοποδήσουν να ποδοπατήσουν να στηριχθούν στις δυσκολίες, να περπατήσουν σε δρόμους απάτητους. Να ανακαλύψουν τα ίχνη των περασμένων χαμένα στο χρόνο να αφήσουν την στάμπα τους πάνω στο κορμί της όπου το νερό θα παρασυρθεί από την αύρα τους, να λακτίζουν τις αναποδιές να κολυμπήσουν στις ακροθαλασσιές! Δυο οπές δακρίων συναντούν το δικό τους βυθό ανακαλύπτουν τα πλουμιστά πετράδια της ψυχή τους, γυαλίζουν μπροστά τους και έλκονται από τα πάθη τους! αναπνέουν τον θαλασσινό αεράκι που τα συνεπαίρνει μακριά να φτάσουν στην γραμμή που χωρίζει δυο κόσμους, τον υπαρκτό και τον ανύπαρκτο αυτόν που τους δίδαξαν αλλά και αυτόν που θέλουν να βρουν. Αυτόν που τους καθορίζει ποιοι είναι τι θέλουν ενδόμυχα αλλά και τι κρύβεται μέσα από το επίκεντρο της γης. Ο ευώνυμος κρατιέται και δημιουργείται μέσα στο σκαρί του, πιασμένος από το παλαμάρι που το κρατά στην ζωή. Και πάλλεται ανάμεσα από τα σκάμματα που ανάβρες πληγές αιματηρές τον περικυκλώνουν, και τρίβεται η ψυχή σαν τέφρα που ανασηκώνεται στους ερχομούς των ανέμων! Πάνω-κάτω κινείται με παρορμητικές κινήσεις να αφουγκραστεί την μουσική της, τα ξεσπάσματα της τα σιγοψιθυρίσματα της, ο κόσμος όλος τρεμοπαίζει σαν κερί δεν ξέρεις της ροπές του. που να γείρεις που να σταθείς που να βρεις το απάγκιο να ξεφύγεις από την φούρια της, κρατάς το πηδάλιο γερά να βρεις τον επίγειο παράδεισο! και ταξιδεύεις μέσα από μια διάφανη μήτρα και τα λευκά οστά κατεβαίνουν να αγκαλιάσουν το νεοφερμένο, παραδομένος μεταξύ αέρινων και αόρατων διαδρόμων! Και γίνεται ένα με το φάσμα της γης και γεννά την ελπίδα και μεταμφιέζεται σε πέτρινες μορφές σε βραχώδης οροσειρές, σε αστέρινες διαγραμμίσεις σε αφηνιασμένες νεροκαμπύλες! Τα πεταλοδάκρυα ξεπετιούνται για να δουν αν αγαπήθηκαν τον κορμό τους να στήσουν καταπέλτης για τα εμπόδια, και το σπίτι περιμένει να αναδείξει τον αναβάτη του! να μεγαλώσει να ωριμάσει να εξελιχθεί στο παρακάτω ο αφηγητής στην ιστορία του όλου και του τίποτα! Και όλα συνεχίζουν να γυρίζουν σαν βίδα που στρίβεις για να καρφώσεις την γη μέσα στο πλαίσιο μηδέν, και το καράβι ξεφεύγει από τα δεινά και το στόμα χάσκει πιο κει και οι νεραίδες το νανουρίζουν! Και όλα συνεχίζουν και συνεχίζουν μέχρι που ο ανασχηματισμός των μελών να διευρύνει τα σκέλια του, τόσο μέχρι να αγγίξει άλλες καινούργιες αναγεννημένες μήτρες, συνοδευμένες από μια αχρωματοψία και ανέπαφα μέλη μιας υπέρογκης σκιαστάλαξης!

Γερασιμία Παναγιωτοπούλου 💜