Πως φοβόμουν ...

Γλυκοπερπάτητο το διάβα σας και ποτέ να μην σταλάξει στην ψυχή σας ο αδιόρατος φόβος μιας οιασδήποτε απώλειας που την συνθλίβει.. 

Όταν ολισθαίνουν τα βήματα μιας αγάπης, διαισθάνεσαι το αναπόφευκτο τέλος της και νιώθεις εκείνο τον αδιόρατο φόβο της απώλειας που πλησιάζει να σου κατακερματίζει την ψυχή, όχι γιατί το θέλησαν οι καρδιές , αλλά γιατί η ειμαρμένη, αυτή που τα πάντα ορίζει και καθορίζει με όρια, άγραφους νόμους και ημερομηνίες λήξης δεν δίνει αναβολές χάριτος. Κι αν επέρχεται ο μοιραίος θάνατός, τελικά , σαν δαμόκλειος σπάθη να κόψει τα νήματα της αγάπης, τα χνάρια της δεν σβήνουν ποτέ... Θαρρείς, ανεξιτηλες σκιές θλιμμένες πως στέκουν στον ορίζοντα της ψυχής  σαν δραγάτες να φυλούν τα νώτα των αναμνήσεων, για να μη γίνουν ποτέ απολιθώματα μνήμης και θαρρείς πως κάποιες φορές, ζωντανεύουν και σε καλούν σε νεκρανάσταση να πάρουν την παλια τους θέση και μορφή στην καρδιά και στη ζωή ... 

Είναι αλήθεια, ό, τι όμορφο και βαθύ έζησε στην καρδιά ποτέ του δεν πεθαίνει, σαν το δένδρο που του κόβουν τον κορμό μα οι ρίζες μένουν... 

Πως φοβόμουν! 

Πώς φοβόμουν απ' το νου μη σε χάσω...

Τα κλειδιά της καρδιάς σου μην τύχει τα χάσω... 

Μη δεν ακούω πια το συρμό της φωνής σου.

Μη γίνω ένα ξέφτι της κρύφιας ζωής σου... 

 Στη  ματιά σου μη και στραγγίξει το γέλιο, 

που ήταν στης χαράς μου το πάρκο θεμέλιο ... 

Φοβόμουν μην εκλείψει η μορφή σου, 

Κι εκείνα, τα "Σε αγαπάω"... θυμήσου!

Φοβόμουν τον πόνο της απώλειάς σου....

μη γίνω αχός και κλαυθμός στην καρδιά σου...

Αλύτρωτο ρήμα κι οδύνη βαθιά σου, 

απόηχος και δύση στα όνειρά σου...

Και γίναν όλα αυτά που φοβόμουν εχθρός ! 

Έγιναν σκόνη κι αιθέρων καπνός, 

απόκομμα λήθης σε αφημένο σταθμό. 

Αέναη θλίψη σ' ένα κάδρο μουντό. 

Στη λίστα του χθες μια σιωπή, μια απάτη... 

Μια οπτασία, σαν δρομέας φευγάτη... 

***************

Λιλή Βασιλάκη Δαφερέρα 🌹