Ωδή στη ζωή 🌲🌹

Σαν φλόγα ή σαν άνεμος επιζεί,

σβήνει και αναγεννιέται χρόνια.

Ολημερίς ακούγεται ο καλπασμός

του αίματος στις φλέβες

και τις νυχτιές διασχίζει χιλιόμετρα.

Σα ξέφρενος μετεωρίτης ταξιδεύει

μέχρι που έρχεται η αυγή κι

ανασαίνω πάλι  μέσα μου την  άνοιξη·

ξαναμαθαίνω πώς να ανθίζω.

Κι όταν οι μέρες σκοτεινιάσουν,

η σπίθα μένει πεισματάρα,

να μου θυμίζει πως γεννήθηκα,

για να νικάω την άπνοια.

Μετράω τις στιγμές σαν θησαυρούς,

κάθε μία μια μικρή απόδραση

από το βάρος των καιρών·

μια υπενθύμιση πως υπάρχω.

Κι έτσι, βήμα το βήμα,

σχηματίζω το μονοπάτι μου·

μια σπειροειδή τροχιά

που πάντα με επιστρέφει

στο φως που με γέννησε.

Και όσο ανασαίνω,

θα υψώνω τη φωνή μου

σε αυτή τη δοξαστική ωδή:

η ζωή δεν τελειώνει·

εγώ της δίνω νόημα

κάθε φορά που ξαναρχίζω.

Μαρία Καραθανάση 🌹