Κλείσε τα μάτια σου σφιχτά το Φως το αθέατο να δεις που κάθε σου κύτταρο θερμαίνει... Άνοιξε χώρο στην καρδιά κι άκουσε της Σιωπής τα χρώματα... Άγγιξε στην πρώτη γέννα τους τα ανθισμένα αρώματα... Γέμισε το στέρνο σου με Φως ακτινοβόλο... ✨️Κι ύστερα... άνοιξε τα μάτια απαλά... ✨️Ώριμο Φ ω ς . . .✨️ Που χρόνων ρωγμές σφραγίζει... Και καθρεφτίζει της Ψυχής την ιερή γεωμετρία... ✨️Υπέρλαμπρο Φ ω ς . . .✨️ δόρυ χρυσό και πανοπλία... 🌹Ε σ ύ . .

Κάτω απ' το γαλάζιο τ' ουρανού Της βιασθείσας γης τ' αγκομαχητό ν' αντηχεί Αφρόχτιστο κύμα δροσοστάλαχτο Εσύ Με την αποχώρησή σου έπεσε ομίχλη πυκνή Η σιωπή χοάνη Η νύχτα μεγαλύτερη Η μέρα λειψή Τ' απρόσμενα ανεπαρκή Το κορμί αταξίδευτο στη ζείδωρη ερωτική πνοή Κι η συντροφικότητα στο ερμάρι ξηλωμένη γιορτινή στολή... Αλίκη Πέϊκου 🌺

Μάνα ,λέξη ιερή, γλυκιά σαν χάδι. Ήσουν πάντα εκεί, φύλακας της ψυχής μου, να διώχνεις μακριά ό,τι πλήγωνε την καρδιά μου και να μου θυμίζεις πως οι ευαίσθητες ψυχές δεν είναι αδύναμες,είναι φως. Μεγάλωσες μέσα σε δυσκολίες, μα ποτέ δεν άφησες τον πόνο να σκοτεινιάσει την αγάπη σου. Με μια αγκαλιά ανοιχτή και ένα χαμόγελο ζεστό, μου έμαθες το δίκαιο, την ανθρωπιά και τη δύναμη της καλοσύνης. Σήμερα τιμούμε όλες τις μάνες του κόσμου, και ιδιαίτερα τις μάνες των αγνοουμένων και

Σε θυμάμαι με τη δύναμη της γραφής μητέρα Το χέρι μου κρατάει έτσι πιο σφιχτά τη μνήμη σου Ο νους μου μαθαίνει ακόμη πώς να ταξιδεύει στις θάλασσες της έγνοιας σου, πώς να διασχίζει τα κύματα της αγάπης σου, κάνοντας το χρόνο να μοιάζει με ανούσιο ψέμα Ήσουν ο ήλιος που μ’ έκανε να ξεχνώ την ψυχρότητα της μοναξιάς μου Σ’ αγαπάω όπως ο ναυαγός αγαπάει την σχεδία της σωτηρίας του και ας μην είσαι πια κοντά μου Το ξέρω θυσιάστηκες για ν’ ανθίσουν οι μέρες μου μα να ξέρεις δεν πρ

❤️Κλειώ ❤️ Της Λένας Δημητριάδου Κάποιες συναντήσεις κουβαλούν μνήμες, συγκίνηση και περηφάνια… Με τη Λένα Δημητριάδου, συμμαθήτριά μου , ανταμώσαμε για πρώτη φορά , εδώ στο Facebook,, μέσα από τη σελίδα «Παλιές φωτογραφίες της Βέροιας», όταν ανέβασε μια δική της φωτογραφία από σχολική μας παρέλαση. Και τότε σαν να άνοιξε ένα παράθυρο μνήμης κι αγάπης … Η πρώτη μας αληθινή αγκαλιά ήρθε το 2018, στο Αντάμωμα των συμμαθητριών μας, γεμάτη συγκίνηση, χαρά και όλες εκείνες τις σ

Πλαντούσε η καρδιά κι αγνάντευε! Σου έκοβε τη λαλιά η απύρωτη, γλυκιά ομορφιά της Μαγιάτικης φύσης. Το κρύο είχε ξεκόψει και το αεράκι μαλακό σου χάϊδευε σπλαχνικά το κορμί. Μοσχοβολούσε η αναστημένη γης. Σκαμπανέβαινε η καρδιά βουλιαγμένη ακόρεστα στους λιπαρούς λειμώνες, να τη σκεπάζει ολάκερη το ακαταμέτρητο θαράπειο της φύσης. Σπαρτάριζε η καρδιά σαν ερωτοχτυπημένο πουλί, γυροτραφισμένη μ´ αρώματα κι ευωδιές και πλήθια λουλούδια. Ο ήλιος, χρυσός καταρράκτης να χύνεται σ

Τα λόγια που ήταν κάποτε, ερωτική λατέρνα, που έκρουε τα φύλλα μιας εύφλεκτης καρδιάς, διάπλατα ν' ανοίξουν για ν' ακούσουν, του Έρωτα οι νότες να ηχούν, ματσάκια ήταν γιασεμιών, εφήμερα πετάγματα σε πίστες προσμονών... Στο διάβημα του χρόνου ωχριούν. Λευκώματα σε λήθη αφημένα, με όλα τα "γιατί" απορημένα, τη μνήμη με μόχθο λοιδωρούν... Λέξεις, λιακάδα, μιας ημέρας, στο διάβα τους σκεπάστηκαν με σύννεφα σταχτιά. Βροχή σε χείμαρρο ριγμένες ταξίδεψαν, σκορπίστηκαν σε άβυσσο

Υποκλίνομαι στό μεγαλείο της ψυχής της ΜΑΝΑΣ , του αγνοούμενου κ τού πεσόντα ήρωα. Οι μάνες ηρωίδες ,πού ο πόνος τους είναι αβάσταχτος , όμως υπομένουν καρτερικά, γιά να μάθουν τί απέγιναν τα παιδιά τους. Μάνες δεν άντεξαν κ έφυγαν με τη πίκρα στην ψυχή τους. Ένα ποίημα αφιερωμένο στην Κύπρια μάνα τού πεσόντα ,τού αγνοούμενου! Στέφανα δάφνης και μυρτιάς, πρέπουν σου ,να σου μπλέξουν, τόν πόνο της καρδούλας σου, ίσως καί γαληνέψουν! 20 Ιουλίου 1974 . Εισβολή τών Τούρκων. Μαύρη

Μια τζούρα από 'σενα. Μία στιγμή μαζί σου. Να σε κοιτώ και να χάνομαι. Πέλαγος το βλέμμα σου. Ωκεανός η σιωπή σου. Λύπη. Λύπη νιώθω μακριά σου. Τα μάτια μου βούρκωσαν πάλι απόψε. Άραγε που αρμενίζεις; Η σκέψη σου τι να θωρεί; Ανάσα και οξυγόνο η φωνή σου. Δροσιά στο διψασμένο μου κορμί η ηδονή σου. Ω! Εσύ. Πάλι εσύ. Την σκέψη μου μονοπωλείς. Άρχοντα της θάλασσας και του αθέατου υδάτινου κόσμου. Ποσειδώνα. Λίγο ακόμα έμεινε να φιλήσω τα χείλη του. Ηρέμησε τα κύματα κι άφησε το

Φάνηκε να ζωντανεύει κάτι σε κάποιο απόμακρο κομμάτι της μνήμης. Ξυπνάει απότομα Ονειρεύεται το σπίτι των παιδικών του χρόνων Την ομορφιά που το περιτριγυρίζει Αμέσως διαπιστώνει ότι συνεχίζει να κοιμάται Είχε ονειρευτεί ότι ξύπνησε. Βρίσκεται στην γνώριμη γειτονιά της νιότης του μόνο εκεί υπάρχει αληθινή ζωή. Ο θόρυβος του τρένου που περνά τον ξυπνάει για δεύτερη φορά με έναν αναίτιο φόβο Προσπαθεί να διατηρήσει τις αισθήσεις του και διαπιστώνει για ακόμα μία φορά πως είχε α

Σκίζεις ανελέητα σελίδες, σβήνεις αποτυπώματα, αρνείσαι να ξεθωριάσουν, καλύτερα να εξαφανιστούν. Δεν έχεις άδειο χώρο στο γραφείο σου, στοίβα ακατάστατη, σκόνη δημιουργική, σφήνωσε η σκέψη, κιτρίνισε η έμπνευση. Σκίζεις ακατάληπτα, σα να θάβεις αναμνήσεις, νιώθεις εξιλέωση. Σε πνίγει το κόκκινο χρώμα, απηύδησες να διορθώνεις τ' αδιόρθωτα, τώρα ο λεύτερος εαυτός σου θα γράψει τη δική του ιστορία, ας την ξεσκίσουν οι επόμενοι. Κατερίνα Καρασούλα 🪽

Είναι κάποιες μυρωδιές και γεύσεις που όταν τις νιώθω, όπου κι αν βρίσκομαι σαν χρονοκάψουλα με αρπάζουν απαλά μεταφέροντάς με σε μια μακρινή κουζίνα. Η μητέρα, με τα μανίκια σηκωμένα, και τα χέρια γεμάτα αλεύρι, άνοιγε αραχνοΰφαντα φύλλα με τον πλάστη, στριφογυρνώντας τον με χορευτικές κινήσεις, και τα άπλωνε στο λαδωμένο ταψί. Κι εγώ δίπλα στριφογυρνούσα με την ξύλινη κουτάλα το γάλα με τη ζάχαρη και το αλεύρι, ώσπου να ξεχυθεί μια υπέροχη μυρωδιά, να αρχίσει να πήζει, να δ

Δεν ξέρω αν οι σταγόνες, που στο πρόσωπό μου κύλησαν, δάκρυα ήταν ή βροχή, την ώρα που την πλάτη γύρισες και χάθηκες στο πυκνό σκοτάδι. Αναστέναξε η νύχτα και η θλίψη της έσβησε το φεγγάρι, που κρύφτηκε βαθιά στα σωθικά των σύννεφων. Έμεινα μόνος, μπροστά στο κλειστό παράθυρο, το μονοπάτι της φυγής σου να κοιτώ. Φυλακίστηκα στο ποίημα, που έγραψα στο χνωτισμένο τζάμι. Οι στίχοι του βρόγχος στο λαιμό. Το χέρι άπλωσα ως τον αντίπερα λόφο και τράβηξα κοντά μου το μικρό ξωκλήσι τ

Χρόνια πολλά μανούλα σου λέω δυνατά το δώρο μου θα είναι πολλά πολλά φιλιά. Την αγκαλιά θα ανοίξω που είναι δώρο ακριβό όπως εσύ μου χάρισες όταν ήμουνα μωρό. Μανούλα στη γιορτή σου λουλούδια θα μαζέψω σε σένα να χαρίσω που τόσο σ' αγαπώ. Χρόνια πολλά σου λέω μανούλα γλυκιά μου εγώ θα σε έχω πάντα με στη δικιά μου την καρδιά. Στη μανούλα θα τις δώσω ένα δώρο εγώ μικρό που μου λέει πόσο της αρέσει να της το δίνω εγώ. Μια θα είναι η αγκαλιά μα χιλιάδες τα φιλιά θα χτυπάει δυνα

Στο πεντάγραμμο των συρμάτων, φαιδρές οι νότες τιτιβίζουν, μύρα της άνοιξης ανθίζουν. Ακροβάτης των αιθέρων, κάτω από το γείσο της καρδιάς μου, με πηλό και άχυρο χτίζεις το αίνιγμα σου: Από σύννεφο αφράτο είναι το στήθος σου πλασμένο. Από πάνω σου η νύχτα μαγειρεύει τα όνειρα μου. Στην ουρά σου δύο βέλη σημαδεύουν το καλοκαίρι. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Δώδεκα πάρα τέταρτο. Περισσεύει ένα τέταρτο ακόμη, πριν η σιωπή γίνει ερωμένη. Πάνω σε λευκές σελίδες άδειασα τις πληγές μου, και έκλαψα... Πως θα ζήσω; Δώδεκα πάρα τέταρτο. Δεν έχω να προσθέσω άλλη σιωπή. Κλείστηκε στις παρενθέσεις. Δώδεκα παρά τέταρτο. Δεν προλαβαίνω. Περισσεύει ένα τέταρτο ακόμη. Ποιός θα με ακούσει; Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Ξημέρωσε σε αγαπώ και σου γράφω Μούσα τ’ Απρίλη μακραίνεις και σβήνεις στο φως ξύλινα είδωλα μάτια γυμνά παγωμένα πικρή Κυριακή καλοκαίρι σβηστό ουρανός άδειος όλα θυμίζουν εσένα Σε κρατώ στο φως και σε χάνω στον άνεμο κι όλο σε καλώ Σαν κύμα που έρχεται και πάλι χάνεται σε ζώ κίτρινο φως στη θωριά πρωινός λυγμός αρρωσταίνει τις λέξεις του αύριο στάχτη στα αρμυρίκια άνυδρος τόπος μελτέμια και άμμος Το φως των μαλλιών σου στεφανώνει πέτρες σκληρές πόθοι χαμηλοί ξέχασαν το γαλά

Λυπάμαι που φεύγω μα πρέπει μη μιλάς μη με φιλάς μη ρωτάς πια για τίποτα ψάξε στις άδειες ώρες μες στη σιωπή κι αφουγκράσου ψιθύρους και λυγμούς Ο δρόμος ελεύθερος και σκοτεινός μα εκεί στο βάθος ένα φως ανασαίνει σφίξε τα δόντια και προχώρα μιαν άλλη διάσταση σε προσμένει Το ραντεβού μας κάπου κάποτε στο υπερπέραν μην το λησμονήσεις άσε ένα παράθυρο ανοιχτό να μπαινοβγαίνει η μνήμη δεν έκλεισα πόρτα μονάχα πέρασα σε δωμάτιο δίχως φεγγάρι άναψε κερί όταν με ζητάς θα φανώ στη

Ω !!!! Βράχε Ιερέ Αθάνατε. Ναέ του Ποσειδώνα, Ακριβοθώρητε, Απέθαντο Αστέρι το Πέλαγος του Αιγαίου, εσύ διαφεντεύεις. Ω !!!! Θεέ Ποσειδώνα, σπίθες πετάει η ματιά σου, στη λύσσα του ανέμου, στ 'ανταριασμένα κύματα ο θυμός σου με τρίαινα, τη θάλασσα χτυπά. Ολονών τη τύχη ορίζεις, η θάλασσα ηρεμεί, τα κύματα σιωπούν ο άνεμος κοπάζει... η φύσης ησυχάζει... όλα σε προσκυνούν, Καράβια αρμενίζουν στα σμαραγδένια σου νερά, φέρνουν κοσμοπλημμύρες την αρχοντιά σου να θαυμάσουν... Στον

Είναι που λες, κι ετούτο του Federico García Lorca το φεγγάρι, το αιμοδιψές φεγγάρι, που πίστευε πως κανείς δεν του γλιτώνει. Κι όχι μονάχα ετούτο. Μα όλα τα φεγγάρια της ίδιας νύχτας και του ίδιου βάρους, που ενδύθηκαν σάρκα κι έγιναν ρόλοι αντικατοπτρισμών, βρίσκοντας τη χαραμάδα να περάσουν σ’ ετούτον τον κόσμο, χλωμά όπως οι άνθρωποι. Θιασώτες του θανάτου, εμπεδωτές του αφανούς χρόνου. Χρόνια τώρα ψάχνω τον λόγο που έγιναν έτσι. Και είναι σχεδόν πασιφανές: πως κάθε ολόγιο