Το φυλαχτό των Λέξεων 🥀🌲🥀

Κάθε απόγευμα, η γιαγιά Σοφία καθόταν στο σκαμνί της κάτω από την κληματαριά.

Στα χέρια της κρατούσε ένα κομπολόι από ξύλο ελιάς, αλλά δεν έπαιζε με τις χάντρες τις μετρούσε σαν να μετρούσε ανθρώπους.

Η μικρή Αγάπη την παρατηρούσε από

τα σκαλιά.

Η γιαγιά ψιθύριζε. «Να είναι καλά ο Γιώργης που μας έφερε τα ξύλα...

Να έχει υγεία η Μαρία με τα πέντε παιδιά της...

Να βρει φώτιση ο κυρ-Ανέστης που είναι πάντα κατσούφης».

Η Αγάπη πλησίασε και κάθισε στα πόδια της.

«Γιαγιά, γιατί δίνεις ευχές σε όλους; Ακόμα και στον κυρ-Ανέστη που σου φώναζε εχθές για τις κότες;»

Η Απορία της Αγάπης

Η γιαγιά χαμογέλασε, οι ρυτίδες στα μάτια της σχημάτισαν έναν χάρτη από καλοσύνη.

«Οι ευχές, παιδί μου, δεν είναι πληρωμή. Είναι δώρο.

Και τα δώρα τα έχουν περισσότερη ανάγκη εκείνοι που έχουν άδεια χέρια».

«Αλλά και στον κύριο Νίκο;» επέμεινε η Αγάπη, χαμηλώνοντας τη φωνή της.

«Αυτόν που λέτε με τη μαμά πως σας πήρε το χωράφι με το ζόρι; Αυτός είναι... εχθρός, γιαγιά».

Η γιαγιά σταμάτησε να κουνάει το κομπολόι.

Κοίταξε το ηλιοβασίλεμα που έβαφε τον ουρανό με χρώματα πορτοκαλί και μωβ.

«Ακριβώς γι’ αυτόν εύχομαι πιο δυνατά, Αγάπη μου. Γιατί ένας άνθρωπος που αδικεί, έχει την ψυχή του γεμάτη σκοτάδι.

Κι αν δεν του ευχηθείς να δει το φως, θα μείνει στο σκοτάδι για πάντα.

Κι εμείς μαζί του, αν κρατάμε κακία».

Η Αγάπη έμεινε σιωπηλή.

Στο μυαλό της, οι άνθρωποι χωρίζονταν σε καλούς η κακούς. Αλλά για τη γιαγιά, οι άνθρωποι ήταν απλώς γεματοι,ή πονεμένοι..

Νίκη Σιγάλα 🥀 ❣️ 🌹