Για θώρησε τη μαύρη συννεφιά. Ειν'τότε που πεισμώνουν  τα φτερά του ηλίου μέσα σου. -Δε μπορεί..  Θα ξαναλάμψεις στο φως του δικαίου. Τα ηλιόδωρα θρέμματά σου  θ'ανατείλουν ξανά πάνω στη γη της αδελφοσύνης.  -Δε μπορεί..  Θα ξαναλαμψεις...  Γιατί εσύ έτσι απλά μιλάς  χωρίς στόμφο  στα στεγανά της ψυχής του" ηλιάτορα ."  Μακάρι ανασκουμπώνεις συνάμα  τις μανσέτες του καημού σου για να ξεθαρρέψει από την κουμπότρυπα της ζωής η αμελητέα αχτίδα και λαμπερό καρτέρι σου.  Κι επιτεί

Γλυκοπερπάτητο το διάβα σας και ποτέ να μην σταλάξει στην ψυχή σας ο αδιόρατος φόβος μιας οιασδήποτε απώλειας που την συνθλίβει..  Όταν ολισθαίνουν τα βήματα μιας αγάπης, διαισθάνεσαι το αναπόφευκτο τέλος της και νιώθεις εκείνο τον αδιόρατο φόβο της απώλειας που πλησιάζει να σου κατακερματίζει την ψυχή, όχι γιατί το θέλησαν οι καρδιές , αλλά γιατί η ειμαρμένη, αυτή που τα πάντα ορίζει και καθορίζει με όρια, άγραφους νόμους και ημερομηνίες λήξης δεν δίνει αναβολές χάριτος. Κι

Στο κατώφλι της χρονιάς, το βλέμμα στρέφω εκεί, που η αγάπη ρίζωσε και ανθίζει σαν ευχή. Σε κάθε φίλο ακριβό και κάθε συγγενή, στέλνω μια λέξη τρυφερή, μια σκέψη φωτεινή. Μέσα στις φλέβες του 2026 που ξεκινά, εύχομαι η χαρά να κατοικεί παντοτινά. Όχι στα λόγια τα απλά, μα βαθιά μες στην καρδιά, εκεί που η ελπίδα γίνεται γαλήνια αγκαλιά. Για τον αδερφό, τον φίλο, τον δικό μας άνθρωπο, να βρει η ευτυχία φέτος τον δικό της τρόπο. Να είναι οι στιγμές σας γεμάτες από φως, και ο δ

Ξημερώνει... Έρχεται μελίχροη η α υ γ ή πίσω από ένα γλαυκόηχο θρόισμα του ανέμου... με τα χέρια της θ α ύ μ α τ α πάντα γεμάτα... Τα απιθώνει ευλαβικά μπροστά μας... ☀️ Κι αν πώς να τα λάβουμε δεν ξέρουμε... εκείνη στη δωρεά Α γ ά π η ς επιμένει! Το σιωπηλό της μεγαλείο ξαναφέρνει με το ίδιο λιτό περιτύλιγμα κάθε φορά... ☀️ Π ά ν τ α ξ η μ ε ρ ώ ν ε ι . . . κι εμείς με τα μάτια της ψυχής κλειστά ψάχνουμε στο πυροτέχνημα το ηχηρό μας "θαύμα"... Γιούλη Σκορδάκη ✨ 🌹

Η γνωριμία. Οι ματιές. Η αμηχανία. Το πρώτο φιλί. Το πρώτο άγγιγμα. Η επαφή. Ο έρωτας που γεννήθηκε ανάμεσα σε αυτούς του δύο. Οι συνθήκες. Ο πόλεμος. Η κατοχή. Τα χρόνια που έφυγαν δίχως να επικοινωνήσουν. Δίχως να το καταλάβουν. Η αγάπη που δεν έσβησε. Η επανασύνδεση. Τα χέρια μου. Τα χέρια σου. Τα μάτια μου . Το βλέμμα σου. Η απέραντη αγάπη σου. Η απρόσμενη συνάντησή μας. Τα πρέπει και τα θέλω. Τι θα νικήσει; Μαζί; Χωρίς; Ποιος θα κερδίσει σε αυτό τον αγώνα ψυχή μου; Εσύ;

Η πρωτοχρονιά μας βρήκε μαζί, είχαμε πάει διακοπές  στο Lodz και την προσμέναμε  κρατώντας σφιχτά ο ένας το χέρι  του άλλου. Ήδη μέσα μου είχα θέσει  στόχους για τη νέα χρονιά. Με ταξίδευε, όμως, να κοιτάω τόσην ώρα από το  παράθυρο και μόνο απ' τη φωνή του Piotr συνήλθα, όταν άρχισε να μετράει αντίστροφα… " Piec...cztery...trzy, dwa, jeden…." " Καλή Χρονιά Piotr! " " Najlepszego w nowym Roku!! " απαντάω εγώ και αγκαλιάσαμε σφιχτά ο ένας τον άλλον! Πόσο όμορφο κάτι τέτοιες μο

Ο χρόνος προχωρεί αδυσώπητα. Αφήνει σημάδια, καίει ψυχές αλλά αντέχουμε. Ακόμα ένας χρόνος φτάνει με υποσχέσεις χαράς, ελπίδας και φωτός. Ας τον βαδίζουμε με πίστη για το μέλλον Ας τον αγκαλιάσουμε με αγάπη. και να τον αφήσουμε να διαβεί αέρινα στις καρδιές μας. Κι όταν συννεφιάζει να του δίνουμε χώρο να ξαποσταίνει με χάδι, αγκαλιές και αγάπη. Η άγνοια για το αύριο γεννάει την ελπίδα του σήμερα. Καλή χρονιά αγαπημένοι μου!🌲🥀🌲 Αντριάννα Περικλέους Ονουφρίου

Ξεχωριστή κάθε χρονιά ακούς πως είναι.... Τριγύρω σου ξανά άνθρωποι,προσμένουν... Κι ύστερα χάνεσαι γοργά. Σύννεφα ευχών.... Ας γίνει φέτος η χρονιά σου, στιγμή... και όχι μια ευχή με διαφορετικό αριθμό... Αυτός συνεχώς αλλάζει. Μην περιμένεις όσα φέρει ο χρόνος. Τρέξε εσύ κι καλωσόρισε τον! Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

2026...202........ Το 2026 με στίχους δεν θα υμνήσω ήρθε η ώρα άνθρωπε, ότι απέμεινε λειψό με πράξεις να τιμήσω! Τα αστέρια που κοσμούν τον ουρανό χαρίζουν διαύγεια σκέψης. Το άστρο της βηθλεεμ καθοδηγεί ... Προσφέρεται για να φορέσει η ψυχή μας πανωφόρι ταπεινότητας ενσυναίσθησης μανδύα , στην γυμνή μας κοινωνία ! Θεάματα και θριαμβολογίες δε χωρούν, σαν ορφανά παιδιά στον κόσμο μας λιμοκτονούν, σαν τα πυροτεχνήματα διψούν και εκείνα με αθώα μαυρισμένα μάτια ,φα

Είσαι η έμπνευση... Η απόσταση από το αδηφάγο χθες. Η συμπαντική διαδρομή στο σήμερα. Κάθε φορά ο χρόνος σταματά,για να πάρει την θέση του ο επόμενος. Ο επικεφαλής της προσμονής για το άλλο αύριο. Αυτό που λάμπει στο μυαλό και την ψυχή των αισιόδοξων. Ένας φάρος μετατρέπει την ουτοπία, σε χάρτη του μέλλοντος.  Ένα χέρι που υπογράφει τη λήξη κάθε λήθης,κάθε χθες. Μέσα σου η στιγμές δεν έχουν πεθάνει, μα ανθίζουν. Γίνονται ελπιδοφόρες φράσεις σε ολόλευκες σελίδες. Και το νέο γι

Κοιτούσε έξω από το παράθυρο. Το έδαφος ήταν κατάλευκο από το χιόνι. Το έλκηθρο του Άη Βασίλη ήταν ακουμπισμένο στον κορμό ενός μεγάλου, γέρικου δέντρου. Έστρεψε το βλέμμα προς τον ουρανό. Οι νιφάδες του χιονιού είχαν «παγώσει» στον αέρα κι έμοιαζαν να αιωρούνται ακίνητες. Ρουθούνισε δυσαρεστημένα. Έπρεπε να κάνει κάτι για να το διορθώσει. Πήρε στα χέρια του μια γυάλινη σφαίρα  που είχε «κλεισμένο» μέσα της ένα χριστουγεννιάτικο χωριό. Η εικόνα ήταν πανομοιότυπη με αυτή που έ

Πάει κι αυτός ο Χρόνος. Ένας χρόνος που άφησε πίσω του πολλές λύπες. Κενά.Πόνο.Θλίψη. Ας τον αποχαιρετησουμε όπως του αξίζει και ας ελπίσουμε ο καινούργιος που θα έρθει να μην φέρει άλλο πόνο. Μόνο χαρές,αγάπη, χαμόγελο και υγεία. Δεν θέλω δώρα Άγιε μου Βασίλη. Λίγο χρόνο θέλω . Όχι κλεμμένο. Να νιώσω δυνατή όταν σπάω. Μια ζωή που να ξέρει από αγάπη και σεβασμό. Δεν θέλω κλεμμένη ζωή. Ένα χώρο δικό μου όπου να μπορώ να κρύψω συναισθήματα, κλάματα, φοβίες. Όπου να μπορώ να χορ

«Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ, γι' αυτούς θα σου μιλήσω Σαν άνθρωποι γεννήθηκαν, μα δίχως να το ξέρουν γινήκαν όχθες ποταμού... Τα όνειρα τους τα 'τρωγε της φτώχιας το σκουλήκι Τα βράδια μάτια ορθάνοιχτα, η χώρα της ανάγκης απλώνει το βρωμόχερο, ζητά μπροστά το νοίκι» Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ, Θανάσης Παπακωνσταντίνου                 Ο άνθρωπος, έτσι όπως στιγματίστηκε από τα ιστορικά κείμενα και κοινωνικά πεπραγμένα, το ον του «κοινωνείν», δημιουργώντας ανεπιστρεπτί βιώματα και

" Φύλακας ψυχών" Κάποτε θα συναντηθούμε... στον ίδιο δρόμο με τις λεμονιές, στο μεσονύχτι κάτω απ' τη σελήνη με υγρά τα χείλη και δίχως ενοχές. Κάποτε θα συναντηθούμε στην ίδια θάλασσα και στις κρυφές σπηλιές, πέρα μακριά θα φλέγονται οι φάροι κι όλα τα αστέρια θα μας γλύφουν τις πληγές. Εσύ θα έχεις το δέρμα του ουρανού και εγώ το βλέμμα ενός μικρού παιδιού, με τις πληγές του κάτω απ' τη μασχάλη και όλα τα όνειρα κλεισμένα σε μπουκάλι. Κάποτε θα συναντηθούμε σε ένα ολόγραμμα

Κάθε απόγευμα, η γιαγιά Σοφία καθόταν στο σκαμνί της κάτω από την κληματαριά. Στα χέρια της κρατούσε ένα κομπολόι από ξύλο ελιάς, αλλά δεν έπαιζε με τις χάντρες τις μετρούσε σαν να μετρούσε ανθρώπους. Η μικρή Αγάπη την παρατηρούσε από τα σκαλιά. Η γιαγιά ψιθύριζε. «Να είναι καλά ο Γιώργης που μας έφερε τα ξύλα... Να έχει υγεία η Μαρία με τα πέντε παιδιά της... Να βρει φώτιση ο κυρ-Ανέστης που είναι πάντα κατσούφης». Η Αγάπη πλησίασε και κάθισε στα πόδια της. «Γιαγιά, γιατ

Τα σχολεία έκλεισαν και οι αυλές άδειασαν.  Ο ήλιος γαντζώθηκε απ’ τις καπνοδόχους.  Κι ο ζητιάνος στη γωνιά, με την παλάμη ανοιχτή.   Οι δρόμοι όλοι άδειοι. Ποιος έκλεψε τις φωνές;   Ποιος έκρυψε τον κόσμο; Φυσούσε χωρίς   να κρυώνει. Οι δρόμοι άρρωστοι χρόνια.   Κι ο ζητιάνος στη γωνιά χρόνια. Τα σχολεία   κλειστά. Οι αυλές άδειες. Ο ήλιος στις καπνοδόχους  χρόνια. Δεν κατάλαβα πώς πέρασαν τα χρόνια.   Πώς δε γέρασε ο ζητιάνος. Πώς δεν ξεγαντζώθηκε  ο ήλιος. Και τα σχολεία∙

Οι λευκοί τάρανδοι με τα μαγικά χρυσά παγοπέδιλα κι ο Ξωτικομικρούλης Οι λευκοί τάρανδοι του χιονιού, ένα όμορφο ζευγάρι ο Κεραυνός κι η Αστραπή, είχαν ήδη καταφθάσει από τα βάθη της Αρκτικής, καλπάζοντας ρυθμικά και καμαρωτά για να βοηθήσουν τον Άγιο Βασίλη στη μεγάλη αποστολή που είχε να μοιράσει δώρα σε όλα τα παιδιά του κόσμου. Ήταν προικισμένοι με περίσσια δύναμη και αντοχή κι όταν χρησιμοποιούσαν τα μαγικά χρυσά παγοπέδιλά τους έτρεχαν με τόση μεγάλη ταχύτητά που άγγιζε

Σαν φλόγα ή σαν άνεμος επιζεί, σβήνει και αναγεννιέται χρόνια. Ολημερίς ακούγεται ο καλπασμός του αίματος στις φλέβες και τις νυχτιές διασχίζει χιλιόμετρα.   Σα ξέφρενος μετεωρίτης ταξιδεύει μέχρι που έρχεται η αυγή κι ανασαίνω πάλι  μέσα μου την  άνοιξη· ξαναμαθαίνω πώς να ανθίζω. Κι όταν οι μέρες σκοτεινιάσουν, η σπίθα μένει πεισματάρα, να μου θυμίζει πως γεννήθηκα, για να νικάω την άπνοια. Μετράω τις στιγμές σαν θησαυρούς, κάθε μία μια μικρή απόδραση από το βάρος των

Όταν όλα θα παγώσουν ο Χιονάνθρωπος δεν θα μοιάζει πια ένα απλό γλυπτό από χιόνι. Θα είναι μονάχα μια μεγάλη κραυγή στην Πλατεία... Ο Κόκκινος Χιονάνθρωπος θα περάσει στην αιωνιότητα, έτσι, για να μας θυμίζει κάποια ανθρωπάκια των σκιών, συγκάτοικους, κάποτε, στον Πλανήτη. "Πίσω απο την σιωπή" εκδόσεις Βεργίνα Εύα Γεωργίου 🌹

«Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά» ➡️ Δηλώνει την αρχή του νέου μήνα και του νέου έτους. Συμβολίζει νέο ξεκίνημα, ελπίδα και ανανέωση. 🎶 «Ψηλή μου δεντρολιβανιά» ➡️ Το δεντρολίβανο είναι φυτό που συμβολίζει: καθαρότητα μακροζωία καλή τύχη Η «ψηλή» μορφή δηλώνει ευχή για ανάταση και πρόοδο. 🎶 «Κι αρχή καλός μας χρόνος» ➡️ Ευχή για καλή αρχή, γιατί σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, «όπως πάει η αρχή, έτσι πάει κι όλος ο χρόνος». 🎶 «Εκκλησιά με τ’ άγιο θρόνο» ➡️ Αναφορά στην εκκλησία ως κ

Μου αρκούσε να είμαι ένα μικρό Χριστουγεννιάτικο στολίδι στην πίσω πλευρά του Χριστουγεννιάτικου δέντρου σου Σε εκείνη την μεριά που μπαίνουν τα λιγότερο φανταχτερά στολιδια,  τα πιο παλιά,  αυτά που έχεις βαρεθεί. Τελικά επέλεξες να με αγνοήσεις ολοκληρωτικά Να με λησμονήσεις Να με παραπετάξεις Τι κρίμα... Θα ελαμπα κάθε μέρα μόνο για το χατήρι σου Θα φωτιζα όλες τις χαρούμενες στιγμές σου Δεν τα κατάφερα Εμεινα στολίδι άχρηστο στα χέρια σου Ένα λαμπερό Τίποτα Χωρίς Χριστούγ

Η ζωή τρέχει στη λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας με το όριο διαρκώς παραβιασμένο, σαν κάποιος να την κυνηγά. Περνάει με κόκκινο όλα τα φανάρια. Οι μέρες τοπία που εναλλάσσονται έξω από το παράθυρο πριν προλάβουν να τα κρατήσουν τα μάτια μου. Δεν πρόφτασα καν να ρωτήσω πού με πηγαίνει. Κάποτε, όμως, έμαθα να μην αφήνομαι, κι έτσι όλους τους δρόμους τούς διαλέγω εγώ με οδηγό το ένστικτο της στιγμής• ίσως να μην υπάρχει άλλος καλύτερος, κι ας έχω την αμφιβολία μόνιμη συνοδηγό. Τουλάχ

Απόψε ας ξαγρυπνήσουμε μήπως και προλάβουμε τις ώρες που πέρασαν στο παρελθόν, δίχως να μπορέσουμε να τις φέρουμε στα δικά μας μέτρα. Οι μέρες ρέουν σαν το νερό στο βράχο, στην άκρη του χρόνου. Τώρα σταματάμε να θυμηθούμε τα γέλια, τα δάκρυα, τις στιγμές που μας σημάδεψαν, τα όνειρα που κυνηγήσαμε, τα ιδανικά που χάσαμε. Αλλά σε αυτή τη νύχτα, που όλα μοιάζουν σκοτεινιά, μια σπίθα μένει, μια λάμψη που δεν σβήνει. Κι αν οι ώρες που χάθηκαν δεν γυρίσουν πίσω, αυτές που έρχονται

Κρατώ στα χέρια μου την ποιητική συλλογή της Αθηνάς Σαρλάνη, με τίτλο «Περιπλανώμενος Ταξιδιώτης». Γνωρίζοντας την Αθηνά, νιώθω ότι αυτά που γράφει, θα αποτελέσουν κίνητρο για τον αναγνώστη, να την γνωρίσει και να την διαβάσει. Ο τρόπος γραφή της,μας δείχνει την ευαισθησία της,σε έντονο χρώμα,ψυχής ταξίδια,θα τα ονομάσω. Ο δικός της «ταξιδιώτης» δεν αναζητά απαραίτητα νέα ταξίδια,αλλά αναζήτηση αγάπης, και της υπαρξιακής αγωνίας. Τα ποιήματα της πραγματεύονται, τον έρωτα