Μη φύγεις

Ξημέρωσε

σε αγαπώ

και σου γράφω

Μούσα τ’ Απρίλη

μακραίνεις

και σβήνεις στο φως

ξύλινα είδωλα

μάτια γυμνά

παγωμένα

πικρή Κυριακή

καλοκαίρι σβηστό

ουρανός άδειος

όλα θυμίζουν εσένα

Σε κρατώ στο φως

και σε χάνω στον άνεμο

κι όλο σε καλώ

Σαν κύμα που έρχεται

και πάλι χάνεται

σε ζώ

κίτρινο φως στη θωριά

πρωινός λυγμός

αρρωσταίνει τις λέξεις

του αύριο

στάχτη στα αρμυρίκια

άνυδρος τόπος

μελτέμια και άμμος

Το φως των μαλλιών σου

στεφανώνει πέτρες

σκληρές

πόθοι χαμηλοί

ξέχασαν το γαλάζιο

έγιναν άμμος

Σαν κύμα που σβήνει

στην άκρη του χρόνου

σε θυμάμαι

Έρωτες μας άφησαν

στις αποβάθρες

γυμνούς

Συλλογιέμαι ουρανό

που αντιδικεί

με τη θάλασσα

βροχή που κλαίει

φόβο χωρισμού

άστρα που τρέμουν

προδομένες αγάπες

μανιασμένο αέρα

Με παρηγορούν κύματα

που γυρίζουν

πάντα εκεί

πουλιά που βρίσκουν

δείλι

φωλιά

Σ’ αναζητώ

σε χρόνο και θάλασσα

και σε χάνω

Σαν άνεμος που περνά

και δεν γυρίζει

σε ζητώ

Απλώνω τα χέρια

στο όνειρο

και σε τραγουδώ

Αν χαθείς

χάνεται μαζί σου

η πλάση

νύχτες κύλησαν

στεναγμοί έμειναν

πίσω

χαραυγές κοκκίνισαν

δείχνοντας

μέλλον

Λυπάμαι

μια αγάπη που λείπει

μα χαίρομαι

που υπήρξε

αγάπη

πιο μεγάλη

απ’ τη θάλασσα

© Αντώνης Περδικάρης 🌹

Από την ποιητική συλλογή

Προσκυνώντας μια Γοργόνα