Σε θυμάμαι μητέρα...

Σε θυμάμαι με τη δύναμη της γραφής μητέρα

Το χέρι μου κρατάει έτσι πιο σφιχτά τη μνήμη σου

Ο νους μου μαθαίνει ακόμη

πώς να ταξιδεύει στις θάλασσες της έγνοιας σου,

πώς να διασχίζει τα κύματα της αγάπης σου,

κάνοντας το χρόνο να μοιάζει με ανούσιο ψέμα

Ήσουν ο ήλιος που μ’ έκανε να ξεχνώ

την ψυχρότητα της μοναξιάς μου

Σ’ αγαπάω όπως ο ναυαγός αγαπάει

την σχεδία της σωτηρίας του

και ας μην είσαι πια κοντά μου

Το ξέρω θυσιάστηκες για ν’ ανθίσουν οι μέρες μου

μα να ξέρεις δεν πρόδωσα ποτέ το αύριο μου

Πάντα πρόσεχα να μην σβηστούν

τα ίχνη σου απ’ το πρόσωπο και τα μαλλιά μου,

καθώς τα χάιδευες απαλά

Τώρα γερνώ μητέρα

μα εσύ θα μείνεις για πάντα νέα στο μυαλό μου,

μια θεά που προσφέρει αφειδώλευτα το νερό της ζωής

σ’ εμένα τον κουρασμένο διαβάτη

Θα συναντηθούμε ξανά

στο τέλος του κόσμου και των ονείρων

Χιλιάδες λέξεις τρυφερότητας

θα σκεπάσουν τη ψυχή και την καρδιά μας

που σαν χαρταετοί θα πετάξουν ψηλά

στους ουράνιους λειμώνες της επανένωσης μας

Χρήστος Ντικμπασάνης