Να πεθάνει η λήθη ...

Κι ας έχουν περάσει χρόνια...

Είσαι, ακόμα, της καρδιάς μου το άλικο χρώμα... 

και Θαρρώ, πως μέσα θα μείνεις αιώνια,

κι ας τρυπάει την καρδιά της απουσίας τ' αγκάθι , 

να θυμίζει εσένα, στην ψυχή να σταλάζει

της ψυχής σου το πικρό σταμναγκάθι...

Έρχεσαι συχνά, στα όνειρα, στη ζωή μου..

Επισκέπτης...πότε σαν γαλήνη, πότε σαν μπόρα

να θυμίζεις το χθες, να πληγώνεις το τώρα... 

Δεν μιλάς για το μέλλον, μήτε το τώρα..

Ξέρω ποτέ δεν θα γίνω για σε, ποτέ δεν θα λάχει,

να γευτεί η καρδιά σου, εμέ, σαν χρυσίζοντα στάχυ...

Παρ' όλα αυτά, πόσο θέλω να βρεθούμε και πάλι,

σ' εκείνο, στο "εν Πανόρμου καφέ"...

Νά ' ναι απόγευμα, λίγο πριν απ' τ' απερίγραπτο δείλι ..

Να σερβίρει η Μαντώ, στους δύο μας καφέ...

Να σε βλέπω στα μάτια κι αυτά να μου λεν "σ' αγαπώ"

κι η γαλάζια ματιά σου να χορεύει στην καρδιά μου ταγκό...

Στο τραπέζι δεκαοχτώ. 

Μόνοι... οι δυο τετ-α-τετ να μου δίνεις φιλί ,

στα όλο προσμονή, στ' αναμμένα μου χείλη.. 

Μετά, να μου πάρεις τα τρεμάμενα χέρια,

στη δική σου τη χούφτα, να πεθάνεις τη λήθη, 

να ξυπνήσεις ξανά το παλιό παραμύθι...

Πόσο θα 'θελα, απόψε, ναι, να πεθάνεις τη λήθη 

και να πάψεις να είσαι μοναχά παραμύθι...

Θα σε συναντήσω;... θα σε δω ξανά;...

Πόσο το θέλω κι ας πονέσει η καρδιά, 

να χορέψει και πάλι, ποθώ, με σένα αγκαλιά,

τον ίδιο παλιό, τον άληστο των ματιών μας χορό ...

        Λιλή Βασιλάκη Δαφερέρα 🪽