"Ταξίδι στο δρόμο της ουτοπίας"

Τώρα που βρέχει ουτοπία

βγαίνω γυμνή και περπατώ...

Έτσι γυμνή, χωρίς προκαταλήψεις

χαρταετός στα σύννεφα, πουλί πετώ.

Με μέθη με λούζει η ευτυχία...

Μετά το όνειρο το άλικο φορώ,

δώρο απ’ τα μύχια της καρδιάς σου.

Μ’ αυτό, που μ’ έντυσες μια νύχτα

με τη χλιδή του έρωτά σου...

Με ξέγραψε πια η λήθη... με ξεχνά...

Ω, επιτέλους, μ’ αφήκε, τι χαρά!

Από το χέρι τώρα η τόλμη

στ’ ασύνορα του κόσμου με τραβά,

στο σύμπαν της χαράς μαζί σου να βαδίσω

κι ολάκερο τον κόσμο να γνωρίσω,

πριν απ’ το χαραγμένο δείλι της ζωής,

τον έρωτα ατόφιο, και τη ζωή να ζήσω.

Τα μάτια μου ανοίγω, ακόμα ναρκωμένη...

Από τη μέθη του έρωτά σου αναρριγώ...

Και ο συρμός τ’ ονείρου επιμένει,

πάνω στις ράγες ακόμα με τραβά...

Σαν επωδός απατηλά σφυρίζει με βραχνά...

Μόνο μαζί σου...

Μόνο μαζί σου....

Μόνο μαζί σου...

Σε κάθε χτύπο η καρδιά μου,

τραγούδι τ’ όνομά σου τ’ απαντά...

Πώς από σένα μακριά να ζήσω;

Λιλή Βασιλάκη 🌹