Ποίηση στον Ορίζοντα

Ποιητή μου,

από μια μοναξιά

στην άλλη αγναντεύεις,

αισθάνεσαι αλληλέγγυος,

και αναβιώνεις μόνος

Ανασαίνεις φλόγες,

από όλες τις φλόγες,

μονάχα ο έρωτας σε τρέφει,

από ακόρντα σε ακόρντα,

από φώτα σε σκοτάδια

Ανάμεσα σε πέτρες σκούρες,

το αλάτι της θάλασσας

χαράζει τις πληγές,

εκεί ζεις,

η μούσα σου

κι εσύ

Ούτε φώτα,

ούτε ίσκιους,

φοβάσαι

τη ζωή

...

Έχει γεννηθεί

στη θάλασσα,

ενώ τα κύματα μάλωναν

με το αλάτι τους,

ζει

στη θάλασσα

Γλυκό νερό,

η ποίηση,

αγνή και άχραντη

Ανάπλασμα κυμάτων,

στου ορίζοντα

τα πέρατα,

φαντάζει αδέσποτη

Κομμάτια σκόρπια,

στα βράχια που θωρεί,

διαβαίνοντας

από περάσματα καραβιών

Στο άσπρο των αφρών,

στίχο με στίχο,

συννεφιάζει

Στην άκρη των νερών,

η ερυθρότητα της νύχτας

Αντανακλά

τις ώρες

μες στον χρόνο,

προάγγελος

το φως της,

ανεπαίσθητα προβάλλει

Μια γαλανή εκτόνωση,

στις νότες των κυμάτων

Το λιόγερμα,

χρυσό ποτάμι απόμακρο

Οι χαμηλές ακτογραμμές,

ροδόχρωμες

Μια άγκυρα η ποίηση,

στηρίζει τ' άστρα,

μυριάδες δώρα φωτισμών

στο σύμπαν,

ισημερίας

κίτρινολευκοί ρυθμοί

© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση