Ψιθύρισμα ψυχής

Άκουσα το ψιθύρισμα της,

όμως δεν στάθηκα ούτε ένα λεπτό,

να την ακούσω προσεχτικά,

την αγνόησα,την έβαλα στην άκρη,

και είπα....

Η ζωή τρέχει,οι προτεραιότητες τρέχουν...

η βιασύνη να προλάβω,δεν με άφησε...

Με κοίταζε περίεργα,με θλιμμένο βλέμμα,

με τσιμπούσε να νοιώσω ,

την ανάγκη της να μου μιλήσει...

Σκλήρυνα στο ψιθύρισμα της,

την προσπέρασα ωσάν μία ξένη

κι έμεινε πίσω να με κοιτάζει....

Ψιθύριζε πότε σιωπηλά πότε δυνατά,

την άκουγα,την παραμέριζα ,

για πιό μετά,

για αύριο,για μεθαύριο,

για κείνη την στιγμή την άχρονη...

Πόσο αλήθεια πληγώθηκε,

και το ψιθύρισμα έγινε μουρμουρητό,

να διαπερνά τον λαβύρινθο του αυτιού,

σαν βουητό ανέμου που δεν λέει να κοπάσει.

Μίσησε που την αγνόησα,

μίσησε την απόρριψη,

μίσησε ότι της στέρησα,

μίσησε τα δήθεν καλά μου,

γιατί ποτέ δεν αφουγκράστηκα ,

τις δικές της επιθυμίες,

τις δικές της ανάγκες.

Ψιθύρισε η ψυχή κι ήταν έτοιμη ν’ αποδράσει,

ψιθύρισε την δεδομένη στιγμή,

πνιγμένη στο δάκρυ της.

Ψιθύρισε τα θέλω της χωρίς ανταπόκριση.

Δεν την άκουσα,την προσπέρασα,

κρύφτηκα πίσω από τα «θέλω μου»

τ’ απαξίωσα και τα έριξα στην άβυσσο της λογικής μου,

δόξασα τα «πρέπει» της ζωής,

και τ’ αντάλλαξα με τα « θέλω»της ψυχής.

Κι έμεινε η ψυχή να κοιτάζει,

να γλύφει τ’ άλυκο αίμα απ’ τις πληγές της και συχνά,πυκνά να ψιθυρίζει,

ένα « γιατί» πολλές φορές να ξεφωνίζει....

Έχει φωνή και η ψυχή,την πνίγει η αδικία,

και το ψιθύρισμα βραχνό,

μα δεν κρατά κακία....

Μου ψιθυρίζει πού και πού,

κι ας πέρασαν τα χρόνια,

είναι το παράπονο πικρό,

και της χρωστώ συμπόνια.

Μόνο μιά στιγμή μου ψιθυρίζει...

στάσου να με ακούσεις,

βάλε το χέρι στη καρδιά,

με τ’ ακροδάκτυλα άγγιξε τις πληγές μου,

να νοιώσει πώς είσαι πλάϊ της,

στις άχαρες στιγμές μου.

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹