Γιορτή της μάνας

Υποκλίνομαι στό μεγαλείο

της ψυχής της ΜΑΝΑΣ ,

του αγνοούμενου κ τού πεσόντα ήρωα.

Οι μάνες ηρωίδες ,πού ο πόνος τους είναι αβάσταχτος ,

όμως υπομένουν καρτερικά,

γιά να μάθουν τί απέγιναν τα παιδιά τους.

Μάνες δεν άντεξαν κ έφυγαν με τη πίκρα στην ψυχή τους.

Ένα ποίημα αφιερωμένο στην Κύπρια μάνα τού πεσόντα ,τού αγνοούμενου!

Στέφανα δάφνης και μυρτιάς,

πρέπουν σου ,να σου μπλέξουν,

τόν πόνο της καρδούλας σου,

ίσως καί γαληνέψουν!

20 Ιουλίου 1974 .

Εισβολή τών Τούρκων.

Μαύρη μέρα ,δύσκολη,

μέρα αποφράδα,

η Κύπρος βομβαρδίζεται,

κλαίνε παιδιά και μάνα.

Η Κύπρια μάνα δεν αργεί,

κι ας πονεί στ’ αλήθεια,

κρύβει καλά τον πόνο της,

βαθειά μέσα στά στήθεια.

Τρέχει η μάνα στο παιδί,

να το ξεπροβοδίσει,

καί τήν ευχή από καρδιάς,

να τον αποχαιρετήσει.

Σφίγγει τον πόνο στη ψυχή,

και τον λυγμό τον πνίγει,

και το παιδί της χαιρετά,

και μιά ευχή του δίνει.

Σύρε παιδί μου στό καλό,

τούτη η γή σ´ανήκει,

σύρε παιδί μου στό καλό,

και γύρνα με τή νίκη.

Τα μάτια της θολώσανε,

μα δάκρυα δεν στάζουν,

έκανε πέτρα τήν καρδιά,

τα μέσα της σπαράζουν.

Ο πόνος της αβάσταχτος,

τί μήνυμα θα πιάσει,

να ξαναδεί τον γιόκκα της,

να τον σφικταγκαλιάσει.

Περνούν οι μέρες,δύσκολες,

λαμπρόν μέσ’ τη ψυχή της,

τον γιό της να τον καρτερεί,

σε όλη τη ζωή της.

Περνούν μέρες,περνούν

μήνες,

να σφίγγει τη γροθιά της,

να υπομένει καρτερικά,

με πόνο στη καρδιά της.

Τρέχει στά οδοφράγματα,

με πόνο κι αγωνία,

κρατά στο χέρι φυλακτό,

μιά φωτογραφία.

Και με φωνή τρεμάμενη,

ρωτά,

δείχνει τη φωτογραφία,

και μιά απάντηση ζητά,

προσμένει μ’ αγωνία.

Μήπως τον είδατε;

πείτε μου ένα χαπάρι,

ο πόνος μου βαρύς,

ζητώ σας αυτή τη χάρη.

Σαν γέρνει το κεφάλι της,

ο ύπνος να την πάρει,

τα δάκρυα της καυτερά,

βρέχει το μαξιλάρι.

Περνούν τα χρόνια,

κι ακόμα περιμένει,

μιά μάνα δύστυχη ,

μιά μάνα ,πάντα

μαυροφορεμένη.

Τον γιό της θα τον καρτερεί,

δεν χάνει τήν ελπίδα,

και αν τον φέρουνε νεκρό,

θα πεί,

θάναι για την πατρίδα.

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🪽