Άγκυρα είναι ο καημός...

Αρχίζει αχνά να ξημερώνει η μέρα

με ευλάβεια πάλι καρτερεί,

τ' αδύνατό του το βλέμμα,

παντέρημο γέρικο σκαρί στ'

ακροθαλάσσι αραγμένο

με την ανάσα αρμυρή...

Ν' αναρωτιέται άλλη φορά,

σε πια ταξίδια αλλαργινά

θα ταξιδέψει και

τρέχουν απ ' τα μάτια του

τα δάκρυα καυτά.

Αχ ,

Άγκυρα είναι ο καυμός κι

ο νους θαλασσοδέρνεται βουβός....

Θυμάται την αγέρωχη ,

την άφοβη ψυχή του ,

που μίλαγε.... με τις βροντές ,

τις θύελλες , τους τυφώνες ,

με τους σεισμούς , τους χαλασμούς , τους δαίμονες , τους κύκλωπες ,

με τα στοιχειά της φύσης....

Άλλες φορές που σύχναζε...

τα όμορφα βράδυα , σε μπαράκια και μια γυναίκα διάλεγε κοντά της

να περάσει.. τις φλογερές τις σκέψεις της...σ τα μάτια της να διαβάσειει κι

με φιλιά απ ' τα χείλη της ....

τα ντέρτια του να τ ' ανάψει....

Τώρα κοιτάζει το κορμί του σάπιο ,

κυρτωμένο , ένα κατάρτι τ 'απόμεινε και αυτό είναι σπασμένο ...

κόμποι του δένουν το λαιμό ,

πάνω του ναν ' ακουμπισμένο ...

Απόψε είν ' ανήσυχο....

αυτή την ώρα τη γλυκιά ,

που η θάλασσα λουφάζει...

θέλει τόσο πολύ .....

να ταξιδέψει με τ ' όνειρο μαζί

στην ερωμένη του Βεγγάζη .

Θάλασσά μου Σειρήνα μου χρυσή ,

όπιο η αρμύρα σου ρέει ...

στα σωθικά μου , σε όλο μου το κορμί Κι αν

ο βαρδάρης θυμώσει ξαφνικά...

όρτσα θ ' ανοίξω τα πανιά ,

για το στερνό μου αυτό ταξίδι .

Μες τον βαθύ σου το βυθό ,

να κουρσέψω , να σε ρουφήξω ,

ολάκερη να σε πιω ...

μεταλαβιά μου θεία ,

πριν πεθάνω ....

άλλο να μη λυπάμαι , για το ταξίδι

που δεν πρόλαβ

α να κάνω .