Ανέραστη Άνοιξη 🪽

Τα λόγια που ήταν κάποτε,

ερωτική λατέρνα,

που έκρουε τα φύλλα

μιας εύφλεκτης καρδιάς,

διάπλατα ν' ανοίξουν 

για ν' ακούσουν, του Έρωτα 

οι νότες να ηχούν,

ματσάκια ήταν γιασεμιών,

εφήμερα πετάγματα 

σε πίστες προσμονών...

Στο διάβημα του χρόνου ωχριούν.

Λευκώματα σε λήθη αφημένα,

με όλα τα "γιατί" απορημένα,

τη μνήμη με μόχθο λοιδωρούν...

Λέξεις, λιακάδα, μιας ημέρας,

στο διάβα τους σκεπάστηκαν

με σύννεφα σταχτιά.

Βροχή σε χείμαρρο ριγμένες

ταξίδεψαν, σκορπίστηκαν

σε άβυσσο βαθιά...

Λόγια υπόκωφα, κενά,

σε κύμβαλα αλαλάζοντα

θαμμένα καταλήγουν...

Μονάχα ξέρουνε να κρώζουν

πως κάποτε μια Άνοιξη,

που φάνταζε καθ' όλα θαλερή,

άξαφνα έγινε χειμώνας...

...εγέρασαν τα άνθη της νωρίς.

Μοναχική απέμεινε, κατάξερη, 

κι ανέραστη στο ράφι της ζωής...

Λιλή Βασιλάκη Δαφερέρα 🪽