Αγύριστος;

Βαστούσες στο χέρι το τέλος

βρυχώμενου ανέμου

Έχασες το όνομά σου ανάμεσα

σε ξερά, άφυλλα δέντρα

Γυμνή από βεβαιότητες, παράφορα ερωτευμένη

Ένας έρωτας που σου αφαίρεσε

τα δόλια ψέματα,

που φορούσες για ρούχα

Σε άφησε γυμνή πληγή, κατακόκκινη

Το μαύρο κρύβει τους νεκρούς

και το λευκό αγγέλους

Μα εσύ απέμεινες, ένα τίποτα

απ’ τα δυό

Μιά που επέζησες, είσαι

Ερωτευμένη με τα θνητά φώτα

κι όχι με τις καλπάζουσες σκιές

Βαστούσες στο χέρι το τέλος του

ατίθασου ανέμου

Μα έχασες τον άνεμο που κυμάτιζε το κόκκινό σου

Ξεγλίστρησε μέσα απ’ τα χέρια σου,

κουβαλώντας στη πλάτη του μια παλιά γυναίκα,

που ίσως ξεψύχησε εκείνο το δείλι

Ίσως ξεχάστηκε περιμένοντας

Ίσως δεν υπήρξε ποτέ

Μα κάτι όμως ανάσαινε ακόμα

Η ψευδαίσθηση τάχα ενός

αγύριστου ανέμου;

Ή η ανάσα σου, που έψαχνε σώμα

για να σπάσει;

Άννα Κλαρίτη 💗