"Αγαπώ τόσο τας Αθήνας"

Σου έγνεφαν τα χαμόγελα απ' όλες τις γωνιές της Αλεξάνδρειας, απ' όλα τα σημεία του ορίζοντα, το πάθος σου να ικανοποιήσουν, χαρά να γεμίσουν την ψυχή σου, με φως να λούσουν τα αισθήματά σου, μα εσύ δυνάμωνες τα οδοφράγματα με λύπης υλικά, επέλεξες για συντροφιά σου την σιωπή, δίνοντας άλλη διάσταση στην έννοια αξιοπρέπεια, όχι την δική σου, αλλά όσων σ' αγαπούσαν με τον τρόπο τους, χωρίς να σε καταλαβαίνουν!

Επέλεξες για συνοδοιπόρο την μοναχικότητα ,την διακριτηκότητα για παρηγοριά σου, και όσες χαρές σου πρόσφεραν οι κρυφές νυχτερινές σου εξορμήσεις, ως ηδονική ή αισθησιακή ποίηση εξέφρασες την πάλη του ψυχισμού σου, δημιουργώντας όραμα..., προορισμούς..., χρωματίζοντας ορίζοντες..., διακυρήσοντας φιλοσοφικά αποτυπώματα με την πέννα σου, βελτιώνοντας..., αλλάζοντας σταδιακά τον ποιητικό προσανατολισμό, μα κυρίως τον τρόπο σκέψης... , της λόγιας κοινωνίας πρώτα.

Ταξίδεψες αρκετά μα άγνωστη παρέμεινε η μορφή σου, η ταυτότητά σου, ώσπου ταξίδεψαν παγκόσμια οι στίχοι σου, μίλησαν οι λέξεις σου αντί για σένα..., στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου, και το όνομα Κωνσταντίνος Καβάφης έγινε συνώνυμο με την ποιότητα, την εσωτερική αισθητική, την αξία των νοημάτων στο περιεχόμενο την λέξεων, στην μετατροπή της χαράς σε απάγκιο της θλίψης, της μελαγχολίας..., κατόρθωσες το θαύμα..., η δική σου εσωτερική φυλακή να γίνει χαμόγελο στα πρόσωπα όσων σε διαβάζουν, οδοδείχτης στα κοινωνικά σκοτάδια, ανέσπερος ήλιος στον κόσμο της γνώσης.

Ξενιτεμένος γεννήθηκες σε ελληνικές αγκαλιές, ξενιτεμένος έζησες, στην ξενιτιά έμεινε η τελευταία σου πνοή. Μεγάλο το παράπονό σου μα ήρθε η στιγμή της επιστροφής σου στην πατρίδα, αλλά όχι ως μουσειακό έκθεμα, αλλά ως μέρος της καθημερινότητας εδώ στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αεροπαγίτου, σε ένα παγκάκι να χαιρετάς και να σε χαιρετούν περαστικοί, να κοντοστέκονται ακόμα και όσοι δεν κατάφεραν να σε γνωρίσουν Έλληνες και ξένοι.

Και να που αξιώθηκα να κάθομαι δίπλα σου, στο ίδιο παγκάκι μαζί σου, λίγη απ' την πνευματική σου αύρα να γευτώ, μερικές σκέψεις μου να σημειώσω και να σου ψιθύρισω κάποιους στίχους σου, ίσως νιώσεις λεύτερη την ψυχή σου!

" Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ

μεγάλα κ' υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη"

.........................

"Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχων

Ανεπισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμον έξω."

Χαίρε ποιητή του κόσμου!

Βαγγέλης Γιάννος

Συγγραφέας 🪽