Μιά απέραντη σιωπή, ένας κόμπος ανεβοκατεβαίνει στο λαιμό, ελπίζεις να γλιστρήσει και να βγεί, ή να εξαφανιστεί ως δια μαγείας. Μα αυτός επιμένει εκεί , να κομπιάζει και να ανεβοκατεβαίνει, καμιά φορά νομίζεις θα εκραγεί , από συμφόρηση της ψυχής. Τα μάτια στεγνά,χωρίς έκφραση, καθηλωμένα να κοιτούν το πάτωμα, μετρώντας τα βήματα τα ατάραχα, κλαίνε χωρίς τα δάκρυα να ξεχειλίζουν... Οι λίμνες των ματιών στερέψανε , τα δάκρυα βουλιάξανε,πέτρωσαν, μέσ’ της ψυχής τα απόμερα καταφ

Μεγάλες αγάπες μικρές γοργόνες, σκληρό αλάτι, εξωτικές, μαύρες διαμαντένιες χάντρες και πώς να τα αγκαλιάσεις πώς να τους μιλήσεις Το σκοτάδι σε ντύνει σκιά, και χάνεσαι, το σκοτάδι, που σε φοβίζει, Ακόμα μια νύχτα που σ’ αγαπώ, και σου γράφω, χαμένη μου οπτασία Η νύχτα, κι η όμορφη μούσα της, μητέρα, με κόρη απρόβλεπτη Κι όμως, μου αρέσει να την ψάχνω, μόλις ζυγώνει το βράδυ, τη γυρεύω στα νυχτολούλουδα, στα πυροφάνια, στα ξενοδοχεία, αστραπή στα κρύα σκοτεινά σοκάκια Κι όμω

Ασημένια η νύχτα χύνονταν στη θάλασσα και δυο γλαροπούλια λαβωμένα από έρωτα κρέμονταν ανάμεσα στον ουρανό και στη γης. Πυκνώθηκε ο άνεμος και σάλεψε. Γιόμισε η νύχτα πεύκινη ευωδιά. Ο έρωτας σαν το νυχτολούλουδο άνοιξε στη νύχτα και μοσχοβόλησε το άρωμα της αγάπης. Χόρευε ποκάρι το όνειρο σαν σύννεφο χνουδάτο στον ουρανό. Και η καρδιά σαν σβωλαράκι ασκώθηκε, σαν συννεφούλα δροσίστηκε με του έρωτα την υφάρμυρη γλύκα. Το όνειρο σμιχτό αναπετάριζε ερωτοφλεγές κι αρμένιζε σε α

Κορίτσι ήμουνα, θυμάμαι, εικοσιδυό χρονών, σαν ήλθα ξένη εδώ, σε σένα όμορφο χωριό. Φιλότι, ήξερα μονάχα, πως λέγαν τ’ όνομά σου, αλλ' είχα κι ακουστά για τ’ εξαίσιο άρωμά σου. Νοέμβρης ήτανε, Παρασκευής θυμάμαι βράδυ, σαν μ’ άγγιξε το δροσερό της σιγαλιάς σου χάδι. Μες στην καρδιά μου ήχησε γλυκό 'να χτυποκάρδι, κι ένιωσα τέρψη άφατη, γλυκά να μ’ αγκαλιάζει, σαν ο Θεός από ψηλά, νάμα μες την ψυχή να στάζει. Γιατί, σαν πάτησα εκείνη τη βραδιά τα χώματα, με λούσανε ευθύς

Καρδιά μου, κουράστηκες... το ξέρω.... μα σίγουρα θα αντέξεις, είσαι των πράξεών μας αποδέκτης. Ποτέ άνθρωπο δεν μίσησα, όσο κι αν με είχε απογοητεύσει. Αρωγός στεκόμουν πάντα σε όσους κολυμπούσαν στης κοινωνίας τα απόνερα, με στοργή αγκάλιαζα τους αποδιοπομπαίους της άκριτης, μικρόψυχης αναλγησίας. Η στήριξη σε πρωτοεμφανιζόμενους σε κάθε χώρο ήταν δεδομένη, και πάντα επιεικής στις ελλείψεις των απειριών τους ήμουν. Έκανες κινήσεις περιττές στο στήθος μου, μα θα σταματήσε

Στο λυκαυγές της ζωής ο κόσμος παίρνει χρώμα, η ψυχή ξυπνά δειλά, δειλά, αγάπη γυρεύει στο πρώτο φως, στην αγκαλιά της μάνας. Στο πρώτο χάραμα του χρόνου, πριν μάθει η καρδιά τον πόνο, ένα φως τρεμοφέγγει και ψιθυρίζει: «Ζήσε, είναι νωρίς ακόμη». Οι πρώτες ώρες μας γεννούν, είναι η στιγμή που το όνειρο βγαίνει απ’ το κουκούλι, μια πεταλούδα που πετά, δεν ξέρει να γερνά. Το κάθε βήμα είναι αρχή, κι ένας ουρανός που σε καλεί. Στο λυκαυγές της ζωής ο αέρας μυρίζει μέλλον, τίποτε

Ύστατος καλπασμός Ο ορίζοντας αρνείται να φαίνεται μια απλή γραμμή Να τρεμοπαίζει προτιμά σαν μία αμφιβολία Άτια καλπάζοντα καταργούν αυτές τις διακρίσεις του Κι έρχονταν, απομακρύνονταν, επέστρεφαν ξανά Καμία απολύτως σημασία δε του δίνουν Οι οπλές στρατευμένες με ακρίβεια ρυθμού Οι χαίτες πανώριες γλιστρούσαν στο φως Τα σώματά τους παραδομένα στην ηρωική κίνηση Η μέρα προχωρά αδίστακτη Οι μυρωμένες σκιές το σκάνε ευγενικά Ο αναστενάρης ουρανός χρωματίζεται απότομα, μεταλλικ

Ένα βήμα πριν την τρέλα, πριν την ερωτομανία, ένιωσα την καύτρα της αρχής του καλοκαιριού λίγο πριν φτάσω στο μετρό, λίγο πριν μετρήσω σχολαστικά τα λεπτά της ώρας, λίγο πριν ρουφήξω αυτό το κόκκινο κρασί, λίγο πριν μυρίσω το γιασεμί στην μάντρα του σπιτιού, λίγο πριν μεταμορφωθεί το είδωλό σου σε Κούρο, στον θολωμένο μου νου και σβήσει τις πίκρες μου, σβήσει τα παράπονά μου, σβήσει την ουτοπία μου, και όλα τα παράσημα, κι όλα τα βραβεία, και όλες τις εφήμερες δόξες μου, αφού

Η ιστορία σου σε κυνηγάει επίμονα Έχει διπλωθεί μέσα σου Ορισμένες στιγμές μειδιάς άλλες πάλι σε οδηγεί σε μονοπάτια θλίψης γεμάτα σκιές. Να την αποτινάξεις !!! Να σβηστεί!!!!! Να μηδενιστεί!!! Να ξεκινήσεις διάφανη με κρυστάλλινη παρθένα μνήμη Να μαζέψεις τα όνειρα να τα δεις να πραγματοποιούνται χωρίς στεγανά . Αδυνατείς !!!!!!! Η ιστορία σου λαθρεπιβάτισσα σιωπηλή υποχθόνια σε εξουσιάζει τυραννικά Σε καθορίζει Ουρανία Μαρίνογλου 💯

Η νύχτα ακροπατώντας προχωρεί σε ασημιά κι εφήμερη φεγγαρογραμμή Η λαχτάρα σπαρταριστή στη σκέψη ακροβατεί Αν σε ξανανταμώσω τ' άλλο πρωί εναγωνίως απορεί Το κορμί μου κατάστρωμα αγυάλιστο σε προσμονή διαρκή Ένα βελουδένιο άγγιγμα δικό σου αδημονεί ν' αξιωθεί Στον καθρέφτη των ματιών σου τ' ανέγγιχτο είδωλό του καρποφορόν να ξαναδεί Με το κεφάλι αναγερτό αρχίζω να σ' αναζητώ Μ' αγωνία ουρανομήκη μ' άηχη φωνή σε καλώ Μάντεις ξενόφερτους ρωτώ Αν γιατί υπάρχεις αγάπη μου εσύ κάθ

Ήταν 7 Ιουλίου 2025 όταν ο αγαπημένος μας Χρήστος Παναγιωτόπουλος υπέγραψε 🌺💞🌺 την πρώτη ποιητική του συλλογή!! Στον χρόνο αυτό, ο Χρήστος άλλαξε ακόμη πιο πολύ και έγινε σοφότερος αλλά και πιο δυνατή πένα!!! Είχα την τιμή να προλογίσω το βιβλίο του, με χαρά και συγκίνηση!! Οι Εκδόσεις ΚΟΥΡΟΣ σάς περιμένουν να το αγκαλιάσετε, πριν ο αγαπημένος ποιητής προβεί στην έκδοση της δεύτερης ποιητικής του συλλογής!!! Εύα Αλιβιζάτου Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

❣️ Η Ψ υ χ ή θυμάται... τους δρόμους που βάδισε κρατώντας το λατρεμένο σου χέρι που έλαιο έσταζε κισσού... ✨️ Θυμάται... το Φ ω ς που έλαμπε στο βλέμμα σου το άπειρο όταν στίχους της χάριζες με τα αστροδάχτυλα της Σελήνης... ❣️ Τώρα ακούει τη σιωπή σου... Κι η Α γ ά π η ζωντανεύει! Πάλλεται στους πόρους της σαν ταραγμένα κύματα στο πέλαγος της αντοχής που λαχταρούν να λυτρωθούν στις πύλες των ματιών σου... ✨️ Γυμνώθηκε η Μ ν ή μ η... Και τολμά να αναμετρηθεί με την πλη

Τον βλέπω στον καθρέφτη. Τον ψεύτη... Που παίρνει χρόνια. Και μια σταγόνα θυμίζει ναυάγιο στα βαθιά. Τον βλέπω στο ποτήρι. Στα άδεια χείλη. Και στο τσιγάρο που καίει στο τασάκι. Τον βλέπω στα τραγούδια. Και στα λιμάνια. Στις λίμνες στα ποτάμια που έμειναν μισά... Τον βλέπω μέσα στο σκοτάδι. Να μου γελάει... Με ένα μαχαίρι πάνω στο δέρμα. Τον βλέπω πίσω από το ψέμα. Και με ένα δάκρυ πάνω στο βλέμμα. Κι όλο φοβάμαι να του το πω. Πως έχει πια πεθάνει. Δεν μένει πια εδώ... (Τίτλο

Καμία σταγόνα θλίψης δεν στάζει στα χείλη μου. Πίνω για το σήμερα που υπάρχω εκεί έξω... Για τις κερασιές που ανθοφορούν την άνοιξη. Για το φεγγάρι που γεμίζει την καρδιά του Αυγούστου. Για τα παιδιά που μοιράζουν χρώματα, σύνορα δεν γνώρισε ο νους τους. Πίνω για τις πληγές που έκλεισαν, ραμμένες απ' τις κλωστές του Μάη. Μεθάω με τις ρώγες της χαράς, που κρέμονται από τα τσαμπιά που μας ενώνουν. Την ποίηση την γεύομαι στα χείλη μου, σαν θάλασσα που μέθυσε τον νου μου. Νικόλας

Ο χρόνος κυλάει σαν το γάργαρο νερό Όταν δίνω ζωή στο άψυχο χαρτί... Όταν συνδυάζω λέξεις, κάνω προτάσεις φτιάχνω νόημα... Τότε γίνομαι Άψηλη ίσαμε τον ουρανό! Τότε : Δεν υπάρχει χρόνος... Δεν υπάρχει πόνος... Δεν υπάρχει ρίγος... Δεν υπάρχει ζήλος... Υπάρχει μόνο το γάργαρο νερό μιας σκέψης Τυλιγμένης με μπόλικα καντάρια νοσταλγίας! Που με σφιχτά αγκαλιάζει και με συνεπαίρνει σαν το μικρό παιδί στα σπάργανα του τυλιγμένο που κλαίει ρυθμικ

Γλυκά χάραζε η μέρα με ανταύγειες χωματιστές. Στο πελάγου και στου ουρανού το γαλάζιο και θαλασσί. Στα κατάρτια οι γλάροι της μέρα το άγελμα χαρούμενοι φώναζαν. Σταμάτησε η θάλασσα να πάλλεται τρυφερή μοναδική απλώνονταν ως εκεί που η ματιά σκόνταφτε πότε σε βράχια πότε σε κάτι που αρμενίζει πότε σε κάτι που πετούσε, και στην άκρη του Λιμενοβραχίονα το φάρο που ρυθμικά αχνοφαίνοταν ο ήλιος άρχισε να προβάλει από τον βράχο της Παναγίας που αν και ψηλά αν και μακριά σαν

Ήρθε αργά στον ύπνο μου, μόλις τον αντίκρυσα απ το σφάχτη της καρδιάς του ξύπνησα ... Σχολιαρόπαιδο ήταν ακόμα που μου 'λεγε... απ' τα χείλη σου διψώ ένα φιλί στο στόμα... Ζωντάνεψαν μες στο μυαλό τ' αλλοτινά του λόγια... "έχω σφάχτη στη καρδιά που με πονεί ακόμα" Μεσάνυχτα σε καρτερώ κάτω απ ' το παραθύρι σου τραγουδώ λυπητερά... "Είμαι αητός χωρίς φτερά..." Με τη φωνή τη φάλτσα του να μου τρυπάει τ' αυτιά θυμώνω βρίζω έξαλλα τη μοίρα αναθεματίζω. Την ώρα καταριέμαι γίνομα

Στην αγκαλιά της θάλασσας ατάραχα κοιμήσου, με τ' αλμυρό της το νερό δρόσισε το κορμί σου. Το ασημένιο κύμα της άφησε να σε λούσει, κάθε σου σκέψη μυστική άπλωσε για ν' ακούσει. Κι αν σε σιμώσει ο χάροντας δική μου πες πως είσαι κι απ' τα μαύρα κιτάπια του το όνομά σου σβήσε. Κάθε της χάδι η ακτή με τι στοργή στο δίνει! Ή την αγάπησες βαθιά ή σε αγάπησε πολύ εκείνη.🌊✨✨ Στέλλα Μιχαήλ Ζωγράφου 🌊❤️🌊

Στον συγγενικό κρίκο Έγινες ακροβάτης σ’ επικίνδυνοσυρματόσχοινο. Από κάτω παραμονεύει το σκότος, ο θάνατος. Μια σκάλα θέλω να σε φτάσω, να σε γλιτώσω. Καταραμένο ποίημα, σαν τη μοίρα σου, απολωλέ. Να αιωρούμαι ανάμεσα σε επτά στίχους και στα χείλη μιας εβένινου τηβέννου, δεν αντέχω και σπάζω τα σκαλοπάτια. Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹

Περίμενα καρτερικά στου σπιτιού μου το μπαλκόνι Έβλεπα πότε θ' άφηνες του οδηγού τιμόνι Στη στάθμευση σαν άκουγα να μπαίνει το αμάξι Το' λουζα χάδια με ματιές, χαιρόμουν, είχες φτάσει. Ήσουν νέα και οδηγός πρωτάρα Της λαχταράς κάπνιζα τσιγάρα Κόρη μου να ξέρεις δεν είναι φάρσα Με σένα ταύτιζα τ'αμαξι σαν να'χε την ψυχή σου και ανάσα. Με άψυχα σίδερα κυκλοφορεί το αμάξι Το βλέπω, Θεέ μου λέω η κόρη μου ειν' εντάξει Όπου να πας ,όπου βρεθείς τ' ακολουθώ με αγάπη Ίδια πάντα η π