Τελευταία φλούδα 🪽

Ξεφλουδίζοντας την υπομονή φτάνεις

σε μιαν αδιαφορία ανάγκης.

Κι άλλοτε φυτεύεις στον κήπο της θλίψης παράπλευρες φαντασίες, για να

κρατήσεις τη ζωή στον χρόνο, ζώντας μονάχα τη νύχτα που σύνομα μπορείς να ονειρεύεσαι.

Έτσι ονειρεύεται το παρελθόν.

Γέρασα ξεφλουδίζοντας.

Μες στον νου τα χάδια των βλεφάρων, τα γέλια των δοντιών, τα άτσαλα νοσήματα της ηδονής, τα σκήπτρα που δεν παρέδωσες ποτέ, το αλάτι των δαχτύλων, τα παράνομα βλέμματα.

Εσένα.

Αυτό απέμεινε.

Τις νύχτες έρχονται οι σκιές σου.

Με περιγελούν.

Ξυπνώ θωρώντας τα απύθμενα πιθανά.

Ένα φιλί, μετέωρο, με περιμένει.

Σκιές, δεσμώτες..

Χθες τα τακτοποίησα όλα.

Η τελευταία φλούδα αυτοκτόνησε.

Στο συρτάρι τα γήινα, γραμμένα.

Λάβε τα προικιά μου.

Η υπομονή, θολή σε μια γωνιά.

Κι οι σκιές σου ακόμη εκεί.

Λάβε λοιπόν σώμα και αίμα απ' την

ποτίστρα της αγάπης.

Λάβε.

Κι αν τα κόκαλα η δίνη σου ξεβράσει,

πλύσου,

χαρά μου.

Ετοιμάσου...

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🪽